احترام آزادی

2012-03-05T09:00:00.000+01:00

یادداشت احترام آزادی

باز هم در بازارچه ی بنجل فروشی

شیادان سیاسی

دکتر حسین فاطمی، وزیر امور خارجه و معاون کابینه ی دکتر مصدق با دستان بسته،
در میان اولین رئیس ساواک، تیمور بختیار (نفر نشسته از چپ) و جنایتکاران شاه.

با هر روزی که بر عمر جمهوری مافیایی اسلامی اضافه می شود انواع شیادی های سیاسی رونق بیشتری می یابد.

یکی از آخرین این شیادی ها سخنان کس دیگری است که باز، مانند بسیاری دیگر پیش از او، می خواهد غوره نشده مویز شود. این طفل ابجد خوان "سیاسی" قانعی فرد نام دارد.

او با کتابی "تحقیقی" که بر اساس مصاحبه هایی با پرویز ثابتی مقام سابق امنیتی و نفر دوم ساواک منتشر کرده، و عنوان آن را به تقلیدی کودکانه از شیاد دیگری به نام حمید شوکت «در دامگه حادثه» نهاده۱، سعی کرده در بازارچه ی شیادی سیاسی حجره ای باز کند. صدای آمریکا هم به صِرف اهمیت نقش پرویز ثابتی در ساواک، اما بدون توجه به وزن و ارزش سخنان این "نویسنده" ی کتاب، شاید اولین رسانه ی پربیننده خارجی بوده که زمانی طولانی را به کتاب او، به اتهامات و سخنان عامیانه اش درباره ی دکتر محمد مصدق و شاپور بختیار، و نیز ادعای شرم آوری که ثابتی برای نخستین بار درباره ی "وجود شکنجه" ی مخالفان در دوران دولت مصدق بر زبان جاری می کند، اختصاص داده است.

گفتیم طفل ابجد خوان، اما باید می گفتیم بیسوادی که ادعای سواد دارد و در رد ارزش دیگران از جمله بی حرمتی به مصدق ( که ضمنأ او را مانند همه ی دشمنانش "مصدق السلطنه می نامد)، و اتهاماتی بی سرو ته و مضحک به شاپور بختیار و ...، تصویر ماری را بر تخته ی سیاه می کشد و به روستایی می گوید مار چنین نوشته می شود نه آنکه معلم برای شما (با میم و الف و رِه) نوشته است. طفل ابجد خوان، زیرا برای نمایش اطلاعات خود از روزنامه نگارشهیر مصری محمد حَسَنِین هِیکَل نام می برد اما تلفظ درست نام او را، که بطور افواهی(دهان به دهان) یادگرفته نمی داند، چه اگر می دانست او را حُسْنِین هیکل نمی خواند(خوانندگان می توانند به عین مصاحبه ی شفاهی رجوع کنند)؛ از اسناد وزارت خارجه ی آمریکا سخن می گوید اما بْرِژینسکی(Zbigniew Kazimierz BREZINSKI) را بِرْژینسکی(BERZINSKI Zbigniew Kazimierz)می خواند؛ این است نمونه ی آنچه معلومات افواهی می نامند. یک ایرانی اگر الزامأ معنی "حَسَنِین" را هم نداند نمی تواند حَسَن را با حُسین اشتباه کند، بویژه وقتی پای اسم خاص یک شخصیت مهم مصر و خاورمیانه در میان است.

ابتدا این جمله را، که مسلمأ باید از شاهکار های نثر فارسی بشمارآورد نقل کنیم:

«مقدس سازی در تاریخ ایران در عوامفریبی چیز غریبی نیست؛ همانطور که مثلأ برای بسیاری از شخصیت ها یک چیز تقدسی درست می کنند مثل مصدق السلطنه و سلک روحانیت نیز ...»

بسیار شیوا؛ بسیار فصیح و رسا؛ بخصوص در مورد اغراض گوینده و سواد فارسی او !

چنین دریای دانشی، در پایان مصاحبه اش می گوید: «اگر وقت داشته باشم در سی ثانیه (!) مسئله ی شاپور بختیار هست...»؛ و بدین ترتیب می خواهد در سی ثانیه برای شاپور بختیار پرونده ای قطور بسازد و چنانکه دیدیم دکتر محمد مصدق را، که از او بعد از دکتر بختیار نام می برد، به تصور حقیرانه ی خود کوچک کند، اما علی رغم چند دقیقه ای که این سی ثانیه اش به درازا می کشد، بلافاصله دست خود را رو می کند. نخست یکی از اتهامات او را، به عنوان مشتی نمونه ی خروار، بنگریم: از "سخنان" کسی که، بدون توجه به ارج و اعتبار سخن، در پی " اوپتیمالیزه" کردن بازده آن "سی ثانیه" است، و با سرعتی دیوانه وار عباراتی از هم گسیخته و آزاد از هرگونه منطق و حتی هر قاعده ی صرف و نحو سرِ هم می کند، ادعایی کوردلانه درباره ی شاپور بختیار است، چون می گوید:

« به خواست انگلیسی ها از آبادان نماینده ی مجلس میشه...»!

شاپور بختیار چندین سال پیش آنکه معاون وزارت کار کابینه ی دوم مصدق و سپس کفیل آن وزارتخانه شود، رئیس اداره ی کارآبادان بود. به علت مناسبات بسیار گرم و صمیمانه ای که با کارگران آبادان، بویژه کارگران شرکت نفت داشت (به عنوان مثال نمایندگان رسمی کارگران می توانستند بدون کسب وقت ملاقات قبلی به دفتر کارش رجوع کنند)، مورد کین دو مرکز بود:

ـ شرکت نفت انگلیس و ایران که کارگران ایرانی را "داخل آدم" نمی دانست و مایل نبود بر جراًت آنان افزوده شود؛ خاصه اینکه، برخلاف گذشته، بختیار همه ی شکایات کارگران شرکت نفت را مورد توجه قرار می داد و در گزارش های خود نیز بجای نام بردن ازشرکت نفت، از "مُشتـَکێ عَنْهْ" (اصطلاح قضایی، به معنای طرفی که از او شکایت شده) نام می برد و این رفتار کینه ی متصدیان انگلیسی شرکت را علیه او بر می انگیخت.

ـ سندیکالیست های حزب توده (و حزب زحمتکشان بقایی) در وجود این عضو حزب ایران، که یک سوسیال دموکراتِ محیط بر حقوق کارگران و قوانین کار بود، رقیبی کارآمد برای تبلیغات مسموم ایدئولوژیک خود می دیدند(شاپور بختیار پیش از عضویت در دولت مصدق اولین کسی بود که اولین قانون کارِ آبرومند ایران را برای این دولت تنظیم کرد؛ قانونی که مورد تصویب و تمجید مصدق قرار گرفت و موجب عضویت بختیار در دولت دوم او گردید).

سالها بعد از آن، که بختیار به علت همان شهرت نیک و محبوبیتش نزد کارگران آبادان از طرف جبهه ملی برای انتخاب از آن شهر نامزد نمایندگی مجلس شده بود، در آبادان مانند برخی شهرهای دیگر که احتمال بسیار قوی برای انتخاب نامزد های جبهه ملی وجود داشت، انتخابات انجام نگرفت، و او هرگز نماینده ی مجلس نشد!

جمله ی شنیدنی و از هر لحاظ تماشایی دیگر مصاحبه شونده چنین است:

«مورد شاپور بختیارهست که غیر از آن مواردی که دراسناد خانه ی سِدان توسط مظفربقایی شاپور بختیار رخ داده میشه(!)...»

چه چیز « رخ داده میشه» که توسط مظفر بقایی «میشه»؟ گوینده فقط این کلمات را پرتاب می کند، اما چیزی ندارد که در این باره بگوید. او با همان معلومات افواهی از هم گسیخته ای که در ذهن دارد مُصِرّ است که فقط چیزی بگوید؛ یعنی که من خیلی چیز ها علیه اینان می دانم!

بعد از تحویل اداره و تاًسیسات شرکت نفت انگلیس و ایران به هیئت خلع ید که از طرف دولت مصدق تعیین شده بود، گفته شد که در خانه ی رئیس شرکت موسوم به سدان، که نتوانسته بود همه ی اسناد و دفاتر خود را به موقع جمع آوری کند، اسنادی بدست آمده است. این اسناد که در دست مظفر بقایی بوده هرگز به مقامات رسمی دولت تحویل نمی شود، و چه بسا او به این دلیل که در میان آنها مدارکی به زیان شخص خود یافته بود آنها را در ضبط خود نگهداشت. در عوض او با زدن نعل وارونه شایعاتی، حاکی از ارتباطات شرکت با بعضی از دست اندرکاران سیاسی ایران بوجود آورد که وجود برخی از آنها را بر سرِ راه برنامه های خود مضر و خطرناک می دانست. بقایی که در اثر خیانت به ملت ایران و دولت ملی مصدق، بویژه طرح و اجرای قتل سرتیپ افشارتوس رئیس شهربانی این دولت، سرانجام با فلاکت و بی آبرویی کامل از جهان رفت، از اینگونه شایعات علیه همکاران مصدق نیز بوجود آورد. اتهام علیه شاپور بختیار با استفاده از عنوان "خانه ی سدان" نیز از همان ناحیه است، ضمن آنکه با توضیحی که درباره ی دشمنی شرکت نفت با او و فعالیتش به نفع کارگران داده شد، و دانستن اینکه در زمان قدرقدرتی آن شرکت بنا به خواست متصدیان آن بود که دولت مرکزی وی را از ریاست اداره ی کار آبادان برکنار و به پایتخت احضار کرد. با این احوال، حتی طبیعی ترین حالت همان است که نام او هم در اسنادِ خانه ی سدان، به عنوان یک ایرانی جسور و مزاحم، دیده شده باشد، هرچند گفتیم کسی جز بقایی آنها را ندیده است.

ادعای حقیرانه ی بعدی: نخست وزیری بختیار «به درخواست نخست وزیر سابق دولت انگلیس[کدام یک از نخست وزیران انگلستان؟ مگر نخست وزیران انگلستان نام نداشته اند؟]، مقدم، و فرح دیبا»ست!

درباره ی چگونگی پیشنهاد سمت نخست وزیری به شاپور بختیار، گذشته از نوشته ها و توضیحات خود او، آیا راوی معتبر ترِ دیگری هم وجود ندارد، که این طفل ابجد خوان شنونده را به تصمیم یک نخست وزیر بی نام و نشان انگلستان ارجاع دهد؟ آیا خاطرات جمشید آموزگار هم، که از اولین پیشنهاد هایی که دایر بر ضرورت تحویل امور به مردم، از طریق تشکیل دولت به دست هواداران مصدق، یعنی جبهه ملی، در داخل کشور به او می شود، به روشنی شروع کرده، و شرح مراحل پیشرفت این نظر را که او با رجوع به پادشاه پیگیری می کند، تا روزی که پس از طی مراحل متعدد، و نه از همان ابتدا، به پیشنهاد نخست وزیری دکتر صدیقی، و سپس به عللی که می دانیم، به تعیین شاپور بختیار برای این سمت می انجامد، کسی نخوانده است؟ و کسی که مدعی نوشتن کتاب درباره ی حوادث سیاسی آن دوران است و برای این کار حتی به مقام امنیتی آن دوران رجوع می کند، نمی بایستی پیش از آن چنین کتابی، و کتاب های دیگری از این نوع را ابتدا مطالعه کرده باشد تا به سرودن هر یاوه ای دست نیازد؟ یا هدف و برنامه ی واقعی بدنام کردن مردان بزرگ ملی است و بقیه همه تزویر و پشت هم اندازی؟

در مورد ادعای بی پایه ی مربوط بودن شاپور بختیار با اسدالله رشیدیان به استناد اینکه او یک زمان (دوره ای بسیار کوتاه) مدیریت شرکت شیشه را بر عهده داشته، علاوه بر پاسخی که خانم دکتر رؤیا برومند در وبلاگ خود بدان داده اند، باید افزود که شرکت شیشه متعلق به شخصی به نام یاسینی بوده نه رشیدیان. این شخص که در سخنانش دشمنی او با همه ی فعالیت های آزادیخواهانه آشکار می شود، حتی اتهامی سخت ناروا هم به جنبش دانشجویی پیش از انقلاب وارد می کند، آنجا که می گوید "کنفدراسیون" یک بار بر جلد مجله ای که منتشر می کرد نقشه ای از خلیج فارس را گذاشته بود که در آن نام خلیج عربی بکار رفته بود. این ادعای پوچ و ناروا هم نشانه ی دیگری است هم از بی اطلاعی و هم از وقاحت مدعی؛ همین قدر کافی است گفته شود که در آن سازمان دانشجویی استثنائی در تاریخ ایران، که بنا بر همه ی اصول و مقررات دموکراسی رایج در جهان اداره می شد، جایی برای هرج و مرج و خودسری کسی وجود نداشت که دانشجویی یا مسئولی بتواند دست به چنین اعمال خطرناکی بزند و هر عملی زیر ذرّه بین هیئت دبیران، اعضاء شورا، و در پایان سال اعضاء کنگره که مو را از ماست می کشیدند قرار می گرفت و در صورت وقوع عملی خلاف اصول و مصوبات سازمان مسئولان آن مورد سخت ترین بازخواست علنی در صحن کنگره قرار می گرفتند. آیا این شخص بیش از اندازه نادان تصور می کند که این دموکراسی دانشجویی مانند دیکتاتوری شاه بود که بود که در اوضاعی که برای ملت نفس کشیدن جرم بود بحرین را پیشکش امپراتوری انگلستان کند؛ یا جمهوری اسلامی بود که، سربه زیر و دست به سینه در برابر روسیه، همه ی حقوق مسلم ایران در دریای مازندران را به دولت های جدید التاًسیس ساحلی حاتم بخشی کند!

پایه های سنت قتل های فجیع مخالفان به دست قاتلان حرفه ای و اجامرِ شناخته ی دستگاه قدرت که در زمان جمهوری اسلامی به امری عادی تبدیل شد، پیش از آن و در زمان دیکتاتوری بعد از 28 مرداد گذاشته شده بود.

قتل فجیع شاپور بختیار به دست چاقوکشان جمهوری اسلامی، پیش از جدا کردن سرِ او از بدن، و قتل فروهر ها معروف ترین نمونه ی این جنایات است. جمهوری اسلامی که برخلاف دیکتاتوری شاه در پی انکار اینگونه جنایات خود هم نیست و، به عکس، مانند همه ی نظام های توتالیتر در تبلیغات خود آنها را توجیه نیز می کند البته که به شمار بزرگی نیز برای موجه جلوه دادن تبهکاری های ننگین خود نیازمند است؛ از اینجاست که می بینیم اتهامات پوچ و بیشرمانه ی طفل ابجد خوان دعوت شده از طرف صدای آمریکا بیش از آنکه از ناحیه ی هواداران دیکتاتوری سابق به نظر آید، بوی روش های جمهوری اسلامی را می دهد. و ناچار این پرسش را بطور طبیعی در هر ذهنی برمی انگیزد که طوطی شکرشکنی را که کاری جز اتهام به مردان بزرگ ملی ندارد، چه نیرویی به سخن گفتن در می آورد؟ نه همان هایی که هم می کشند و هم می کوشند تا تبهکاری خود را موجه جلوه دهند.

پس کسی که بر اساس معلومات افواهی اتهاماتی چنین سنگین، و با چنین هدف هایی، به محکم ترین نقاط اتکاء تاریخ شصت ساله ی اخیر ایران می زند، نمی تواند شیاد نباشد؛ و اگر نباشد، که احتمال آن نزدیک به صفر است، بهتر است از هم اکنون سرِ خود گیرد و راه و حرفه ی دیگری در پیش.

بطور کلی همه ی مصاحبه شوندگان آن برنامه، به استثنای آخرین نفر، یعنی یکی از اعضاء فداییان خلق و جمهوریخواهان دموکرات که به همان سیاق اینگونه فعالان سیاسی سخن می گفت، همگی با لحنی عامیانه و نیمه عامیانه تکلم می کردند و سخنانی سست و سرسری بر زبان می راندند، همانند گفت و شنود خصوصی چند تن بر سر میز غذا؛ از مقام عالی امنیتی دیکتاتوری سابق گرفته تا آقای استاد ایرانی دانشگاه آلاباما.

بد تر و بیشرمانه تر از همه چیز اتهام مقام امنیتی سابق، و مدعی دانش در حقوق، به دولت مصدق است که از طرف او به استعمال شکنجه متهم می شود. هرچند او اعمال شکنجه در زندان های شاه را، که به سرمشق نخستین شکنجه در جمهوری اسلامی بدل شد، به این بهانه ی کودکانه که در قوانین آن زمان شکنجه وجود نداشته، از بیخ و بن انکار می کند(گویی در قوانین رژیم های دیگری که شکنجه را مورد استفاده قرار می دهند این کار به حکم قانون مجاز شناخته شده است!).

اما رساندن پایه ی دروغ تا آنجا که اتهام وارد به رژیم بعد از 28 مرداد را، که با آتش زدن کریمپور شیرازی روزنامه نگار هوادار مصدق به دستور اشرف سواد کوهی، ملقب به پهلوی شروع شد، و با فرستادن شعبان جعفری به مقابل عمارت شهربانی کل کشور برای حمله به دکتر حسین فاطمی وزیر خارجه ی اسیر و بیمار دولت مصدق برای از پادرآوردن او در مقابل چشمان ماًموران، بر علیه دولت مصدق برگردانـَد. آیا این مرد امنیتی هنوز نمی داند که اگر فاطمی آن روز از این توطئه جان به دربرد نجات موقت خود را تنها مدیون عشق خواهری بود که با افکندن پیکر خویش بر بدن برادر بیمار و تبدار از جان خویش برای نجات جان او سپری ساخت و توانست وی را پس از هفت ضربه ی کاردی که بر خودش وارد شد، نجات دهد ؟!

درباره ی این اتهام کاملأ ناجوانمردانه به دولت مصدق نقل قولی از زبان دکتر صدیقی درباره زمانی که وزارت کشور دولت مصدق را به عهده داشت ـ نقل قولی دست اول از کسی که از شخص دکتر صدیقی شنیده است ـ لازم است.

وزیر سابق مصدق و قائم مقام دولت او نقل می کند که شبی دیر وقت رئیس دولت به منزل من تلفن کرد و بعد از عذرخواهی از تلفن دیروقت، گفت جناب آقای دکتر صدیقی من امشب به خواب نمی روم چون بسیار نگرانم که مبادا ماموران شهربانی کمترین آزار و اذیتی نسبت به متهمان شرکت در قتل افشارتوس روا بدارند؛ می دانید که ما یک هیئت دولت هستیم اما آنچه هنوز بر بسیاری از شئون مملکت حاکم است همان دستگاه های رضاشاهی است که با این روش ها حکومت می کردند و ما هنوز فرصت اصلاح آنها را پیدا نکرده ایم... دکتر صدیقی به نخست وزیر پاسخ می دهد که جناب آقای نخست وزیر شما در این مورد به هیچ وجه نگران نباشید چه من هر روز اولین کاری که پس از خروج از منزل می کنم این است که به محل بازداشت آنان رفته همه ی سفارش های لازم را درباره ی چگونگی رفتار با متهمان مؤکدأ می کنم و خودم نیز واقفم که کمترین انحراف ماًموران از جاده ی قانون و عدالت نه فقط شایسته ی ما نیست بلکه همچنین برای دشمنان ما دستاویزی می شود برای بدنام کردن دولت ملی و قانونی جناب عالی.

آن شب، دکتر مصدق پس از تشکر و عذرخواهیِ مجدد از وزیر کشور خود خداحافظی می کند.

این است آنچه در مغز کوچک مقام امنیتی سابق نمی گنجد؛ و باز اینگونه حقایق است که طفل ابجدخوانی، که بجای دعانویسی به کتاب نویسی پرداخته، با زبان الکن خود، در عبارت از هم گسیخته ی « ...همانطور که مثلأ برای بسیاری از شخصیت ها یک چیز تقدسی درست می کنند مثل مصدق السلطنه...» که در سطور بالا نقل کردیم، می خواهد بدان اشاره کند. او که در زندگی کوتاه خود هرگز نه شاهد اجرای قانون در کشور خود بوده و نه معنای قانون را درک کرده، چگونه می تواند دلیل احترام فوق العاده ی زنده کننده ی مفهوم قانون و مشروطیت در ایران را دریابد؟

باز هم بگوییم که ما از چنین اشخاص بی ارجی کمترین انتظاری در احترام به حقیقت تاریخی نداریم؛ انتقاد ما بیش از هرکس و هرچیز متوجه مسئولان بخش فارسی صدای آمریکاست که به اینگونه فرومایگان بی اعتقاد به همه چیز فرصت جولان و کسب شهرت می دهند. از آنجا که موضوعات مورد بحث در چنین برنامه ای فقط جنبه ی اظهار نظر سیاسی و شخصی ندارد و موضوعات تاریخی و قضایی نیز هست، باید بررسی آنها با کمک شخصیت های وزین در این رشته ها و حضور قربانیان مسلم و گواهانی انجام شود که از احترام جامعه برخوردار باشند، نه با رجوع به هرکه صفحاتی را به نام کتاب سرِ هم کرد.

یادداشت احترام آزادی

۱۵ اسفند ماه ۱۳۹۰

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱شخص اخیر تحفه ی نطنز خود را "در تیررسِ حادثه" نامیده بود. بحث درباره ی مفهوم "حادثه" در شعر و نثر فارسی که در آنها این واژه به کنایه از هبوط آدم و حوا از بهشت به زمین بکار می رفته، بحثی است دراز که جای آن اینجا نیست. از باب مثال همینقدر گفته باشیم که وقتی حافظ می گوید

طایر گلشن قدسم چه دهم شرح فراق که در این دامگه حادثه چون افتادم

مراد او از حادثه، همچون اشعار دیگری که در آنها از آن یاد می کند، همان هبوط، و منظور او از دامگه نیز زندگی زمینی است. بنا بر این استعمال چپ و راست این کنایه ی عرفانی در عناوین "کتاب" هایی سرشار از غلط فارسی چون "در تیررس حادثه" و ... که به اصطلاح نویسندگان آن، یعنی همان طفلان ابجد خوان، چنانکه مضامین نوشته شان نیز نشان می دهد از ادب فارسی و آشنایی با شعر آن کمترین بهره ای ندارند تنها یک تظاهر نامربوط وغلط نیست؛ این کار همچنین نشان می دهد که دست کم عنوان ها را که هر دو شبیه یکدگیر نیز هستند، نه نویسنگان بی سواد، که سفارش دهنده ی رندِ واحدی انتخاب کرده که این دست شعبده ها نان شب اوست. به این مناسبت شاید ما شرح مبسوط تری درباره ی این نوع کار منتشر کنیم که شعبده بازان بدانند مردم کور و کر نیستند و چه آسان دست آنان را می خوانند.

2012-03-05T08:50:00.000+01:00

گفت‌وگو با دكتر ناصر فكوهي، استاد انسان‌شناسي دانشگاه تهران

درك درستي از قوم‌شناسي در ايران نداريم

طرح: جمال رحمتي

منصور آل‌كثير

طبق اين تعريف كه هر فرهنگي را بايد بيشتر در چارچوب مجموعه ارزش‌ها، باورها و رفتارهاي خاص خود آن فرهنگ درك كرد و نه با معيارها، ارزش‌ها و... فرهنگي ديگر كه البته بايد در تعاملات‌شان با آن فرهنگ، در نظر گرفته شوند، مي‌توان به اين نتيجه رسيد كه در كشور ايران كه به عنوان كشوري متكثر و داراي خرده‌فرهنگ‌هاي گوناگون است، ضرورت آن احساس مي‌شود كه تعريف نسبي‌گرايي فرهنگي به صورت شفاف در كنشگران اجتماعي دروني شود. يكي از الزامات دروني شدن اين تفكر، تعريف بيش از پيش فرهنگ اقوام و خرده فرهنگ‌هاست، تعريفي كه مسير تقارب را مي‌تواند هموارتر كند. هم‌اكنون در بسياري از نقاط جهان، به ويژه در توسعه‌يافته‌ترين نقاط كه جذاب‌ترين نقاط بودند و هستند، با تراكم بسيار بالاي قومي روبه‌رو هستيم. امروزه در اغلب بافت‌هاي شهري اروپايي، در هر مجتمع مسكوني و هر مدرسه‌يي در شهرهاي بزرگ بيش از 10 يا 15 قوميت مختلف در حال همزيستي با هم هستند. در اينجا شناخت قوميت‌ها و مشخصات فرهنگي آنها مي‌تواند راهي به سوي ساده شدن و حل مشكلات ناشي از همزيستي باشد. در اينجا در گفت‌وگويي با دكتر ناصر فكوهي، يكي از معدود متخصصاني كه به فرهنگ اقوام پرداخته است، به موضوع نياز به گسترش قوم‌شناسي مي‌پردازيم.

از نظر شما چه نيازي به گسترش قوم‌شناسي وجود دارد؟

ابتدا بايد بگويم من در اينجا موضوع را به ايران محدود مي‌كنم، زيرا مطالعات قومي بنا بر اينكه از چه كشور، چه موقعيت تاريخي و فرهنگي صحبت مي‌كنيم بسيار متفاوت هستند و پرسمان‌هاي مختلفي را به ميان مي‌كشند. براي مثال تكثر فرهنگي كه شما در اروپا به آن اشاره كرديد لزوما امري مثبت نبوده است كه فعلا من وارد اين بحث نمي‌شوم. اما درباره ايران به نظر من دلايل مختلفي براي آنكه مطالعات قوم‌شناسي گسترش يابد داريم. نخست آنكه كشور ما يك موزاييك قومي است به عبارت ديگر، از اقوام و زبان‌هاي متعددي تشكيل شده است كه هزاران سال است در كنار يكديگر زندگي مي‌كنند و اغلب اين زندگي بدون تنش ميان آنها برقرار بوده است. اما اين بدان معنا نيست كه ما در برابر هر نوع تنش يا هر نوع برنامه‌ريزي استراتژيكي براي تخريب موقعيت صلح‌آميز اقوام‌مان از درون يا از برون مصونيت طبيعي داريم. بلكه بايد اين نكته را در نظر داشته باشيم كه آنچه سبب شده است اين اقوام در طول هزاران سال با يكديگر بدون جنگ و خونريزي زندگي كنند، عمدتا وجود دولت‌هاي مركزي قدرتمند بوده است. به همين دليل نيز هر بار دولت مركزي در ايران به خطر افتاده يا تضعيف شده است، ما يا شاهد اشغال كشور به وسيله بيگانگان بوده‌ايم يا شاهد بالا گرفتن تنش‌هاي بين اقوام و گروه‌هاي محلي مختلف و اغلب شاهد هر دو اينها به‌طور همزمان. با آغاز دولت ملي (يا دولت ملت‌ها) در ايران از ابتداي قرن بيستم مساله پيچيده‌تر شده است. زيرا از يك طرف دولت ملي بايد همان وظيفه‌يي را انجام مي‌داده است كه دولت‌هاي مركزي پيشين انجام مي‌دادند يعني ايجاد شرايط همزيستي اقوام در كنار يكديگر با وجود هر قوميتي كه دولت مركزي را تشكيل مي‌دادند، اما از طرف ديگر اين دولت ملي به دليل آنكه بيشتر حاصل يك دخالت خارجي بود تا يك فرآيند شكل‌گيري دروني، از الگويي بيروني نيز براي تداوم انسجام تبعيت كرد و نه از الگويي كه در طول چند هزار سال در ايران به كار مي‌رفت. اگر دولت‌هاي باستاني و حتي پس از اسلام در ايران اغلب راز موفقيت خود را در حفظ انسجام و صلح داخلي مديون عدم دخالت بيش از حد در سطوح محلي و به ويژه رساندن دخالت‌هاي فرهنگي الزام‌آور در زمينه‌هايي چون زبان و آداب و رسوم و مذهب به حداقل ممكن مي‌دانستند و بدين‌ترتيب مي‌توانستند رضايت محلي را جذب كنند، در دوره رضا شاه كه نخستين دولت ملي ايجاد مي‌شود، الگوي اروپايي براي اين انسجام انتخاب مي‌شود به ويژه الگوي فرانسوي مبتني بر حداكثر دخالت براي يكرنگ كردن سطح محلي با سطح ملي: مردم ناچار مي‌شوند زبان، آداب و رسوم، و سبك زندگي خود را تغيير دهند تا به اصطلاح يك «ملت» جانشين موقعيت‌هاي محلي شود. اين سياست طبعا شكست خورد. اما پرسمان اساسي باقي ماند و پس از انقلاب اسلامي نيز با وجود آنكه تلاش شد از جمله در قانون اساسي حقوق بيشتري به اقوام داده شود، باز هم ما با يك موقعيت آرماني فاصله زيادي داريم. زيرا همواره اين هراس وسواس‌آميز وجود دارد كه حقوق و آزادي‌هاي بيشتر براي اقوام به معناي ازهم‌گسيختگي وحدت ملي است در حالي كه همه‌چيز گوياي عكس اين امر است. زماني كه هر ايراني در هر كجاي كشور خود را در آزادي كاملي براي برخورداري از زبان محلي و آداب و رسوم و سبك زندگي خاص خود ببيند، به همان ميزان نيز تعلق خاطر بيشتري به انسجام ملي پيدا مي‌كند. و درست به همين دليل است كه به نظر من، ما نياز به گسترش رشته‌هاي مربوط به قوم‌شناسي داريم زيرا در حال حاضر هنوز ابهام و كج‌فهمي‌هاي زيادي در اين زمينه وجود دارد كه تنها با كار دانشگاهي درازمدت مي‌توان آنها را از ميان برد و با شناخت مناسب اقوام ايراني از يكديگر و شناخت اهميت و ارزش برخورداري از مولفه‌هايي قدرتمند چون زبان فارسي جديد براي ساختن ملتي رو به رشد، واقف شد. نبود قوم‌شناسي به مثابه يك رشته دانشگاهي و به همين دليل نبود ادبيات موضوعي و كنشگران و انجمن‌هاي مربوط به آن سبب شده كه آگاهي در اين زمينه اغلب به حوزه سياسي و آن هم نه درك درست از سياست بلكه نوعي سياست‌زدگي در يك جهت يا در جهت معكوس محدود بماند.

اين نياز بيشتر در كدام‌يك از زمينه‌هاي اين موضوع محسوس‌تر است؟

به نظر من پيش از هر چيز نياز به تغيير رويكرد نسبت به الگوي ساختن دولت ملي وجود دارد كه الگويي بيروني و همان‌گونه كه گفتم فرانسوي است. ما بايد درك كنيم كه اولا ما در شرايط فرانسه قرن نوزده نيستيم كه بتوانيم زبان‌هاي قومي و محلي را از ميان ببريم، يا با الزام خواسته باشيم كه افراد راه و رسم زندگي خود و باورهايشان را كه در سطح محلي شكل گرفته كنار بگذارند. براي اين كار بايد با گسترش مطالعات درباره الگوهاي شكل‌گيري دولت و ملت در جهان و به ويژه در كشورهاي جهان سوم شروع كنيم. مثال‌هاي بسيار دقيق و روشن در اين زمينه مي‌توانند به ما كمك كنند كه درك كنيم كدام كشورها و فرهنگ‌ها در اين زمينه موفق‌تر بودند و كدام يك ناموفق‌تر و به چه دلايلي. بنابراين فكر مي‌كنم مشكل اولي كه بايد حل شود در سطح مطالعات سياسي است كه بيش از حد بر الگوي تشكيل دولت و ملت بر اساس موقعيت‌هاي قرن نوزدهمي و اروپايي متوقف مانده‌اند و نتوانسته‌اند تجربه صد سال اخير در كشورهاي در حال توسعه را تحليل كرده و الگوهايي ابتكاري و كاربردپذير‌تر براي اين كار ارائه دهند. نوعي از ملي‌گرايي كه در اروپاي قرن نوزدهم وجود داشت، در كشوري مثل ايران اصولا معنايي ندارد. حتي اگر خواسته باشيم الگويي غربي را انتخاب كنيم كه به نظر من به هر حال كاري نادرست است، الگوي امريكايي قرن نوزدهمي بيشتر به ما شباهت دارد تا الگوي اروپايي. اما از آن بيشتر الگوهاي شرقي و بويژه الگوهاي قابل مشاهده در كشورهاي اسلامي مي‌توانند به ما كمك كنند، و البته هيچ كدام اينها نمي‌توانند جايگزين الگويي بومي شوند كه چاره‌يي جز به دست آوردنش نداريم. بنابراين در يك كلام به نظر من مطالعات قومي بايد از اين مباحث اساسي و پايه‌يي كه ما را به اجماعي ولو نسبي در سياست‌گذاري‌هاي عمومي در كشور برساند آغاز شود و نه از نقاط پيراموني و مطالعات پيراموني كه در آنها اغلب خاص‌گرايي‌ها مانع از داشتن ديدي درست و مناسب و تحليلي عميق نسبت به شرايط مي‌شوند. بديهي است كه زماني كه ما تا حدي در اين زمينه پيش رفتيم، محوريت مطالعات مي‌توانند به شناخت اقوام منتها با ابزارها و روش‌شناسي‌هاي جديد منتقل شوند. دقت كنيم كه اين درست كاري است معكوس با آنچه لااقل در دوره پهلوي اول و دوم انجام شد. زيرا از يك طرف رويكردي كاملا يكجانبه را در مطالعات تحميل كردند كه اساسش ملي‌گرايي افراطي و ضد قومي بود و از طرف ديگر تقويت مطالعات خرد در سطح محلي مثلا مطالعه بر قبايل و عشاير و آن‌هم مطالعاتي موزه‌نگارانه، مردم‌شناختي، توصيفي و بيشتر مفيد به حال بيگانگاني كه آنها را انجام مي‌دادند تا مفيد براي مردمي كه اين مطالعات بر آنها انجام شده است. همين امروز اگر بيلان بيش از چهار يا پنج دهه مطالعات عشايري در ايران كه به وسيله مردم‌نگاران غربي انجام شده است را بررسي كنيم، به كدام نتيجه قابل اعتنا براي كمك به فرآيندهاي ملت‌سازي يا دولت‌سازي در كشورمان خواهيم رسيد. حتي از اين فراتر درست است كه اين مطالعات بودند كه سبب شدند نخستين نسل از انسان‌شناسان ايران تربيت شوند اما هنوز ما درگير بحث با همين نسل و شاگرداني كه تربيت كرده‌اند هستيم كه تصور مي‌كنند واژه‌يي مثل مردم‌شناسي بسيار اصيل است و در حال حاضر تمام تلاش خود را به كار برده‌اند كه اين واژه را در نظام دانشگاهي و اداري ما پررنگ كنند، در حالي كه اين واژه ريشه كاملا استعماري، سلطنتي و نژادپرستانه دارد. رويكرد مردم‌شناختي بدين‌ترتيب دقيقا به دنبال رويكرد استعماري‌ قرار دارد كه به جاي پذيرفتن «انسان‌شناسي» يعني اينكه انسان‌ها در سراسر جهان با يكديگر برابرند، از اين تز استعماري دفاع مي‌كند كه مردم‌شناسان بايد بر «آدم‌هاي عقب‌افتاده» غير شهري كار كنند و جامعه‌شناسان بر آدم‌هاي پيشرفته شهري.

چگونه و با چه ساز و كاري مي‌شود اين نياز را رفع كرد؟

براي اين كار ابتدا بايد مساله در بالاترين سطوح مطرح‌شده و به يك اجماع رسيده شود. مساله‌يي كه من درباره نام مطرح كردم صرفا به يك نام بر نمي‌گردد بلكه يك ميراث استعماري و شديدا ضد ملي است كه ما تا زماني كه جرات نكنيم آن را پشت سر بگذاريم نخواهيم توانست به ساز و كاري دانشگاهي براي سامان و سازمان دادن به علم جديد دست بيابيم. جالب آنجاست كه طرفداران واژه «مردم‌شناسي» درست برخلاف همه دلايل واژه شناختي و معناشناختي تلاش مي‌كنند مفهوم «مردم‌شناسي» را نزديك به مفاهيم ايراني و اسلامي نشان دهند و مفهوم انسان‌شناسي را به دور از آنها، در حالي كه قضيه كاملا برعكس است. بنابر اين براي من پاسخ اينكه از كجا شروع كنيم بسيار روشن است: از نام يك رشته و اينكه اين نام بايد چه چيزي را در خود داشته باشد. آيا بايد هنوز بعد از گذشت بيش از صد سال از پايان استعمار، اصرار بر به كار بردن از واژگان و مفاهيم استعماري داشت؟ يا وقت آن نرسيده است كه از نام‌هايي استفاده كنيم كه همه براي اين علم به كار مي‌برند: چرا در كشورهاي توسعه‌يافته «انسان» وجود دارد و اينجا «مردم»؟ دقيقا به همان دليل كه در قرن نوزدهم متخصصان اروپايي معتقد بودند كه مردمان اروپايي را بايد «جامعه» بنامند و از آنجا واژه جامعه‌شناسي به وجود آمد و مردم غيراروپايي را چيزي در حد «قوم» در معنايي توهين‌آميز و از آنجا واژه «مردم‌شناس» و در زبان‌هاي اروپايي اتنولوژي با اشاره به اتنوس يوناني كه شهرنشينان يوناني با تحقير درباره قبايل غيرشهري به كار مي‌بردند، به كار برده شد. زماني كه ما به آن رسيديم كه موضوع واقعي رشته مورد نظرمان چيست، بايد بسيار نظام‌مند، ادبيات، نظريه‌ها و روش‌شناسي و شاخه‌هاي آن را با استفاده از گروه بسيار بزرگ فارغ‌التحصيلان علوم اجتماعي و انساني خودمان تشكيل بدهيم. تداوم رشته‌هاي ايران‌شناسي در خارج از ايران و به وسيله ايرانيان مهاجر يا غير ايرانيان به نظر من نه تنها هيچ اشكالي ندارد بلكه بسيار مفيد نيز هست. تنها مساله‌يي كه من در اين قضيه مي‌بينم اين است كه اين مطالعات و پژوهش‌ها كه در خارج از ايران و به وسيله نهادهاي غيرايراني انجام مي‌شوند (سواي اينكه وارد بحث دلايل و اهداف اصلي و فرعي‌شان و چگونگي تامين مالي‌شان شوم) به ما تعلق ندارند و خوب يا بد بودن‌شان سبب پيشرفت يا پسرفت همان نهادهايي مي‌شود كه آنها را انجام مي‌دهند و اينكه چه كسي يعني يك ايراني‌الاصل اين تحقيقات را انجام مي‌دهد يا فرضا يك فرانسوي يا يك امريكايي هيچ تفاوتي در قضيه ايجاد نمي‌كند. فاجعه ما در آن است كه ايرانيان به دنبال آن هستند و نهادهاي دانشگاهي ما نيز آنها را تشويق مي‌كنند كه نه به فارسي بلكه به زبان‌هاي انگليسي يا فرانسه بنويسند تا به خيال خودشان جهاني شوند. درست برخلاف دانشگاه‌هايي نظير فرانسه كه بسيار بر زبان و فرهنگ خودشان تاكيد دارند. و سپس انتظار دارند كه همچون دوران استعمار يا درست پس از آن، ايرانيان ديگري پيدا شوند (كه متاسفانه فراوان هم پيدا مي‌شوند) كه آثار آنها را به زبان مادري‌شان در بياورند، زيرا ظاهرا اين دوستان در شأن خود نمي‌بينند كه به زبان مادري يا فارسي چيزي بنويسند در حالي كه امروز فارسي يكي از 15 زبان اصلي جهان است و نوشتن به فارسي مي‌تواند به همراه سياستي براي ترجمه همراه باشد كه ايجاد تعامل نيز ميان كنشگران علمي بكند. به نظر من امريكاي لاتين و كاري كه كنشگران علوم اجتماعي در آن انجام دادند مثال خوبي است. در اين كشورها به جاي آنكه با از خود باختگي زبان اسپانيايي را رها كنند كار خود را در اين زبان انجام دادند و در عين حال شرايط مبادله علمي را در سطح بين‌المللي براي خود فراهم كردند به صورتي كه امروز يكي از حوزه‌هاي اصلي علوم اجتماعي در جهان بعد از فرانسه و امريكا، امريكاي لاتين و زبان اسپانيايي است.

روشنفكران و دولت هر كدام به زعم خود چه نقش‌هايي در اين زمينه مي‌توانند ايفا كنند؟

روشنفكران ما متاسفانه از ابتداي قرن حاضر به‌شدت نسبت به غرب احساس حقارت مي‌كردند، دليل نيز آن بود كه نخستين‌بار در غرب تربيت شدند و به ايران بازگشتند: گروه‌هاي اولي از دانشجويان كه براي ادامه تحصيل در ابتداي قرن حاضر عازم كشورهايي مثل فرانسه مي‌شدند، چون آنجا را با ايران ويران‌شده قاجاري مقايسه مي‌كردند، به‌شدت در خود احساس حقارت مي‌كردند و در بازگشت تمام ذهنيت‌شان آن بود كه اگر ما «شبيه» غربي‌ها بشويم مشكلات‌مان حل مي‌شود. امروز بيش از صد سال از آن زمان گذشته و ما در ظاهر بسيار هم «شبيه» به غربي‌ها شده‌ايم اما مشكلات‌مان 10 برابر شده است. اگر روشنفكران ما نتوانند اين عقده حقارت را پشت سرگذارند، ما چشم‌اندازي نخواهيم داشت. اما پشت سر گذاشتن اين عقده نيز نبايد خود با ورود در يك مسير انحرافي باشد يعني يا ضديت بي‌معنا با غرب و فرهنگ آن در تمام ابعادش از يك سو يا برعكس ضديت با بخشي از فرهنگ چند صد ساله و گاه هزاران‌ساله ما، از سوي ديگر. رويكردهاي ضد غرب افراطي به اين نكته توجه نمي‌كنند كه فرهنگ غرب خود بخشي از ميراث فرهنگي جهان و از جمله خود ما است، و رويكردهاي ايران باستان‌گرا كه به صورتي تصنعي مايلند بيش از 1500 سال از تاريخ اسلامي ما را ناديده بگيرند و از همه بد‌تر رويكردهاي شووينيستي ملي‌گرا كه به خيال خود ايراني بر اساس يك تاريخ مفروض تك‌روايتي ساخته‌اند در حالي كه حتي از همين تاريخ نيز اطلاعات دقيقي ندارند و صرفا از ايران‌گرايي ضديت با اقوامي را مي‌دانند كه گاه از قوم آريايي در اين سرزمين قديمي‌ترند (از جمله سامي‌هاي بين‌النهريني و نه هند و اروپاييان)، نمونه‌هايي از اين‌گونه انحراف‌ها در اين زمينه‌اند. رويكردي كه روشنفكران مي‌توانند پيش بگيرند، قرار گرفتن در جهان به گونه‌يي كه هست و شناخت بهتر خود و ديگران بدون عقده و بدون مبالغه، يك آسيب‌شناسي واقعي نسبت به خود و يافتن راه‌حل‌هايي اساسي و امروزي و نه اسطوره‌يي است. اما درباره دولت به نظر من، فاصله گرفتن از همه اين گرايش‌هاي انحرافي كه در بالا از آنها نام بردم بايد در كنار فاصله گرفتن از گرايش به تصدي‌گري و تبديل الزام و روش‌هاي الزام‌آور به سياست‌هاي فرهنگي باشد. هر اندازه دموكراسي و آزادي‌هاي عمومي بيشتر شود و فضا بازتر، هر اندازه آزادي‌هاي فردي و اجتماعي در حوزه‌هاي خصوصي به رسميت بيشتري شناخته شوند و آزادي در فضاهاي عمومي بيشتر شود، هر اندازه دولت امكان دهد كه كنشگران اجتماعي خود امور خود را در دست بگيرند بي‌شك مي‌توان اميد به وضع بهتري در حوزه فرهنگي داشت. البته منظور از فاصله گرفتن دولت از تصدي‌گري آن نيست كه دولت اين حوزه‌ها را به حال خود رها كرده و شانه از زير مسووليت خود خالي كند. نقش دولت بايد از تصدي‌گري به سوي تسهيل‌گري برود يعني شرايط را از لحاظ قانوني براي فراهم آمدن شرايط قانوني و عملي انجام اين كارها بهتر كند و هرگونه كمكي را كه امكان داشته باشد در اين زمينه به جامعه مدني انجام دهد بدون آنكه انتظار داشته باشد كه در مقابل حق دخالتي به آن داده شود.

فضاهاي سايبري و سايت‌ها از ‌جمله انسان‌شناسي و فرهنگ به چه طريق مي‌توانند در زمينه گسترش قوم‌شناسي نقش ايفا كنند؟

اين فضا‌ها بايد سياستي را پيش بگيرند كه باز با جهان امروز و فرآيندهاي درون آن انطباق داشته باشد. اكثر فضاهاي كنوني ما هنوز نتوانسته‌اند با شرايط جديد رسانه‌يي جهان سازش و هماهنگي بيابند و براي اين كار اولا نياز به قانونمند شدن روابط رسانه‌يي و سايبري ما در سطح جهاني وجود دارد كه خود نيازمند ضابطه‌مندي شدن كنترل شبكه، حقوق نشر و هماهنگ شدن آنها با قوانين بين‌المللي باشد و ثانيا نياز به بالا رفتن شديد پهناي باند اينترنتي وجود دارد. افزون بر اين رسانه‌ها به‌طور عام و رسانه‌هاي سايبري به‌طور خاص بايد مفهوم چندرسانه‌يي شدن و تداخل‌ها و موازي‌بودن‌هاي رسانه‌يي را درك كنند. يعني بتوانند متوجه شوند كه در جهان حاضر مساله «انحصار خبري» يا «انحصار نوشتاري» بي‌معناست و هر اندازه يك خبر و نوشته و گفت‌وگو و غيره بيشتر منتشر شود بهتر است. در اين حالت به نظر من، با توجه به اهميتي كه مسائل قومي دارد مي‌توان از فضاي رسانه‌يي و سايبري در اين زمينه به خوبي استفاده كرد. اما درباره اقوام بايد توضيح و تذكري را اضافه كنم؛ در حال حاضر در فضاي سايبري ايران تعداد و بلاگ‌ها و سايت‌هاي قانوني و غيرقانوني در حوزه اقوام بي‌شمار است، اما اغلب اين وبلاگ‌ها و سايت‌ها داراي مخاطبان محدودي هستند كه تنها اقليتي از همان گروه قومي را دربرمي‌گيرند. اين امر ما را به نوعي جماعت‌گرايي سوق مي‌دهد كه هيچ سودي براي مطالعات قومي ندارد. افزون بر اين اكثريت اين وبلاگ‌ها و سايت‌ها صرفا به مسائل سياسي، آن هم در سطحي‌ترين و مقطعي‌ترين اشكال آنها مي‌پردازند و در آنها خبري از فرهنگ آن قوم نيست و اگر هم باشد چارچوب‌هاي علمي حتي حداقلي رعايت نشده است. «انسان‌شناسي و فرهنگ» از روزهاي نخست فعاليت خود فضاهاي متعددي را براي اقوام و هويت‌هاي گوناگون ايراني باز كرد اما از همان ابتدا شرط گذاشت كه مطالب بايد از سياست‌زدگي، ايدئولوژي‌گرايي و برخوردهاي شخصي به دور بوده از مسائل مقطعي فاصله بگيرند و بر فرهنگ غني اين گروه‌ها تاكيد كنند و آن را بشناسانند و به علاوه اين شرط را نيز مطرح كرد كه مطالب چارچوب‌هاي علمي حداقلي داشته باشند. به همين دليل اين صفحات هنوز آن‌طور كه بايد و شايد توانمند نشده‌اند زيرا بيشتر كساني كه خود را طرفدار اين يا آن فرهنگ قومي مي‌دانند، قادر نيستند درباره مسائل اساسي فرهنگي آن، به دور از سياست‌زدگي و با زباني علمي و رعايت چارچوب ‌هاي علمي سخن بگويند، كه اميدواريم با تلاش آنها اين مشكل حل شود. توصيه من به تمام دوستان آن است كه از جماعت‌گرايي بيرون بيايند و اگر واقعا به هويت‌هاي قومي و محلي خود علاقه‌مندند، كارهايي جدي در اين زمينه انجام داده و آنها را در صفحات مربوط در انسان‌شناسي و فرهنگ منتشر كنند. سياسي‌نويسي سطحي و مقطع‌گرايانه كاري است ساده اما به همان ميزان بي‌اثر و بي‌فايده.

چه بايد كرد كه گسترش قوم‌شناسي باعث قوم‌گرايي نشود؟ مي‌توانيد مصداقي بياوريد كه در آن جامعه قوم‌شناسي باعث قوم‌گرايي نشده است كه آن را الگو در اين مسير معرفي كنيم.

همان كه در بالا گفتم اگر مطالعات قومي و انتشار نتايج آنها حتي در اشكال ترويجي بر مفاهيم فرهنگي استوار باشد و نه بر سياست‌زدگي‌هاي سطحي، ما به سوي پيشبرد دانش قومي و بالا رفتن سطح مطالعات قومي خواهيم رفت و اما برعكس به سرعت به بن‌بست مي‌خوريم. مثال براي كارهاي قوم‌شناسي در سطح جهان بي‌شمار است. اگر تنها نگاهي گذرا بر شبكه بيندازيد مي‌بينيد كه امروز از سرخپوستان امريكا گرفته تا بوميان استراليا، از گروه‌هاي كوچك قبيله‌يي در افريقا گرفته تا هويت‌هاي حتي بسيار اقليتي در آسيا براي خود داراي سايت‌هاي فرهنگي هستند كه اين فرهنگ را به جهانيان معرفي مي‌كنند و با ديگر فرهنگ‌ها رابطه ايجاد مي‌كنند. اما در اين موارد ما كمتر شاهد قوم گرايي بوده‌ايم. اصولا وقتي بحث كار علمي عميق پيش مي‌آيد راه بر سطحي‌نگري و موضع‌گيري‌هاي مقطعي كه اغلب كارهايي ساده هستند، بسته مي‌شود چون كساني كه وارد اين نوع از رويكرد علمي مي‌شوند، ناچار به كاري دراز مدت و سخت هستند كه با فعاليت‌هاي زودگذر سياست‌زده قابل جمع شدن نيست.

حال عدم مطالعه و گسترش قوم‌شناسي چه تبعاتي را در ساير زمينه‌ها از ‌جمله توسعه انساني مي‌تواند به بار بياورد؟ آيا اصلا تبعاتي به بار مي‌آورد؟

سخت‌ترين و خطرناك‌ترين تبعات اين است كه در شرايط مدرن بر خلاف موقعيت‌هاي كلاسيك از جمله در كشور ما، دولت مركزي نمي‌تواند صرفا بر اساس يك سياست آمرانه بالا به پايين، خود را تثبيت كند بلكه بايد تعداد زيادي سياست‌هاي عمومي داشته باشد و بتواند اشكال بسيار زيادي از رفتارهاي مدني و جهانشمول براي مثال در حوزه‌هايي مثل اقتصاد و سياست را در سراسر يك پهنه ملي گسترش دهد. در اين حال اگر قوم‌شناسي رشد كافي كرده باشد مي‌تواند راه‌حل‌هاي عملي براي سازش دادن و همسازي ميان هويت‌هاي محلي و مركزي از يك طرف و ميان هويت‌هاي محلي با يكديگر را بيابد و مانع از بروز تنش ميان آنها شود و بنابراين از توسعه پايدار و صلح اجتماعي دفاع كرده و آنها را تضمين كند، اما اگر چنين مطالعات و برنامه‌هايي رشد نكرده باشند همواره خطر آن وجود دارد كه كار به افزايش تنش‌ها و ورود جامعه به چرخه‌هاي خشونت‌هاي هر چه پرزيان‌تر بكشد. دقت كنيم كه نبود خشونت و تنش در گذشته در اين حوزه به هيچ عنوان ضمانتي براي به وجود نيامدن آن در آينده نيست.

برگرفته از سایت اعتماد

2012-03-05T08:40:00.000+01:00

عبدالفتاح سلطانی، وکیل ایرانی به تحمل ۱۸ سال زندان

و تبعید به شهر برازجان محکوم شد

عبدالفتاح سلطانی، وکیل ایرانی بر اساس رای یک شعبه دادگاه انقلاب به ریاست قاضی عباس پیرعباسی به ۱۸ سال زندان، تبعید به شهر برازجان و ۲۰ سال محرومیت از وکالت محکوم شده است.

به گزارش رهانا (خانه حقوق بشر ایران)، "تبلیغ علیه نظام، تشکیل کانون مدافعان حقوق بشر، اجتماع و تبانی علیه نظام" از جمله اتهامات آقای سلطانی بوده است.

بنا بر این گزارش، "تحصیل مال حرام" از طریق دریافت جایزه حقوق بشری نورنبرگ (که از سال ۱۹۹۵ هر سال به یکی از فعالان حقوق بشر اعطا می‌شود) هم در زمره اتهامات آقای سلطانی و مبنای صدور حکم اعلام شده است.

این وکیل دادگستری که بیش از هفت ماه است در بازداشت به سر می‌برد، در تاریخ ۱۹ شهریور ماه سال جاری بازداشت و به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شده است.

آقای سلطانی پیش‌تر در سال ۱۳۸۴ بازداشت شد و "۲۱۹ روز را در سلول‌ انفرادی بند ۲۰۹ زندان اوین سپری کرد."

او که توسط سعید مرتضوی، دادستان وقت تهران به جاسوسی از طریق افشای اطلاعات پرونده موکلان خود متهم شده بود، در دادگاه بدوی به ۵ سال حبس و ۵ سال محرومیت از خدمات اجتماعی محکوم شد، اما دادگاه تجدید نظر وی را از کلیه اتهامات تبرئه کرد.

آقای سلطانی همچنین بعد از انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری ایران، در ۲۶ خرداد ماه ۱۳۸۸ بازداشت و به مدت دو ماه زندان بود و سپس با تودیع وثیقه ۱۰۰ میلیون تومانی از زندان آزاد شد.

این وکیل دادگستری در طول فعالیت خود وکالت پرونده بسیاری از فعالان سیاسی، دانشجویان و روزنامه نگاران را بر عهده داشته است.

پیشتر کاترین اشتون، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا با صدور بیانیه ای از اقدام جمهوری اسلامی در بازداشت آقای سلطانی به شدت انتقاد کرده و آن را نشانه وخامت بیشتر وضعیت حقوق بشر در ایران دانسته بود.

2012-03-05T08:30:00.000+01:00

روز جهانی زن، هشتم ماه مارس گرامی باد !

صد سال دیگر به انتظار نمانیم و زندگی خود را، در دست خود بگیریم !

روز جهانی زن که برای اولین بار به پیشنهاد کلارا زتکین ، سوسیالیست آلمانی در سال ۱۹۱۱ میلادی بر گذارشد و در سراسر دنیا، بیش از یک میلیون زن و مرد طرفدار برابری حقوق زن و مرد و حق رای برای زنان را به خیابان ها کشاند، صد و یکمین سال خود را پشت سر می گذارد.

زنان در سراسر جهان و به خصوص در کشورهای خاورمیانه بر علیه استبداد و شرایط خفقان آور نا برابری و ستم مضاعفی که در همه سطوح جامعه بر آنان وارد می شود به پا خواسته اند.

زنان و فعالان جنبش زنان، همه خواستار برابری ، آزادی ، دموکراسی و صلح در جهان هستند.

خواسته های زنان در کشورهای خاورمیانه اما، با خواسته های زنان در کشورهای غربی متفاوت است .

فعالان جنبش زنان در خاورمیانه در وهله اول خواستار به رسمیت شناختن حقوق زنان می باشند و علاوه بر خواسته های طبیعی و صنفی خود، خواهان آزادی همه زندانیان سیاسی زن و رفع هر گونه تجاوز، شکنجه جسمی، روحی و اهانت های جنسیتی (به هر شکل ) در زندانها می باشند .

فعالان جنبش زنان، خواهان لغو هر گونه قوانین سنگسار و اعدام می باشند .

فعالان جنبش زنان، برعلیه هرگونه جنگ و جنگ افروزی در دنیا می باشند .

نا برابری های جنسیتی که ریشه نقض حقوق اولیه و انسانی هر جامعه ای محسوب می شود، در کشورهایی مثل ایران و کشور های عربی، راه دشوار ما را ، صد چندان دشوارتر کرده است، صد سال دیگر به انتظار نمانیم و زندگی خود را، با ادامه مبارزه متداوم و برابری خواهی و آزادی خواهی در دست خود بگیریم ...

حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند با تبریک به همه زنان و آزادی خواهان جهان و با حمایت همیشگی از ۳ خواسته بر حق مادران پارک لاله ، مراسم بزرگداشت روز جهانی زن، ۸ مارس ۲۰۱۲ را در دورتموند ( آلمان ) با ائتلاف تعداد زیادی از احزاب و گروههای فعال جنبش زنان در روز شنبه ۱۰ مارس با تظاهرات و تجمعات اعتراضی خیابانی و جمع آوری امضاء برای آزادی زندانیان زن ایرانی و مصری و در ادامه

برنامه ، جشن روز زن برگزار خواهد کرد .

این برنامه را گروهای مختلفی تدارک دیده اند از جمله :

سازمان عفو بین الملل - شاخه دورتموند

گروه زنان کوراج

حزب چپ های آلمان

حزب مارکسیست - لنینیست های آلمان

گروه انقلابی ها

گروه جوانان علوی

گروه دانشجویان کرد

گروه زنان خارجی

گروه زنان " تره دس فمس "

حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند

و چند گروه دیگر...

محل و زمان اجرای برنامه ها در شهر دورتموند :

تظاهرات - شنبه ۱۰ مارس ۲۰۱۲ ساعت ۱۲.۳۰ بعد از ظهر جلوی ایستگاه مرکزی قطار در ادامه تا ساعت ۱۶ بعد از ظهر تجمع در مرکز شهر کنار کلیسا راینولدی - میدان ویلی برانت

جشن : از ساعت ۱۸ در خانه فرهنگی دیتریش کونینگ در نزدیکی ایستگاه قطار

روز جهانی زن بر همه ما و آزادی خواهان جهان مبارک باد

زنده باد اتحاد سراسری برابری خواهی و صلح طلبانه همه زنان جهان

زنده باد اتحاد سراسری داد خواهی و حق طلبانه مادران پارک لاله ایران

حامیان مادران پارک لاله - مادران صلح دورتموند.

madaran.solh.dortmund@googlemail.com

ما ذره های درخشانی هستیم،که هر روز دوباره و دوباره زاده می شویم.

2012-03-05T08:00:00.000+01:00

جمشید صفاپور

گیلان سبز زیر چکمه های حکومتیان و سودجویان

سوء مدیریت در جنگل و جنگلداری و عدم وفاداری به اصل حفظ آن بعنوان ثروت ملی از سوی صاحبان قدرت سیاسی و اقتصادی, جنگلهای گیلان و اصولا شمال ایران را بورطه نابودی کشانده است. قاچاق چوب از طریق باندهای مافیای جنگل که گاه با قتل جنگلبانان همراه است, چرای بی رویه احشام در اراضی جنگلی پائین دست و بالا دست بر اثر نیازهای اولیه زندگی جنگل نشینان, واگذاری مناطقی از اراضی جنگلی به بخش های ظاهرا خصوصی اما خودی و آشنا برای امحای جنگل های مخروبه به بهانه احیای مجدد آن و ... که از یک برنامه مشخص و معین و مستمری برخوردار نیست, موجب شده تا جنگل های گیلان و بطور کلی شمال ایران بیشترین اسیب را در سالهای عمر جمهوری اسلامی ببیند و به محیط زیست آن خدشه وارد شود.

ادامه مطلب

2012-03-05T07:30:00.000+01:00

« دلاریزه شدن» اقتصاد ایران نمایان تر می شود

قیمت دلار به سیر صعودی خود ادامه می دهد. روزنامه شرق در شماره روز یکشنبه ۱۴ اسفند ماه، قیمت دلار را ۱۹۴۰تومان اعلام کرده، و از افزایش ۲۵ تومانی این ارز آن هم ظرف یک روز خبر داده است.

این روزنامه با اشاره به اظهارات محمد رضا رحیمی، معاون اول رئیس جمهوری اسلامی ایران، که هفته گذشته در۶ اسفند ماه از «گشایش بزرگ در بازار ارز طی چند روز آینده» خبر داد؛ گشایشی که به گفته وی قرار بود، «بمبی از ناباوری را میان غرب و تحریم کنندگان غربی منفجر کند» نوشت، «هفته گذشته بمب ارزي معاون رييس‌ جمهور بازار را براي چند روزي تكان داد و قيمت‌ها را به

پايين‌ترين حد خود در ماه‌هاي اخير رساند، در آن روزها عده‌اي بر اين باور بودند كه شايد اين نزول در كنار سقوط قيمت سكه تا بهار سال بعد ادامه داشته باشد، اما قديمي‌هاي بازار كه از اين روزها نوسان‌ها بسيار ديده‌اند، پيش‌بيني مي‌كردند كه تزريق‌هاي انجام شده به بازار در آستانه انتخابات خبر و اتفاق جديدي نيست و در نتيجه آب‌ها كه از آسياب بيفتد قيمت‌ها همان خواهد شد كه بود.»

همین منبع ادامه داد «تنها سه روز بعد از زلزله خبري دولت، قيمت‌ها صعود را آغاز كردند و ظرف چند ساعت مشخص شد دلار به عنوان مهم‌ترين بازيگر بازار ارز تمايلي براي فاصله گرفتن از مرز ۱۹۰۰ تومان ندارد.»

این در حالی است که به نوشته شرق «موج جديد تقاضا به چهارراه استانبول رسيده و اين احتمال وجود دارد كه قيمت‌ها در روزهاي باقي‌مانده از سال رشد و صعود بيشتري را تجربه كند.»

در چنین اوضاع و احوالی است که روزنامه جهان صنعت، سرمقاله روز یکشنبه ۱۴ اسفند ماه خود را به آن چه «دلاریزه شده غیر رسمی اقتصاد» نامیده ، اختصاص داد و در این زمینه نوشت، «علت دلاریزه شدن اقتصاد فقط افزایش نرخ ارز در طول زمان نیست بلکه روزانه شدن این افزایش است.»

این روزنامه با تاکید بر این موضوع که «ارزش ریالی کالای فروخته شده امروز کمتر از ارزش ریالی آن در روز بعد خواهد بود؛ و ریال دریافت شده در نرخ ارز امروز کفاف تامین همان کالا را در روز بعد بر مبنای نرخ ارز بعدی نخواهد داد» نوشت، «در چنین شرایطی گریزی از جایگزینی ارز خارجی به‌جای پول ملی نیست مگر آنکه این نوسان‌ها مهار و ثبات به اقتصاد بازگردانده شود. این جایگزینی که به صورت غیررسمی صورت می‌گیرد وقتی شدت و وسعت پیدا کند عملا پول ملی از صحنه معاملات حذف و ارز خارجی جای آن را می‌گیرد؛ روندی که موجب افزایش تقاضا برای ارز، شکل‌گیری یک دور فزاینده انتظارات تورمی و فشارهای فزاینده ارزی، افزایش تورم و افزایش نرخ ارز می‌شود.»

که در نهایت به نوشته همین منبع «به معنای گذاشتن مهر تایید بر ناتوانی دولت در بازگرداندن ثبات به اقتصاد و مهار تورم است که پیامدهای اقتصادی سیاسی خاصی به ویژه برای جوامعی مانند ایران دارد که اساسا با دلار به عنوان ذخیره اصلی جهانی چالش‌های جدی دارند.»

این روزنامه با تاکید بر این موضوع که «کارگزاران فعال در بازار ارزیابی خود را از ذخایر ارزی و همین طور محدودیت های احتمالی در دسترسی به در آمدهای ارزی ناشی از تحریم ها را دارند» ادامه داد، «بهتر است بانک مرکزی به جای اعلام اینکه توانایی تثبیت نرخ را برای مدتی طولانی دارد، دست به تنظیم سیاست ارزی برای یک دوره کوتاه‌مدت شش ماهه بزند.»

در حالی که به نوشته همین منبع «افراد در حلقه‌های فامیلی به هنگام قرض دادن، ارزش مبلغ را به دلار محاسبه می‌کنند و انتظار دریافت همان مبلغ را به دلار یا برحسب ریالی که بر مبنای نرخ روز به دلار تبدیل می‌شود، دارند.»

خبرگزاری مهر هفته گذشته در ۱۰ اسفند ماه اعلام کرد، «هم اکنون در بازار بزرگ تهران، برخی عمده‌فروشان از مشتریان خود، به جای پول نقد، دلار طلب می‌کنند و این انتظار را دارند که باز هم قیمت دلار افزایش یابد.»

ریال تنها در دو ماه گذشته نیمی از ارزش خود را از دست داده است.

2012-03-04T13:00:00.000+01:00

پرویز داورپناه

ای مصدق هزار مردی تو*

۳۳ سال پیش، حضور میلیونها نفر در احمد آباد در۱۴اسفند ماه ۱۳۵۷، سالروز درگذشت دکتر مصدق نشانه سپاسگزاری ملتی از بزرگترین رهبر سیاسی تاریخ معاصر ایران بود که مردم نتوانسته بودند در سالیان دراز سلطنت محمد رضا شاه چنین بزرگداشتی را که شایسته رهبر محبوبشان باشد از او به عمل آورند.

اجتماع میلیونی مردم تهران بر مزار مصدق در آن روز تاریخی ، اولین نمونه مقاومت و نشانه تسخیر ناپذیری ملیون ایران بود.

سیاست مصدق بر اساس دو محور اصلی دفاع از استقلال ایران و کوشش برای دموکراسی و آزادی در ایران بود. دفاع از استقلال کشور، در ایران قرن بیستم جز از طریق مبارزه با استعمار و امپریالیسم امکان پذیر نبود و مصدق در سراسر زندگی، مبارزه با استعمار و امپریالیسم را در کلیه وجوه خود وجهه همت قرار داد. کوشش برای استقرار دموکراسی در ایران جز از طریق مبارزه با استبداد و خودکامگی و اختناق امکان پذیر نبود و مصدق در سراسر زندگی لحظه ای از مبارزه برای دموکراسی و دفاع ار آزادی فارغ ننشست. اقدامات و اعمال دکتر مصدق و حکومت ملی ایران برای طرد نفوذ استعمار کهنسال و انعکاس افکار و اهداف نهضت ملی ایران در سطح بین المللی و کشورهای مختلف جهان و راه و روش حکومت ملی دکتر مصدق در داخل کشور و برخورد او با مسائل و پیش آمدهای جهانی و داخلی بازتاب وسیعی در همه محافل اجتماعی و سیاسی کلیه کشورها، اعم از کشورهای پیشرفته و مقتدر و کشورهای تحت سیطره استعمار برجای گذاشت.

در دوره چهاردهم به همت دکتر مصدق لایحه ای از تصویب مجلس گذشت که طی آن دادن هر گونه امتیاز نفت به بیگانگان ممنوع شد. در این طرح دولت مکلف به استیفای حقوق پایمال شده ملت ایران از نفت جنوب گردید. دکتر مصدق در جلسه علنی ۲۲ اسفند ماه ۱۳۲۹مجلس شورایملی در این باره گفت: " وقتی که کافتارادزه از طرف دولت شوروی برای امتیاز نفت شمال به ایران آمد، فرصتی به دست من داد که از مضار و معایب آن ورق پاره در مجلس حرف بزنم و معایب و مضار گفته شده را علت طرح پیشنهادی خود راجع به تحریم دادن امتیاز نفت قرار دهم . نظر من در تمام دوره چهاردهم پیروی از سیاست موازنه منفی بود، در صورتیکه نظر نمایندگان حزب توده در مجلس این بود که موازنه وقتی برقرار می شود که همسایه شمالی هم در شمال از حقوق و مزایای شرکت نفت یعنی دولت انگلیس در جنوب بهره مند شود و حال آن که معقول نیست پیکر بی دو دست بتواند مقدرات خود را اداره کند و هر کس خواهان تعالی و ترقی و مقید به حفظ استقلال ایران است، باید سعی کند که دست بریده هر چه زود تر به جای خود گذاشته شود تا ملت ایران بتواند در مقابل دول بزرگ از حقوق خود دفاع کند."

دکتر مصدق در روز چهارده اسفند ماه ۱۳۲۹چنین گفت:

"ملت ایران بدانید و آگاه باشید که جبهه ملی تصمیم به ملی کردن صنعت نفت را با رعایت حزم و احتیاط و با مطالعات لازم اتخاذ کرده است."

بالاخره در تاریخ ۲۹ اسفند ماه ۱۳۲۹زیر فشار افکار عمومی و مبارزات سرسختانه میهن پرستان ایران ماده واحده ملی شدن نفت به تصویب رسید.

" بنام سعادت ملت ایران و به منظور کمک به تامین صلح جهانی، ما امضاء کنندگان ذیل پیشنهاد می نمائیم که صنعت نفت در سراسر کشور بدون استثناء ، ملی اعلام شود. یعنی تمام عملیات اکتشاف و استخراج و بهره برداری در دست دولت ایران قرار گیرد."

(دکتر محمد مصدق ـ دکتر سید علی شایگان ـ دکتر مظفر بقائی ـ ابوالحسن حائری زاده ـ الهیار صالح ـ سید حسین مکی ـ محمود نریمان ـ عبدالقدیر آزاد ـ میر سید علی بهبهانی ـ عبدالرحمن فرامرزی ـ محمد علی کشاورز صدر ـ عباس اسلامی .)

بدنبال آن دکتر مصدق در مصاحبه با مخبرین خارجی گفت:

"جبهه ملی که خود را نماینده تمایلات و افکار اصلاح طلبانه و استقلال خواهانه ملت ایران میداند با تصمیم قاطع برای ملی کردن نفت در سراسر کشور ایران شروع به اقدام کرد و با تکیه به احساسات و افکار عمومی ملت ایران و جلب توجه مطبوعات و افراد موثر و مفید خارج از مجلس موفق شد که این تصمیم را بصورت قانون از تصویب مجلس شورایملی بگذراند."

از نظر مصدق تامین استقلال کشور و رفع کامل نفوذ بیگانگان از هر مصلحت و سود آنی دیگری برتر و حیاتی تر بود. مصدق در مصاحبه ی مطبوعاتی خود در تاریخ سوم خرداد ۱۳۳۰با مخبرین جراید خارجی میگوید:

"به این دلایل است که به عقیده ملیون ایران، اولین قدم در راه اصلاحات مملکت رفع شر عمال شرکت سابق نفت است که ملتی را فدای مطامع خود کرده اند ... باید به ملل آزاد جهان اعلام کنید که آخرین سعی ملت ایران برای نجات خود و شرق میانه همین اقدام ملی یعنی مبارزه با مداخلات بیگانه که بزرگترین آن شرکت سابق نفت است، می باشد و ملت ایران برای تسلط بر اوضاع سیاسی و اقتصادی خود ناچار است تا آخرین نفس برای اجرای قانون ملی شدن صنعت نفت یعنی قطع ایادی بیگانگان از ثروت ملی و استقلال سیاسی خود مبارزه کند."

دکتر مصدق در مجلس شورایملی در تشریح قانون ملی شدن صنعت نفت چنین گفت: "در پیشنهاد ملی شدن نفت در سراسر ایران نمایندگان جبهه ملی به جنبه سیاسی آن بیش از جنبه مالی اهمیت داده اند و علت این بوده است که به علم الیقین تمام ملت ایران و بخصوص نمایندگان محترم مجلس و کمیسیون نفت می دانند که سرچشمه ی تمام بدبختی های این ملت ستمدیده، همان وجود شرکت نفت است و بس و شاهد گویای آن وقایع و اتفاقات، بدبختی های پنجاه ساله اخیر ملت ایران و بخصوص وقایع دو ساله اخیر این کشور و قتل ها و سوء قصدهای متعدد می باشد.

شرکت نفت با این تشبثات می خواهد همه مقامات را مرعوب خود نموده و فاسد کند و تقاضاهایی که داشته و دارد، انجام گردد. بدیهی است که امید ترقی کشور و بهبودی در وضع زندگانی اجتماعی ملتی که هیات حاکمه آن فاسد باشد، جز آرزوی خام و امیدواری تشنگان به سراب چیز دیگری نخواهد بود. برای اینکه ما خود را از این وضعیت وخیم خلاص کنیم و برای اینکه دنیا بداند که هیچ دولتی حق نخواهد داشت و نخواهد توانست از معادن نفت ایران کوچکترین استفاده نامشروع بکند، ما باید صنعت نفت را در سراسر مملکت ملی اعلام کنیم."

دکتر مصدق نه تنها در اجرای اصل ملی شدن صنعت نفت پیروز شد بلکه کلیه توطئه ها و دسائس سیاسی و اقتصادی دشمن را چه در داخل کشور و چه در مجامع بین المللی نقش بر آب کرد و پس از خلع ید از انگلستان و مبارزه برای قطع ایادی این استعمار کهنه کار با تمام قوا در برابر یورش امپریالیسم تازه نفس آمریکا به مقاومت پرداخت و اجازه نداد که آمریکائیان پا بر جای امپریالیسم انگلستان بگذارند و تسلط یک امپریالیسم ، جایگزین قدرت و نفوذ امپریالیسم دیگر گردد.

در تاریخ ۳۰ خرداد ۱۳۳۰دکتر مصدق پیامی برای ملت ایران فرستاد که خلاصه آن چنین است:

"هموطنان عزیز، در تاریخ ملت ها روزهای درخشان و پر مسئولیت و افتخار و موفقیت کمتر پیدا می شود. ایام عادی و گذران برای همه ملل یکسان است ولی آن ملتی که خوب و شرافتمندانه وظیفه اش را در برابر وطن، پرچم و تاریخ مملکت ادا کند، بیشتر از دیگران قدرت اخلاقی و عظمت روحی از خود نشان داده است. امروز یکی از آن ایامی است که شما هموطنان می توانید صفحه جدید و مقدسی در حیات اجتماعی و اقتصادی خود باز کنید و پس از پنجاه سال که از استقلال و آزادی سیاسی ما نامی بیش نمانده بود، دوره نوینی را در برابر نسل معاصر و نسل آینده بوجود بیاورید.

رشد و نبوغ سیاسی شما می تواند امروز را مبداء تحول و نهضت اصلاحی آینده قرار دهد... من تردید ندارم که شما هموطنان عزیزم راهی را انتخاب خواهید کرد که با شرافت ایرانیت و با غرور ملی و احساسات وطنی مطابقت دارد...آوازه همت و عزم خلل ناپذیر شما در گسستن زنجیرهای استعمار اقتصادی به گوش جهانیان رسیده و خواهد رسید...من افتخار خدمت گزارش مردم را بالاترین و پرقیمت ترین افتخارات حیات خود محسوب داشته و میدانم به غیر از اطاعت و امتثال فرمان هموطنان محبوب، هدفی دیگر ندارم."

و بدنبال آن به پیشنهاد هیات مدیره موقت شرکت نفت ایران، تصویب شد که:

"نظر به این که روز ۲۹ اسفند ماه ۱۳۲۹با تصویب قانون ملی شدن نفت در شانزدهمین دوره مجلس شورایملی صفحه نوینی در تاریخ افتخارات کشور باستانی ایران باز شده و یاد آور رشد ملی و عظمت روح ایرانی و نمودار علاقمندی تمام افراد ملت به حفظ استقلال کشور می باشد ، از این ببعد روز بیست ونه اسفند که دوران جدیدی را نوید میدهد به افتخار ملت ایران بعنوان جشن ملی تلقی و تعطیل عمومی اعلام میگردد. نخست وزیر دکتر محمد مصدق"

دکتر پرویز داورپناه

۱۴ اسفند ماه ۱۳۹۰

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

*این مطلع شعر ِاستاد بدیع الزمان فروزانفر در باره ی دکتر مصدق است:

ای مصدق هزار مردی تو / با دد و دیو در نبردی تو

ای مصدق تو را ثنا خوانم / گر چه برهم زن سِنا دانم

2012-03-04T12:30:00.000+01:00

مرگ راويان مرگ

رمی اوچلیک خبرنگار فرانسوی و ماری کالوین خبرنگار امریکایی در سوریه کشته شدند.

نيما راد

براي گلوله فرقي نمي‌كند كه طعمه‌اش كيست. گلوله مي‌كشد، حتي آنكه جنگ را نظاره مي‌كند تا روايتش كند. بهانه اين جمله‌ها، روايت غم‌انگيز انسان‌هايي است كه در دنياي جنگ‌هاي ناتمام، خبرنگارند. اين بار روايت آنهايي است كه در سوريه، شهر حمص، محله بابا عمرو در يك دفتر تهيه خبر طعمه گلوله شدند.

«ماري كالوين» و «رمي اوشليك» مشغول ارسال خبر بودند كه گلوله خمپاره خبر و زندگي‌شان را نيمه تمام گذاشت. چند خبرنگار ديگر اما جان سالم به در بردند. از «پاول كانروي» زخمي و «روپرت اديت بوويه» كه مي‌گفتند استخوان رانش شكسته و همكاران‌شان خبري در دست نبود. گروهي به‌نام «آواز» مدعي شد كه عملياتي را براي نجات روزنامه‌نگاران زخمي و همكاران‌شان هماهنگ كرده اما برخي از افرادي كه در اين عمليات نجات شركت داشته‌اند، خود كشته شده‌اند. ابهام‌ها و خبرهاي متناقض چند روز ادامه يافت تا خبر رسيد كه «كانروي» بريتانيايي به لبنان رسيده و «اديت بوويه» و «ويليام دانيل»، دو خبرنگار فرانسوي نيز به فرانسه منتقل شده‌اند. سازمان صليب‌سرخ جهاني هم اعلام كرد كه اجساد «مري كالوين»، خبرنگار آمريكايي و «رمي اوشليك»، عكاس فرانسوي را تحويل گرفته است.

اجساد كالوين و اوشليك به‌زودي به خانوده‌هايشان تحويل داده مي‌شود. احتمالا آنها طي مراسمي با شكوه به خاك سپرده مي‌شوند. آنها كه زنده مانده‌اند يا دوباره به جهان ترسناك «خبرنگاري جنگ» باز مي‌گردند يا پشت ميز مي‌نشينند و روايت همكاران‌شان را مخابره مي‌كنند. همين... واقعيت تلخي است اما مرگ هميشه شانه به شانه آنها مي‌دود. كسي كه وحشت گلوله‌باران را روايت مي‌كند، دير يا زود طعمه گلوله مي‌شود.

2012-03-04T11:30:00.000+01:00

اظهارات تکان دهنده خبرنگار بریتانیایی درباره اوضاع حمص

پاول کانروی: " آنچه در حمص سوریه رخ می دهد ، یک جنگ نیست بلکه قتل عام است."

"پاول کانروی" خبرنگار روزنامه ساندی تایمز بریتانیا روز یکشنبه ۴ مارس ۲۰۱۲ در گفت گو با تلویزیون سکای نیوز این کشور مشاهدات تکان دهنده ای درباره حوادث اخیر حمص نقل كرد.
به گزارش تلویزیون سکای نیوز کانروی که هم اکنون در یکی از بیمارستان ها لندن بستری است درباره مشاهدات خود در منطقه بابا عمرو گفته است " آنچه در حمص سوریه رخ می دهد ، یک جنگ نیست بلکه قتل عام است."
وی به گوینده تلویزیون سکای نیوز بریتانیا می گفت :" باید ملاحظات استراتژیک سوریه و کنفرانس ها را فراموش کنیم اکنون وقت آن نیست ، باید به فریاد مردم برسیم."
فعالان سیاسی مخالف دولت سوریه پس از خروج دو روزنامه نگار زخمی فرانسه و بریتانیا از سوریه در گفت و گو با تلویزیون العربیه ابراز امیدواری کردند که جهانیان به اظهارات بی طرفانه این دو خبرنگار نسبت به شرایط سخت اوضاع در سوریه گوش فرا دهند.
خالد ابو صلاح فعال سیاسی از شهر حمص در این زمینه گفت :" هر چه از سرکوب شدید معترضان و کشتار مردم حمص توسط نیروهای نظامی بشار اسد گفته ایم بی تاثیر بود، امیدورایم جامعه جهانی به اظهارات این دو خبرنگار خارجی اهمیت دهد."
خبرنگار ساندی تایمز درباره شرایط کنونی حمص اظهار داشت :" اکنون هیچ خبرنگاری در حمص نیست تنها خدا می داند که در آن جا چه پیش خواهد آمد."
روزنامه نگار بریتانیایی افزود :" روزی خواهد آمد که با احساس شرمندگی از خود خواهیم پرسید ، چگونه اجازه دادیم چنین کشتاری در سوریه به وقوع بپیوندند."
پاول کانروی خبرنگار بریتانیایی به همراه ادیت بوویر، همکار فرانسوی خویش در یکی از عملیات ارتش سوریه در باباعمرو زخمی شده بودند.
در آن حمله ماری کالوین خبرنگار آمریکایی و رمی اوچلیک عکاس فرانسوی جان خود را از دست دادند.

2012-03-04T11:00:00.000+01:00

«اسكار» گرفتن بازیگران ايراني محال نيست

گفت‌وگوي «شرق» با ليلا حاتمي پس از بازگشت به ايران:

گروه هنر، گيسو فغفوري: اتفاق بزرگ سينماي ايران را همه ديديم، در سپيده‌دم روزي كه هنوز شادي‌اش را فراموش نكرده‌ايم. مشهورترين فرش قرمز سينماي جهان كه مشهورترين چهره‌هاي سينماي دنيا روي آن مي‌روند، زير قدم‌هاي هنرمندان ايراني بود، هنرمنداني كه با امكانات و توانايي‌ها و محدوديت‌هاي ايراني، اثري را به جهانيان عرضه كرده بودند كه پيش از «اسكار» به مذاق تماشاگران خارجي سينماهاي كشورهاي مختلف خوش آمده بود و پيش از همه اينها در ايران مردم و منتقدان سينمايي آن را پسنديده بودند. ميان سينماگراني كه آن روز روي فرش قرمز راه رفتند، يكي با همه تفاوت داشت و او كسي نبود جز ليلا حاتمي ستاره و بازيگر بزرگ سينماي ايران كه شكل و شمايل حضورش در جشنواره‌هاي جهاني و نحوه رفتارش در ايران و بيرون از ايران ويژه خود اوست. ليلا حاتمي كه پس از رفتن روي فرش قرمز «كداك تئاتر» مورد توجه رسانه‌هاي بين‌المللي براي گفت‌وگو بود، چند روزي است به ايران بازگشته است. وقتي تماس مي‌گيرم تاكيد مي‌كند كه اهل زياد حرف زدن نيست. چند گفت‌وگوي خارجي او نيز كوتاهند. پس اين گفت‌وگو هم به سياق ديگر گفت‌وگوهايش كوتاه است. او هر چقدر در سخن گفتن صميمي است، ولي در انتخاب كلمات سختگير است و وسواسي.

‌الان چند روز از اين اتفاق گذشته و شما با اين موفقيت به ايران بازگشته‌ايد. هنوز اين حس خوب همراه همه است از مردم عادي تا چهره‌هاي هنري و حتي سياسي. اين همه خوشحالي را تصور مي‌كرديد؟

بله! كاملا منتظر همين عكس‌العمل بودم!

‌لحظه‌اي كه اسم برنده را اعلام كردند به چه چيزي فكر كرديد؟ به چه كسي؟

منتظر بودم اسم فيلم را اعلام كنند و بعد ديگر راحت شدم!

‌واكنش گروه غير از آن چيزي كه دوربين نشان داد چي بود؟ آقاي معادي از حس اضطرابي كه همگي قبل از آن داشتيد گفته بودند؟

درست است! وقتي ساعت برگزاري مراسم نزديك شد، مضطرب شديم و بعدش فكر مي‌كنم به دليل رهايي آنقدر خسته شديم كه حتي حس شادي كردن را هم نداشتيم.

‌روي آن فرش قرمزي راه رفتيد كه به تعبير آقاي كلاري حد نهايت سينما مي‌تواند باشد، در كنار بزرگان سينماي جهان. چه حسي داشتيد؟ چه تفاوتي با ديگر جشنواره‌ها و حضورهاي جهاتي داشت؟

براي من خيلي جدي بود. فرش قرمزهاي ديگر به دليل جشنواره بود و حالت جشن و شادي را داشت. ولي من روي فرش قرمز كداك تئاتر بيشتر حس ورود به يك محيط آكادميك را داشتم.

‌فكر مي‌كنيد زماني اين اتفاق براي ستارگان ايراني هم رخ دهد و جايزه بهترين بازيگر اسكار به يك بازيگر ايراني و مثلا به خودتان تعلق بگيرد؟

وقتي در سينما كار مي‌كنيد اين اتفاق نمي‌تواند محال‌باشد.

درباره طراحي لباس‌تان در «اسكار» بحث‌هاي زيادي مطرح شد و بيشتر در فضاي مجازي ايراني كه اين بحث‌ها مطرح و انتقادهايي به آن شد. نظر خودتان درباره طراحي لباس‌تان چطور بود؟ به نظر مي‌رسيد چندان از اين لباس راضي نيستيد و به‌گونه‌اي مجبور به پوشيدن آن بوده‌ايد؟

درست برعكس! اين لباس همه‌اش با سليقه خودم درست شده بود. از انتخاب پارچه تا رنگ و مدلي كه براي دوخت انتخاب شده بود. همه‌اش سرتاسر سليقه و انتخاب خودم است.

‌شما در همه مراسم سينمايي با حجاب ظاهر شده‌ايد. اين موضوع چه انتخاب شما باشد و چه بنابر ملاحظات باشد، باعث تفاوت شما با ديگر بازيگران غيرايراني حاضر در اين‌گونه جشنواره‌ها شده است. اين تفاوت را چگونه حل كرده‌ايد؟

چون سال‌هاي زيادي از حضورم به اين شكل مي‌گذرد، به آن عادت كرده‌ام و فكر مي‌كنم به دليل شناختي كه كشورهاي ديگر از قوانين پوشش در كشور ما دارند اين تفاوت رقيق‌تر مي‌شود.

‌عكس‌هاي شما در كنار كارگردان فيلم «The Artist» منتشر شده است. استقبال چطور بود؟ آيا شما را از قبل مي‌شناختند؟ نگاه ديگر سينماگران خارجي چطور بود؟

مي‌توانم بگويم تمام ميهمانان «اسكار» عاشق فيلم «جدايي... » بودند و هيچ‌كس نمي‌توانست بي‌تفاوت از كنار گروه «اصغر فرهادي» رد شود.

2012-03-04T10:30:00.000+01:00

پيام تبریک محمدرضا شجريان به فرهادي

با دست خالي شيرين كاشتيد

محمدرضا شجريان استاد آواز ايراني در پيامي به مناسبت كسب جايزه اسكار ۲۰۱۲ از سوي اصغر فرهادي، اين موفقيت را به او و گروهش تبريك گفت. در بخشي از نامه تبريك شجريان آمده است:

جناب اصغر فرهادي؛

شما و همكاران‌تان با دست خالي شيرين كاشتيد و شگفتي آفريديد و جايزه ارزنده اسكار فيلم زيباي جدايي نادر از سيمين را در سال ۲۰۱۲ با همه رقابت‌هاي تنگاتنگ سينماگران جهان براي مردم خود به ارمغان آورديد. جناب فرهادي شما با كارگرداني و تهيه اين فيلم، وجدان و شرف طبقه تنگدست مردم نجيب ايران را به جهانيان شناسانديد كه به مراتب از دريافت جايزه اسكار مفيدتر بود. درود به شرفت، درود به پشتكار و شهامتت. مفتخرم به يكايك همكاران شما و بازيگران كه شگفتي آفريدند، سركارخانم ليلا حاتمي، ساره بيات، سارينا فرهادي و جنابان پيمان معادي، شهاب حسيني و شهبازي و فيلمبردار آقاي محمود كلاري، آفرين و تبريك بگويم.

سرفراز و برقرار باشيد

2012-03-04T10:00:00.000+01:00

عدم حضور هشت تن از مراجع تقلید

در انتخابات فرمایشی مجلس نهم

آیات عظام حسین وحید خراسانی، سید موسی شبیری زنجانی، سیدعبدالکریم موسوی اردبیلی، شیخ یوسف صانعی، سید محمد صادق روحانی، سید صادق شیرازی، سید علی محمد دستغیب شیرازی و شیخ اسدالله بیات زنجانی از شرکت در انتخابِات مجلس نهم خودداری کردند.

ادورانیوز: در حالیکه برخی مراجع حامی حکومت، از همگان برای حضور در انتخابات مجلس نهم دعوت بعمل آورده بودند، منابع خبری از عدم حضور هشت نفر از مراجع تقلید مستقل، مردمی و منتقد حکومت در انتخابِات مجلس نهم خبر داده اند.

به گزراش جرس، طی روزهای گذشته، روزنامه جمهوری اسلامی گزارش داده بود که "حضرات آیات مكارم شیرازی، جوادی آملی، سبحانی، نوری همدانی، علوی گرگانی و مظاهری، آحاد مردم را به شركت گسترده در انتخابات نهمین دوره مجلس شورای اسلامی دعوت کرده اند."

روز جمعه دوازدهم اسفند ماه و همزمان با انتخابات نیز، منابع خبری گزارش داده اند که همگام با جنبش اصلاحات و قاطبه فعالان سیاسی و مدنی، گروهی از مراجع عظام تقلید نیز، از شرکت در انتخابات فرمایشی مجلس نهم خودداری کرده اند.

این منابع خبری از رای ندادن مراجع مستقل چون آیات عظام حسین وحید خراسانی، سید موسی شبیری زنجانی، سیدعبدالکریم موسوی اردبیلی، شیخ یوسف صانعی، سید محمد صادق روحانی، سید صادق شیرازی، سید علی محمد دستغیب شیرازی و شیخ اسدالله بیات زنجانی، گزارش کرده اند.

گفتنی است، همانگونه که سبزها، اصلاح طلبان و قاطبه فعالان سیاسی منتقد اعلام کرده بودند، به دلیل عدم امکان برگزاری انتخابات آزاد، رقابتی و سالم آنها از رای دادن در انتخابات خودداری نموده و تشکل های اصلاح طلب نیز از مردم درخواست کرده بودند روز انتخابات – به نشانه مقاومت مدنی- خانه نشینی اتخاذ کنند.

2012-03-03T12:25:00.000+01:00

چهل و پنجمین سالگرد درگذشت دکترمحمد مصدق

ما سالروز درگذشت این ابر مرد تاریخ میهنمان را گرامی میداریم و به روان پاک و تابناکش درود میفرستیم.

ادیب برومند -مهندس عباس امیرانتظام – بانو فرشید افشار – دکتر لقا اردلان – دکتر هرمیداس باوند – دکتر علی رشیدی – دکتر خسرو سعیدی - حسین شاه حسینی – مهندس حسین عزت زاده –سرلشکر بازنشسته ناصر فربد - اصغر فنی پور- دکتر مهدی مویدزاده – منوچهر ملک قاسمی – دکتر حسین مـوسـویان

بنام خداوند جان وخرد

چهاردهم اسفند ماه 90 مصادف با چهل و پنجمین سالگرد درگذشت بزرگ مرد تاریخ و بنیانگذار جبهه ملی ایران، دکترمحمدمصدق است. او تمام عمر پربار و اثرگذارش را در راه آزادی و استقلال این سرزمین صرف نمود. او درطول زندگی پرافتخارش و در راه تحقق آمال و اندیشه های ملی و میهنی اش، بارها خود و خانواده اش را در معرض خطر و نابودی قرار داد ولی هیچگاه از راه آزادیخواهی و استقلال طلبی باز نایستاد. او که پس از کودتای ننگین و بیگانه ساخته 28 مرداد 32 تا پایان عمر خود را در زندان بسر برد، در روز 14 اسفند 1345 چشم ازجهان فروبست. او نه تنها نمونه ای از آزادگی و وطن دوستی برای همه ایرانیان بلکه رهبری ضد استبداد و ضد استعمار برای همه ملل مشرق زمین بود. ما سالروز درگذشت این ابر مرد تاریخ میهنمان را گرامی میداریم و به روان پاک و تابناکش درود میفرستیم.

تهران – 14 اسفند 1390

ادیب برومند -مهندس عباس امیرانتظام – بانو فرشید افشار – دکتر لقا اردلان – دکتر هرمیداس باوند – دکترعلی رشیدی – دکترخسرو سعیدی - حسین شاه حسینی – مهندس حسین عزت زاده –سرلشکر بازنشسته ناصر فربد - اصغر فنی پور- دکتر مهدی مویدزاده – منوچهر ملک قاسمی – دکتر حسین مـوسـویان

2012-03-03T12:20:00.000+01:00

مهران ادیب

چهارده اسفند ماه افول خورشید آزادی ایرانزمین

"...بمن گناهان زیادی نسبت داده اند ولی من خود می دانم که یک گناه بیشتر ندارم و آن این است که تسلیم تمایلات خارجیان نشده و دست آنان را از منابع ثروت ملی کوتاه کرده ام و در تمام مدت زمامداری خود از لحاظ سیاست داخلی و خارجی فقط یک هدف داشته ام و آن این بود که ملت ایران بر مقدرات خود مسلط شود و هیچ عاملی جز اراده ملت در تعیین سرنوشت مملکت دخالت نکند ."

دفاعیات دکتر مصدق در بیدادگاه نظامی

در چهاردهم اسفندماه یکهزار و سیصد و چهل و پنج خورشیدی دکتر محمد مصدق پیشوای بزرگ نهضت ملی و ضد استعماری ایرانزمین ، زندگی را بدرود گفت و به جهان ابدیت پیوست . بزرگمردی از تبار سیاوش که راستی و درستی و آزادگی را سرمشق سیا ست قرار داده و هیچ کاری رابدون آگاهی مردم انجام نمی داد و پیش ازهراقدامی ، نخست آنرا با مردم درمیان می نهاد و سپس اجرا می نمود .

در دورانی که سیاست پیشگان برای حفظ موقعیت و مقام خود ، گوش بفرمان استعمارگران شرق و غرب دوخته بودند تا اوامرشان را با جان و دل اجرا نمایند ، مصدق بزرگ با ملی کردن صنعت نفت در سراسر کشور ، دست استعمار کهنه بریتانیا را از روی منابع اقتصادی کشور و همچنین نهاد های سیاسی ؛ فرهنگی ؛ عشایری و.تا اندازی مذهبی..، قطع نمود و ایران را به استقلال واقعی رساند و موجب گشت تا ملت های خاور میانه و شمال آفریقا از مبارزات دلیرانه ملت ایران سرمشق گرفته و علیه استعمار و استبداد بپا خیزند .

مصدق بزرگ برخلاف سیاستمداران گذشته و کنونی جهان در حرف و عمل همواره راستی و درستی را در نظر گرفته و در مسیر منافع ملت گام برمیداشت و هر کاری را با همیاری و پشتیبانی مردم به انجام می رساند و همیشه خود را خادم و خدمتگزار ملت میدانست . او پیامبر آزادی و اخلاق ، دادگری و مهرورزی در دنیای سیاست بود . به درستی می توان مصدق و گاندی را دو ستاره درخشان آسمان خاورزمین نامید که تا جهان برجاست نام پاک این دو پیشوای بزرگ خاورزمین زینت بخش صفحه های تاریخ جهان خواهد بود .

دشمنان ایرانزمین و خودکامگان و جیره خواران بیگانه ، همواره از نام مصدق در وحشت و هراس بوده وهستند و برای تیره نمودن نام این بزرگمرد تاریخ کشورمان ، هرزمان خفاشان فرومایه ای را به پرواز درمی آورند تا نام پاک و درخشان او را درآسمان تاریخ ایرانزمین تیره نمایند ولی جز بی آبروئی چیز دیگری نصیبشان نشده است با این همه خفت و خواری باز از رو نمی روند و همچنان به خباثت خود ادامه می دهند . مزدورانی این بزرگمرد ایران زمین را به انگلیس نسبت می دهند وجیره بگیران شوروی سابق او را عامل آمریکا معرفی می کردند و برخی نیز از واژه استخوان های پوسیده و یا او هم مسلم نبود استفاده می کنند که با این عمل خائنانه جز اینکه آبروی نداشته خود را بیش از پیش نزد ملت صبور ولی مبارز ایران برده وجز رسوائی بیشتر ، چیزدیگری عایدشان نمی شود.

مکتبی را که مصدق بزرگ بنا نهاد ، روشنی بخش راه نجات ملت ایران و همه ملت های دربند و اسیراستبداد واستعماربوده و خواهد بود.

مکتب مصدق ، راهی است بسوی استقلال ، آزادی ،دادگری مردمسالاری ، مهرورزی و بازگشت به عظمت و بزرگی از دست رفته ایرانزمین و همچنین ضمن برچیدن بساط دروغ و تزویرها و بگیر و ببندها و شکنجه و اعدامها واز میان برداشتن فاصله طبقاتی در سرزمین ورجاوند مان ، تمام تیره های ایرانی با داشتن هر دین و آئین و مرامی دراداره کشور بگونه یکسان و برابر، سهیم و شریک خواهند بود مهم ایرانی بودن است و بس . مصدق نه تابواست و نه بت بلکه مکتبی را که او بنا نهاد آئینه رستگاری است که در پیش روی ملت ایران قرارگرفته است .

هم میهن گرامی :

بر اثر سیاست های مخرب و ضد دادگری وآزادی نظام دستاربندان حاکم بر کشورمان ، روز به روز اوضاع سیاسی و اقتصادی کشور رو به وخامت میرود و زمامداران بجای اینکه بفکر نجات میهن خود باشند بفکر ملت های دیگر که در باطن دشمنان واقعی ایران زمین هستند ، بوده و از بیت المال ملت ایران به آنها بذل و بخشش می کنند این درحالی است که فقر و فحشا و اعتیاد و بیکاری جامعه ما را سخت در خود فرو برده است .

چه کسی باید به داد مردم بیگناه و تحت ظلم و ستم برسد ؟ دادرس کیست ؟ جز خودما. ما باید بهم نزدیک شویم اختلاف سلیقه هارا به دور بریزیم . ناجی کشورمان جز خود ما کس دیگری نمی تواند

باشد در سایه اتحاد و همبستگی ملی هر مشگلی آسان می شود . بیخود نیست که دشمنان داخلی و خارجی از اتحاد و یک پارچگی ملت ایران سخت در وحشتند و هرکدام با اختلاف انداختن بین ما از ایجاد همبستگی ملی به نحوی جلوگیری می کنند . ما نباید تماشاچی باشیم و بی تفاوت ناظر این همه دسیسه های اهریمنی گردیم . جوانان دلاور ، زنان شجاع ، کارگران زحمتکش در درون کشور برای رسیدن به آزادی و دادگری به مبارزه خود ادامه می دهند و ما باید با جان و دل به حمایت آنها برخیزیم، باید دست به دست هم داده و با تشکیل یک شورای مرکزی وبا برنامه ریزی دقیق کشورمان را از سرا شیب سقوط رها سازیم از شکست های نهضت مشروطه ، جنبش ملی کردن صنعت نفت و انقلاب بیست ودوبهمن بدرستی تجربه بیآموزیم واین حقیقت را در نظر گیریم که در صورت وحدت و همبستگی ملی به پیروزی خواهیم رسید . آنهائی که چشم کمک به دولت های بیگانه دوخته اند که به ملت ما یاری برسانند سخت در اشتباه بوده و هستند آنچه در این دوسه سده اخیر بر ملت رنجدیده ایران گذشته زیرسر دولت های خارجی بوده است البته فراموش نشود که حساب ملت های جهان از دولت هایشان جداست . این مائیم که با کمک هم مشکلاتمان را حل خواهیم کرد. جنبش اخیر ملت های مصر ؛ تونس ؛ لیبی ؛ یمن وسوریه و... ، این امید را به ملت ایران می دهد که با اتحاد و هبستگی ملی بزودی شر نظام ولایت فقها را ازسرزمین ورجاوندمان کم خواهیم کرد و برای همیشه این دستاربندان جنایتکار را به زباله دانی تاریخ خواهیم افکند واین حقیقت را هم فراموش نکنیم که در اثر همبستگی ملی است که می توانیم نظام مردمسالاری را در کشورمان برای همیشه برپا داریم و مبارزات یکصدساله خودمان را به نتیجه نهائی برسانیم پس بخاطر داشته باشیم که:

کس نخارد پشت من جز نا خن انگشت من
مهران ادیب ۱٣ اسفند ۱٣۹۰

2012-03-03T11:40:00.000+01:00

محمد خاتمی در حوزه انتخابیه دماوند یواشکی راًی داد

سيلي سختي كه خاتمی به اصلاح طلبان زد

فارس: سید محمد خاتمی با حضور پای یک صندوق اخذ رای در حوزه انتخابیه دماوند ، در انتخابات نهمین دوره مجلس شورای اسلامی شرکت کرد.

سیدمحمد خاتمی که گفته می شد امروز جمعه در خارج تهران به سر می برد، امروز ساعت 13 و 30 دقیقه بعدازظهر با حضور در پای صندوق رای مستقر در حسینیه پنج تن منطقه آبسرد گیلاوند واقع در حوزه انتخابیه دماوند و فیروزکوه ، رای خود را به این صندوق انداخت.

بنابر این گزارش ، حسینیه پنج تن که خاتمی در آن اقدام به مشارکت در انتخابات مجلس نهم کرد ، در نزدیکی ویلای علی خاتمی برادر سید محمد خاتمی قرار دارد.

بر اساس آنچه خبرگزاری‌های ایران نوشته‌اند سیدمحمد خاتمی، علیرغم تحریم انتخابات مجلس از سوی اصلاح‌طلبان، دور از چشم خبرنگاران و عکاسان در این انتخابات شرکت کرده و رأی خود را در صندوق انداخته است.

اشرکت دیرهنگام محمد خاتمی در انتخابات امروز، گمانه‌زنی‌هایی را در این باره پیش کشیده بود، اما پس از فارس، دیگر خبرگزاری‌های نیمه رسمی ایران نظیر ایسنا، ایلنا و مهر نیز خبر شرکت رییس‌جمهور پیشین در انتخابات نهمین دوره مجلس شورای اسلامی، را مخابره کردند.

محمد نوریزاد: خاتمی از مردم کنده شد و فردی رای داد

دویچه وله : محمد نوریزاد پیش‌بینی می‌کند با توجه به پافشاری مردم بر خواست‌های خود و مقاومت حاکمیت‌، ایران روزهایی خونین چون امروز سوریه پیش رو دارد. او در نامه‌اش می‌نویسد به جای آیت‌الله‌ها خود را به آتش خواهد کشید.

آقای نوریزاد در بیست و پنجمین نامه خود به آیت‌الله خامنه‌ای با دعوت از آیت‌الله‌های ایران به خودسوزی اعتراضی و با بیان این‌که «آیت‌الله‌های ایران برای معافیت از خودسوزی به هزار دلیل شرعی متوسل خواهند شد» می‌نویسد: «من به جای همه آیت‌الله‌ها خودم را به آتش می‌کشم.»

او در این نامه با اشاره به "کلاهبرداری انتخاباتی"، خطاب به نمایندگان مجلس می‌نویسد: «بسیار زود خواهید دانست آن‌چه خورده‌اید جز خون نبوده است.»

محمد نوریزاد درباره اخبار منتشر شده توسط رسانه‌های ایران درباره حضور محمد خاتمی، رئیس‌جمهور پیشین ایران، در انتخابات مجلس شورای اسلامی به دویچه وله گفت: «اگر آقای خاتمی به لحاظ فردی در انتخابات شرکت کرده کار درستی کرده اما فردا اجازه نخواهد داشت حرف از جمع یا از "ما" بزند.»

دویچه وله: در نامه بیست و پنجم به رهبر جمهوری اسلامی ایران از خودسوزی آیت‌الله‌ها به دلیل بی‌آبرویی اسلام سخن گفتید و نوشتید: «من به جای همه آیت‌الله‌ها خودم را به آتش می‌کشم.» به چه علت به این نتیجه‌ نمادین رسیدید؟

محمد نوریزاد: باورم بر این است که در آینده، روزهای بسیار سخت و سهمگین پیش رو خواهیم داشت. به این جهت که مردم فهیم و بخش وسیعی از فرهیختگان که خواستار تغییر و اصلاح امور هستند، بر خواسته‌های خودشان پافشاری خواهند کرد و حاکمیت در برابر این خواسته مقاومت خواهد کرد. این اصرار از یک طرف و این مقاومت از طرف دیگر ما را به تنگناهای خونین خواهد کشاند.

مثل همین اتفاقی که الان در سوریه و بحرین یا پیشتر در تونس و مصر رخ داده است. مگر در سوریه، بحرین یا در مصر چه خبر بود؟ جز این که مردم خواستار تغییرهای بنیادین بودند و حاکمیت در برابر این تغییر و خواست به حق مردم ایستادگی کرد و کار به تنگنا کشیده شد. این روند در آینده بسیار نزدیک پیش روی ما خواهد بود و ما را با روزهای خونین مواجه خواهد کرد.

علت این که به آسیب‌های بزرگ دینی و معرفتی در این سرزمین اشاره کردم، هیچ نبوده الا این‌که ما دعب دین و اسلام داریم. سخن از خدا و پیغمبر راندیم و آدم کشتیم. سخن از خدا و پیغمبر راندیم و ظلم کردیم و غارت کردیم و مردم را در تنگنا قرار دادیم. سخن از خدا گفتیم و سانسور کردیم. سخن از خدا گفتیم و مصادره کردیم، اعدام کردیم. به هر حال یک پای رفتار ما مبتنی‌ست بر محاکمه‌های اسلامی یا دلایل اسلامی که هیچ ربطی به دین خدا و اسلام و این چیزها ندارد. چیزی اختراع کردیم و مبتنی بر آن اختراع اعدام کردیم و مبتنی بر آن اختراع غارت کردیم، مصادره کردیم.

مردم خواستار تغییر هستند و حاکمیت مقاومت خواهد کرد. ما در آینده به تنگناهای خونین مبتلا خواهیم شد. این چیزی است که من را نگران کرده است. به عنوان یک فرد از این جامعه، نگران روزهای خونین برای این مردم هستم. در نامه بیست و پنجم، پیشنهاد کردم که هشت آیت‌الله خود را به آتش بکشند و جلوی این خونریزی بزرگ را بگیرند. این هشت نفر می‌توانند یک دگرگونی بزرگ در جامعه ایجاد بکنند. به خاطر این‌که مثلا پاسداران ما که اسلحه و دلار در اختیار دارند چشم مساعدی به آیت‌الله‌ها دارند. اگر در آن‌ها تردیدی ایجاد شود، خواه‌ناخواه یک انشقاق در درون حاکمیت رخ خواهد داد.

پیشنهاد کردم اگر این هشت آیت‌الله خود را به آتش بکشند، از کشتار وسیعی که عنقریب به سمت ما هجوم می‌آورد، مبرا خواهیم ماند، سالم در خواهیم رفت یا یک مسالمت بزرگ در جامعه ما رخ خواهد داد. وگرنه من به شکل نمادین خودم را به آتش خواهم کشید، یعنی جور آن‌ها را من خودم به عهده خواهم گرفت.

در نامه بیست‌ و پنجم نوشتید که نگارش نامه‌های پیوسته خود به آیت‌الله خامنه‌ای را پایان می‌دهید و نوشتن خطاب به مردم را ادامه می دهید. آیا از پاسخگویی این نامه‌ها توسط آیت‌الله خامنه‌ای ناامید شده‌اید؟

در همین نامه نوشتم که اگر من بر هر در می‌کوفتم به هر حال در باز می‌شد. من اگر شکوه‌های خودم را پیش یک حاکم نسل اندر نسل کافر هم می‌بردم یک پاسخکی به سمت من پرتاب می‌کرد. اینکه چرا ایشان پاسخ ندادند را می‌توان این‌طور تعبیر کرد که بنا بر ضرب‌المثلی جواب ابلهان خاموشی است. اگر بلاهتی در سخنان من است، پس این همه تقاضای مردم معترض چیست؟

اگر بلاهتی در نوشته‌‌های من است که پاسخ آن خاموشی است، پس این‌ همه مفسده در حاکمیت از کجا ناشی می‌شود. مگر می‌شود حاکمیتی با دین آمیخته باشد و بعد سخن من معترض با بلاهت و نازیبایی همراه باشد.

به هر تقدیر ناامید نیستم. فعلا نوشته‌های هفتگی من به ایشان پایان می‌پذیرد و حالا سراغ دیگران می‌روم. رو به نمایندگان خواهم نوشت، رو به سپاهیان و بسیجیان خواهم نوشت. اگر لازم شد، ماه بعد، دو ماه بعد باز هم به ایشان نامه خواهم نوشت ولی این تسلسل هفتگی پایان یافته است.

علت این است که افق من انتخابات بود. واقعا فکر می‌کردم در این انتخابات با این نوشته‌ها یا با مثلا رساندن صدای اعتراض مردمی که خواستار تغییر هستند اتفاقی در چند و چون جامعه خواهد افتاد. مثلا بخشی از زندانیان سیاسی آزاد خواهند شد، نگاه فراخی به انتخابات صورت خواهد گرفت. ولی این اتفاق نیفتاد و حاکمیت محکم به راه خود ادامه داد. اتفاقا این روزها عبوس‌تر و عصبی‌تر هم هست. نا امید نیستم، انشاالله خواهم نوشت ولی این تسلسل هفتگی به نگارش هر از گاه تغییر ماهیت داده است.

انتخابات مجلس شورای اسلامی در حالی برگزار شد که برای بسیاری از خبرنگاران خارجی در آستانه انتخابات ویزا صادر نشد. بنا بر اخبار، عده ای از خبرنگاران خارجی هم که به ایران آمدند با اتوبوس به صورت گروهی برای پوشش اخبار برده شدند. در این شرایط درباره اخباری که مقامات و رسانه‌ها دولتی درباره افزایش حضور شرکت کنندگان نسبت به دوره های قبل منتشر می کنند چه فکر می‌کنید؟

یک نفر از سمت من معترض به عنوان ناظر پای صندوق‌های رای نیست. طبیعی‌ست که در چنین شرایطی آمار دست من برگزارکننده انتخابات ا‌ست. اعلام نتایج در اختیار من برگزارکننده انتخابات است و خروجی انتخابات هم در اختیار من است. وقتی من حضور ندارم، اشرافی بر چند و چون انتخابات ندارم، طبیعی‌ست که از هر زاویه، خروجی در اختیار برگزارکنندگان انتخابات است.

باورمان بر این است که این یک نمایش بود که بالاخره باید انجام می‌شد. مگر می‌شود بخش وسیعی از مردم معترض باشند و نماینده نداشته باشند و یکجانبه و بدون رقابت نمایندگی به وسط بروند و در یک انتخابات سالم کار به سرانجام برسد؟! من هم در نامه پانزدهم از این به عنوان یک خیمه‌شب‌بازی ملی نام بردم. این انتخابات به هیچ وجه مرضی مردم یا لااقل بخشی از مردمان معترض که خواستار یک انتخابات سالم بودند نبوده است. متاسفانه یک طرز فکر ثابت و مشخص به وسط آمده و حالا در خودشان یک اختلافکی هم دارند.

همه آن‌هایی که در انتخابات شرکت کردند، حرف تازه‌ای برای گفتن ندارند. تکرار همان آدم‌های مطیع و رام و ثابت گذشته هستند، نه نگرش تازه‌ای، نه برنامه‌ تازه‌ای، نه حرف تازه‌ای، نه افق نگاه تازه‌ای. همان آدم‌های دلمرده‌ی رام مطیعی که سابق هم بوده‌اند و هیچ وقت هم منشا خیر و اثر درستی نبوده‌اند.

اتفاقا اختلاف در آرا باعث رشد می‌شود. منظور از اختلاف، تشتت و درگیری نیست. اختلاف نظر و اختلاف رویه باعث رشد می‌شود. اگر فقط و فقط در هستی خداوند بود، رشدی اتفاق نمی‌افتاد. پای به پای خدا، شیطان است و این دگرگونی ایجاد می‌کند و باعث رشد می‌شود. متاسفانه در انتخابات این امر فهمیده نشد و ما یک انتخابات آرام و یک‌دست و بدون رقابتی را از سر گذراندیم و یک نمایش را به سرانجام آوردیم.

خبرگزاری‌های داخل ایران از حضور محمد خاتمی، رئیس‌جمهور سابق، در انتخابات مجلس شورای اسلامی خبر داده‌اند. با انتشار این خبر برخی اصلاح‌طلبان از محمد خاتمی انتقاد کرده‌اند و برخی به او حق داده‌اند. شما در این‌باره چه فکر می‌کنید؟

فکر می‌کنم آقای خاتمی به عنوان فرد و فقط به عنوان یک فرد رفته و رای داده است. من اگر او را یک رهبر فکری بدانم، رفتار ایشان غلط است. برای این‌که خود به تنهایی رفته و پیش از این اعلام کرده بود که ما در انتخابات شرکت نمی‌کنیم.

به عنوان یک فرد تقبیحی بر او نمی‌بینم. به عنوان یک فرد رفته و کاری هم به دیگران نداشته است. الان از شما می‌شنوم که آقای خاتمی در انتخابات شرکت کرده چون به اینترنت دسترسی ندارم. ولی این‌که دیروز اعلام کرده من شرکت نمی‌کنم یا ما شرکت نمی‌کنیم، اگر به لحاظ فردی رفته در انتخابات شرکت کرده به خود او مربوط است. منتها ایشان دیگر آقای خاتمی سابق نیست. چون از جمع کنده شده و به‌صورت فرد در این انتخابات شرکت کرده است.

آقای خاتمی که تا به حال اصرار داشت که جمعیتی از مثلا اصلاح‌طلبان یا افرادی که خواستار تغییر هستند در کنار ایشان هستند، چه‌طور یک‌دفعه سرزده بلند شده و رفته رای داده است، هیچ توجیهی ندارم. جز این‌که رفتاری غیر شهروندی از او برآمده، تعبیر دیگری بر این حرکت ایشان نمی‌توانم بگویم.

از یک طرف اگر به عنوان فرد رای داده کار درستی انجام داده است. منتها فردا آقای خاتمی اجازه نخواهد داشت حرف از جمع بزند و حرف از "ما" بگوید. مثلا بگوید "مردم" یا "بخشی از مردم معترض". بلکه می‌تواند بگوید من خاتمی نظرم این است. اجازه ندارد حرفی از جمع بزند. حرف از جمع وقتی می‌توانست بزند که مردم را هم دعوت می‌کرد من دارم می‌روم در انتخابات شرکت کنم، شما هم بیایید. آن‌جا بود که مردم تکلیف خودشان را می‌دانستند. ولی حالا که در انتخابات شرکت کرده است انگار از مردم کنده شده و به عنوان یک فرد رای داده است.

حسین کرمانی

2012-03-03T11:20:00.000+01:00

بریتانیا: انتخابات مجلس ایران آزاد و عادلانه نبود

ویلیام هیگ، وزیر امور خارجه بریتانیا

به دنبال برگذاری انتخابات مجلس نهم شورای اسلامی در ایران در روز جمعه، ۱۲ اسفندماه، وزارت امور خارجه بریتانیا اعلام کرد که این رأی‌گیری «آزاد و عادلانه نبوده» و خواست مردم ایران را منعکس نکرده است.

به گزارش خبرگزاری رویترز، ویلیام هیگ، وزیر امور خارجه بریتانیا، روز جمعه در بیانیه‌ای اعلام کرد که مدت‌ها است که مشخص شده است انتخابات در ایران «آزاد و عادلانه نیست».

او افزود رژیم ایران به جای آن‌که در انتخابات مجلس به مردم فرصت دهد تا آزادانه نماینده خود را انتخاب کنند، «از رأی مردم به عنوان محکی برای آزمایش وفاداری آنها (به نظام) استفاده کرده است».

نهمین دوره از انتخابات مجلس شورای اسلامی در حالی برگذار شد که از یک سو بسیاری از اصلاح‌طلبان این انتخابات را تحریم کرده و از مردم نیز خواستند تا به پای صندوق‌های رأی نروند و از دیگر سو، وفاداران به نظام جمهوری اسلامی و مقام‌های مختلف ایران ضمن تشویق همگان به حضور پای صندوق‌های رأی، اعلام کردند که حضور مردم در انتخابات به معنی تأیید رهبری و حکومت است.

وزیر امور خارجه بریتانیا روز جمعه با تأکید بر جریان داشتن «فضای ترس» و «سرکوب صداهای مخالف» در ایران افزود که در انتخابات اخیر مجلس در ایران، «بررسی سفت و سخت نامزدهای انتخاباتی و سرکوب مداوم مخالفان، از جمله دوام حصر خانگی دو تن از رهبران مخالفان» عرصه را بر نامزدهای انتخاباتی تنگ کرده بود.

وی افزود: «در این شرایط تعجب‌آور نیست که اکثر اعضای جناح اصلاح‌طلب ایران تصمیم بر عدم شرکت گرفتند و این انتخابات تبدیل شد به رقابتی داخلی میان محافظه‌کاران حکومت. به همین دلیل، ما معتقدیم که این انتخابات نمایانگر خواست مردم (ایران)‌ نبوده است.»

انتخابات نهمين دوره مجلس روز جمعه ساعت هشت صبح آغاز شد و پس از پنج ساعت تمديد در ساعت ۲۳ به پايان رسيد. در این رأی‌گیری حدود سه هزار و ۵۰۰ کانديدا برای اخذ ۲۹۰ کرسی مجلس با يکديگر رقابت می‌کردند.

پیش از برگذاری این انتخابات، نهادهای بين‌المللی طرفدار حقوق بشر اعلام کرده بودند که به «دليل رد صلاحيت‌های خودسرانه و ايجاد محدوديت‌های شديد» امکان برگذاری «انتخابات عادلانه» در ايران وجود ندارد.

2012-03-03T11:10:00.000+01:00

باراک اوباما:

"بلوف نمی زنم"

اوباما اسرائیل را از اقدام نظامی علیه ایران بر حذر داشت

اوباما با رد انتقادهای جمهوری خواهان که او را ضد اسرائیلی می خوانند، گفت هم ایران و هم اسرائیل باید متوجه باشند که وقتی رئیس جمهوری آمریکا درباره در نظر گرفتن گزینه اقدام نظامی علیه تاسیسات اتمی جمهوری اسلامی صحبت می کند، در این باره جدی است و "بلوف نمی زند."

رئیس جمهوری آمریکا همچنین درباره خطرات راه افتادن مسابقه اتمی در خاورمیانه در صورت دستیابی ایران به تسلیحات هسته ای هشدار داد.

بنیامین نتانیاهو که برای شرکت در اجلاس سالانه کمیته روابط عمومی آمریکا و اسرائیل، آیپک، به واشنگتن سفر می کند، قرار است دوشنبه در کاخ سفید با اوباما دیدار کند.

این دیدار همزمان با افزایش تنش بر سر برنامه اتمی ایران و گمانه زنی درباره احتمال حمله هوایی اسرائیل به تاسیسات هسته ای این کشور انجام می شود.

"بلوف نمی زنم"باراک اوباما با اشاره تعهد کامل آمریکا به تامین امنیت اسرائیل گفت: "فکر می کنم حکومت اسرائیل متوجه است که به عنوان رئیس جمهوری ایالات متحده بلوف نمی زنم."

او اسرائیل را از اقدام نظامی علیه ایران بر حذر داشت: "در زمانی که حس همدردی چندانی برای ایران وجود ندارد و تنها متحد واقعی آن (سوریه) در وضع مناسبی نیست، آیا به اقدامی نیاز داریم که بلافاصله ایران خود را به عنوان قربانی نشان دهد؟"

آقای اوباما با اشاره به گفته های آقای نتانیاهو درباره امکان تکرار یک هولوکاست دیگر در صورت دستیابی ایران به سلاح اتمی، تاکید کرد که یک نگرانی تاریخی را نباید مبنای اقدام بی محابا قرار داد.

به گفته اوباما، اگر ایران مانند لیبی و آفریقای جنوبی متقاعد شود که برخورداری از سلاح هسته ای منافع این کشور را تامین نخواهد کرد، تلاش برای به دست آوردن این تسلیحات را متوقف خواهد کرد.

به گفته او تحریم های جدید ایران را دچار مشکل کرده است و همین موضوع ممکن است به تغییر محاسبات حکومت ایران منجر شود.

2012-03-03T11:00:00.000+01:00

ادعای ویکی لیکس:

روسیه اسرار نظامی ایران را به اسرائیل داده است

به گزارش عصر ایران ، روزنامه هاآرتص نوشت: اسناد محرمانه آمریکا فاش شده توسط سایت ویکی لیکس نشان می دهند که اسرائیل به روسیه کدهای محرمانه هواپیماهای بدون سرنشین گرجستان را داده است. این اقدام اسرائیل در مقابل دریافت کدهای سری سامانه های دفاعی ایران از روسیه صورت گرفت.

این موضوع از فاش شدن نامه های مبادله شده میان کارمندان شرکت جمع آوری اطلاعات امنیتی محرمانه استراتفور آمریکا آشکار شده است.

معامله تبادل اطلاعات محرمانه میان روسیه و اسرائیل قبل از آغاز جنگ روسیه علیه گرجستان در سال 2008 صورت گرفت.

در این جنگ گرجستان از هواپیماهای بدون سرنشین ساخت اسرائیل استفاده کرده بود.

این اسناد محرمانه اضافه می کنند: روسیه نیز به اسرائیل کدهای محرمانه ای را داده است که با استفاده از آنها می توان با سامانه های دفاع هوایی از نوع "تور ام وان"، فروخته شده توسط روسیه به ایران، مقابله کرد.

همچنین ترکیه نیز به شدت به دنبال کسب کدهای محرمانه سامانه های موشکی اس 300 ساخت روسیه بود و به همین منظور به شدت با سازمان جاسوسی اسرائیل در این باره، همکاری می کرد.

روسیه به یونان (دشمن تاریخی ترکیه) سامانه های موشکی اس 300 فروخته بود.

2012-03-02T09:30:00.000+01:00

انتخابات مجلس با بی‌اعتنایی مردم مواجه شده است

گزارش‌های تصویری برخی خبرگزاری‌ها نشان می‌دهد نهمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی با بی‌اعتنایی مردم مواجه شده است.

خبرگزاری ایسنا روز جمعه (۱۲ اسفند) سه گزارش تصویری منتشر کرده که در این گزارش‌ها به وضوح خلوت بودن شعب اخذ رای مشاهده می‌شود.

خبرگزاری فارس نیز با گذشت بیش از چهار ساعت از زمان آغاز رای‌گیری٬ تنها دو گزارش تصویری از تهران و یک گزارش تصویری از قم منتشر کرده است.

یکی از این گزارش‌ها مربوط به حضور محمدرضا مهدوی‌کنی در شعبه اخذ رای مستقر در دانشگاه «امام صادق» است که تنها تعداد اندکی در آن حضور داشتند.

دیگر خبرگزاری‌ها و سایت‌های محافظه‌کار نیز تا زمان مخابره این خبر٬ گزارشی تصویری از شعب اخذ رای در تهران و دیگر شهر‌ها منتشر نکرده‌اند.

ستاد انتخابات کشور هم با صدور اطلاعیه‌ای اعلام کرده که «عکس‌دار بودن ‌شناسنامه برای رای دادن ضروری نیست» و شورای نگهبان هم اعلام کرده که بدون کارت ملی نیز می‌توان رای داد.

نهمین دوره انتخابات مجلس از سوی مخالفان دولت تحریم شده است.

به گزارش ایلنا، هاشمی رفسنجانی رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام، با حضور در مسجد جماران رأی خود در انتخابات نهمین دوره مجلس شورای اسلامی را به صندوق انداخت.

رئيس مجمع تشخيص مصلحت نظام با بیان اینکه انشاء الله نتيجه انتخابات هماني باشد كه مردم مي‌خواهند و همان رايي باشد كه به صندوق مي اندازند، گفت: اگر نتیجه همانی باشد که مردم در صندوق می اندازند انشاء الله مجلس خوبي خواهيم داشت.

2012-03-02T09:00:00.000+01:00

نوشين پيروز

نيچه، نابغه خيرنديده

وقتي تمام آثار او را يكجا كنار هم ديدم ياد پدربزرگم افتادم.

وقتي اينترنت نداشتم، پدربزرگم نقش «گوگل» را براي من داشت. يك‌بار از او پرسيدم:

نيچه چطور مرد؟ گفت: از بس كه سعي كرد به آدم‌هاي نفهم چيزي بفهماند، خُل شد مرد!

طفلكي از فهم زيادش، در اين دنيا هيچ خيري نديد!

به آخرين عكس نيچه كه با نگاهي گنگ در كنار خواهرش نشسته خيره مي‌شوم.

پدربزرگم راست مي‌گفت؛ خدا عاقبت همه را ختم به خير كند

سال‌هاست كه انديشه و كتاب‌هاي «فريدريش ويلهلم نيچه» در سرتاسر دنيا تدريس و تحليل مي‌شود. زندگي او نه فقط براي كساني كه به فلسفه علاقه‌مند هستند، بلكه براي نويسندگان و دست‌اندركاران فيلم‌ها هم جذاب شده؛ حتي در يك مغازه لوازم منزل در ايتاليا، سطل آشغالي ديدم كه روي آن نقاشي‌اي از نيچه را كه مانع شلاق خوردن اسبي در «تورين» به دست صاحبش مي‌شد، چاپ كرده بودند و رويش نوشته شده بود: «سطل انديشه»! نيچه در «روكن» (آلمان -ايالت زاكسن آنهالت) در خانه‌اي كه هنوز هم مي‌شود آن را ديد به دنيا آمد؛ قبر او هم در همين شهر كوچك است. شهر آنقدر كوچك و نيچه آنقدر بزرگ و معروف است كه با دنبال كردن تابلوهاي راهنما به راحتي مي‌شود خانه محل تولد، قبر و كليساي شهر را پيدا كرد. اما بيشتر دوران كودكي نيچه بعد از مرگ پدرش در شهر «نورنبرگ» گذشت. اين خانه را هم در حال حاضر مي‌شود ديد. (و اين گاردتن شماره ۱۸) جايي كه وقتي بسيار مريض بود، مادرش از او نگهداري كرد و خواهرش قبل از بردن او به شهر «وايمار»، «آرشيو نيچه» را براي اولين بار در اين خانه تاسيس كرد. نيچه به دليل وضع جسماني بدي كه داشت هيچ وقت نتوانست در يك شهر زندگي كند و بين آلمان، سوييس و ايتاليا هميشه در رفت‌وآمد بود. تنها در شهر كوچكي به نام

«سيلس ماريا» در سوييس حالش بيشتر اوقات خوب بود. مي‌گويند او هرگز به اندازه مدتي كه در اينجا زندگي مي‌كرد، سالم و قوي و پرانرژي نبوده است. او اتاقي در يك پانسيون داشت كه در حال حاضر تبديل به موزه كوچكي شده است. «سيلس ماريا» جايي بسيار آرام با طبيعتي بي‌نظير است. اينجا عظمت و زيبايي نفسگير طبيعت انسان را در برابر خود به زانو درمي‌آورد؛ جايي كه نيچه ساعت‌ها قدم مي‌زد و عادت داشت به پياده‌روي‌هاي طولاني برود و در محيطي چنين اسرار‌آميز و زيبا، كه توصيف آن را در شاهكاري چون «چنين گفت زرتشت» مي‌خوانيم به تفكر و انديشه خود نظم و پروبال دهد.از ميز كارو يك نمونه از اولين كتابش در اينجا نگهداري مي‌شود. او اغلب تابستان را در سوييس و زمستان را در ايتاليا مي‌گذراند. اينجا با عنوان «خانه نيچه» معروف است، اما ساختمان «آرشيو نيچه» در شهر «وايمار» در ويلاي بزرگ و زيبايي در خيابان «هومبولت شماره٣۶» قرار دارد.

اليزابت (خواهرش) بعد از مريضي نيچه آرشيو او را همراه برادرش از نورنبرگ به وايمار (آلمان- ايالت تورينگن) انتقال داد؛ خانه‌اي كه اليزابت تا آخر عمر از برادر بيمارش نگهداري كرد. تمامي آثار، كتاب‌ها و يادداشت‌ها، نامه‌ها و مجسمه، عكس، دست‌نوشته‌ها، فيلم و خلاصه آنچه مربوط به اوست، در اين خانه آرشيو شده است. در اينجا از اتاق او و بعضي لوازم شخصي نيچه هم نگهداري مي‌شود.
كتابخانه بزرگي از تمامي آثار نيچه در اين ساختمان براي استفاده و تحقيق وجود دارد. وقتي تمام آثار او را يكجا كنار هم ديدم ياد پدربزرگم افتادم. وقتي اينترنت نداشتم، پدربزرگم نقش «گوگل» را براي من داشت. يك‌بار از او پرسيدم: نيچه چطور مرد؟ گفت: از بس كه سعي كرد به آدم‌هاي نفهم چيزي بفهماند، خُل شد مرد! طفلكي از فهم زيادش، در اين دنيا هيچ خيري نديد! به آخرين عكس نيچه كه با نگاهي گنگ در كنار خواهرش نشسته خيره مي‌شوم. پدربزرگم راست مي‌گفت؛ خدا عاقبت همه را ختم به خير كند

2012-03-01T10:30:00.000+01:00

کیهان تهران:

«ویژگی های جایزه اسکار»

اسكار (گفت و شنود)

گفت: اين فيلم «جدايي نادر از سيمين» چه ويژگي داشت كه جايزه اسكار گرفت؟

گفتم: چه عرض كنم؟! ولي وزارت خارجه آمريكا، سخنگوي كاخ سفيد، رئيس جمهور فرانسه و بسياري از دولتمردان آمريكايي و اروپايي اهداي اين جايزه را تبريك گفته اند و رژيم صهيونيستي اعلام كرده كه قصد دارد اين فيلم را بار ديگر در سينماهاي اسرائيل اكران كند.

گفت: بالاخره نگفتي اين فيلم چه ويژگي هايي داشت كه با استقبال گسترده دولتمردان كودك كُش اسرائيل و مقامات دولتي آمريكا و انگليس و فرانسه روبرو شد؟

گفتم: اين فيلم، مردم ايران را ملتي عقب افتاده، دروغگو و حقه باز معرفي مي كند كه بزرگترين آرزوي آنها زندگي كردن در آمريكا يا يك كشور اروپايي است!

گفت: خب معلومه كه چرا آب از لب و لوچه اسرائيلي ها راه افتاده و ذوق زده شده اند ولي چرا برخي از مسئولان فرهنگي خودمان هم از اين فيلم ضد ايراني تقدير كرده اند؟!

گفتم: چه عرض كنم؟! يارو مي خواست گردو بشكند، گردو را گذاشته بود زير پاش و بعد با سنگ مي زد توي سر خودش!

2012-03-01T10:20:00.000+01:00

ناصر فكوهي

جدايي ما از جهان

واكنش نخست: مراسم مناسك‌وار اسكار، با پيشينه‌اي كه در ذهن ما و در حافظه جهاني دارد، سواي هر ديدي كه نسبت به سينما به فيلم فرهادي و به حواشي سياسي و اجتماعي و اقتصادي و غيره اين موضوع داشته باشيم و به ويژه با سخناني كه وي، با فروتني و صداقت در اين مراسم بر زبان آورد، نمي‌تواند نزد ما همچون نزد اكثريت قريب به اتفاق ايرانيان واكنش اوليه جز تحسين و افتخار را برانگيزد. چگونه مي‌توان خوشحال نبود از اينكه نام ايران فرهنگي، تصاوير ايران فرهنگي و خانواده بزرگ آن از هنرمندان و انديشمندان گرفته تا فيلمسازان و نويسندگان، در صفحه نخست بزرگ‌ترين رسانه‌هاي جهان جاي بگيرد و از آن به نيكي و تحسين ياد شود؟ چگونه مي‌توان شادمان نبود كه با وارد كردن نام ايران در موتورهاي جست‌وجوي اينترنتي، به جاي تصاويري كه در بسياري موارد با واقعيت انطباق ندارند و تنها تعميم كنش و رفتار افرادي اندك در جامعه ما بيش نيستند به كل جامعه، يعني تصاويري از خشونت، اندوه و زشتي، با تصاويري از شادماني و جشن تحسين و زيبايي فرهنگي غني روبه‌رو شويم؟ بنابراين صراحت داشته باشيم و بگوييم كه افتخار فرهادي، افتخاري واقعي و پايدار براي همه ايرانيان بوده و خواهد بود.

واكنش دوم: در سال‌هاي اخير در سراسر جهان، نويسندگان، هنرمندان، انديشمندان و فيلمسازاني از بسياري ديگر از كشورها از جمله كشورهاي عربي، هندوستان، چين، كشورهاي آفريقايي و... در كشورهاي مختلف جهان به موفقيت رسيده‌اند؛ امري كه ما به دليل جدا افتادن‌مان و عدم درك‌مان از جهان جديد كمتر به آن توجه داشته‌ايم و داريم اما يكي از اثرات جهاني شدن فرهنگ و وابستگي هرچه بيشتر فرهنگ‌ها به يكديگر است. مثالي ساده آنكه، آكادمي اسكار سال‌هاي سال است كه به فيلم‌هاي خارجي جايزه مي‌دهد و در ميان اين فيلم‌ها با نام بسياري از كشورهاي جهان سومي روبه‌رو مي‌شويم. بنابراين واكنش ما نسبت به اين امر نبايد نوعي ازخودباختگي و خودشيفتگي باشد؛ همان‌گونه كه هوشمندي، دغدغه نسبت به فرهنگ و هنر در اين كشور و سرنوشت آتي هزاران هزار هنرمند و نويسنده و فيلمسازي كه لزوما شانس‌هاي فرهادي را نداشته‌اند اما ممكن است بسياري از آنها از استعدادهايي همچون او برخوردار باشند و نگاه عميق به مسايل جهاني و موقعيت خودمان در آنها در مقطع كنوني، بايد ما را وادارد كه درك كنيم در اين جايزه و در بسياري جوايز ديگر كه نصيب ايرانيان شده است، بايد چارچوب‌هاي سياسي – بين‌المللي موقعيت ايران و بازي‌هاي گوناگون سياسي و استفاده‌هاي ابزاري مختلفي كه كنشگران قدرت از اشراف خود بر بازي‌ها مي‌‌كنند را درنظر گرفت و بنابراين يك انديشمند نبايد به نوعي سطحي‌نگري برسد كه دلايل «افتخارات» را يا صرفا حاصل «توطئه» ديگران عليه ما بپندارد يا برعكس صرفا در «شاهكار» بودن خود اثر آنها را بجويد، بلكه بايد حواشي سياسي و استفاده‌هاي بي‌شك با سوءنيت كه به آنها انجاميده است را نيز در نظر داشته باشد. اگر موفقيت فرهنگ ايراني با جايزه اسكار فرهادي به قيمت افزايش «خودشيفتگي»ها و «خودبزرگ‌بيني‌»ها و اسطوره‌اي انديشيدن ما، به قيمت افزايش افكار خيالين براي هنرمندان جوان، ازجمله خود فرهادي، بينجامد كه سال‌هاي سال نياز به كار دارند تا به چهره‌هايي تاثيرگذار در جهان هنر و انديشه تبديل شوند.

واكنش سوم: نگاه ما به سرنوشت فيلم فرهادي در طول يك سال گذشته، همچون نگاه ما به سرنوشت آثار فرهنگي كشورمان، آثار هنرمندان و انديشه‌هايمان در بيرون از ايران، نگاهي كه به دست ديگران داشته‌ايم، نوعي تلاش براي به‌رسميت‌شناخته‌شدن و اينكه ديگران ما را بپذيرند تا بتوانيم خود، خود را بپذيريم؛ اينكه معيار ارزشيابي ما از كار خودمان، از انديشه‌ها و كنش‌هاي فرهنگي‌مان هر روز بيش از پيش وابسته به بازشناسي آنها در اين و آن كشور شده است، هرچند دلايل آن براي بسياري از همه كساني كه در فرهنگ دست دارند، روشن است، اما به‌هرحال گرايشي آسيب‌شناختي است كه اثرات ميان و درازمدت نامطلوبي براي فرهنگ و كنشگران فرهنگي در اين كشور داشته و خواهد داشت كه كمترين آنها، غالب‌شدن نوعي رويكرد «بيگانه‌گرا» يا اگزوتيكي يعني ديدن خود از نگاه ديگران است؛ اينكه ما به جاي آنكه به خود به مثابه خود اهميت بدهيم به خود به مثابه آنچه ديگري مي‌پسندند در ما ببيند، اهميت بدهيم. اين آسيب نه فقط متوجه فرهنگ و دست‌اندركاران آن است، حتي خود كساني را كه به موفقيت‌هاي بين‌المللي دست مي‌يابند تهديد مي‌كند.

سرانجام آنكه بحث و تعامل بر چنين مسايلي به اصطلاحي كه بين ما رايج است «تلخ كردن كام، در اين موقعيت جشن شور و هيجان و شادماني» نيست، تلخ‌كامي‌هاي بزرگ، هنگامي از راه مي‌رسند كه مردماني متوجه آن نباشند كه كنش و رفتارها و انديشه‌هاي عمومي و رسمي و غيررسمي غيرعقلاني‌شان، عدم توانايي‌شان در ايجاد ارتباط با جهان واقعي، اسطوره‌اي فكركردن و زيستن در خواب و رويا و بي‌توجهي‌شان به جهاني كه نه بر اساس آرزوها و روياهاي آنها بلكه براساس واقعيت‌هاي اغلب تلخ، دستكاري‌ها و سياست‌بازي‌هاي گوناگون تداوم دارد، مي‌تواند با وجود تمام اين شادكامي‌هاي كوتاه‌مدت كه زياد به طول نمي‌كشند، نتايج بسيار تلخ كوتاه و درازمدتي را برايشان به ارمغان آورد. آرزو كنيم، اما بيشتر از آن تلاش كنيم، چنين نباشد.

2012-03-01T10:00:00.000+01:00

بهمن فرمان‌آرا

دلم لرزيد

وقتي به دبيرستان مي‌رفتم راديو برنامه‌اي داشت به‌نام «بياييد با هم دنياي بهتري بسازيم» و مجري اين برنامه «دكتر بني‌احمد» بود كه درباره روان‌شناسي كودك صحبت مي‌كرد. امروز صبح كه «اصغر فرهادي» براي دريافت جايزه اسكار به عنوان بهترين فيلم خارجي روي صحنه رفت...

... در ميان كف‌زدن‌هاي زياد كارگردان برنامه اسكار كلوزآپي از «سارينا فرهادي» كه اشك شوق صورتش را خيس كرده بود، نشان داد و با خود گفتم كه چهره «سارينا» تصوير دل تمام آنهايي است كه سربلندي سينماي ايران را مي‌خواهند، حتي من پيرمرد هم دلم لرزيد. موفقيت هر هم‌ميهني در هر زمينه‌اي اسباب غرور براي همه ملت مي‌شود و فرهادي با بردن جايزه اسكار سينماي ايران را بر بال شوق به آسمان هفتم برد و مي‌دانم با هوش و ذكاوتي كه در او سراغ دارم او حداكثر استفاده را از اين پيروزي براي پيشبرد حرفه‌اش خواهد كرد. نوش‌جانش و هزاران دعاي خير پشتيبانش!

اين موفقيت مثل سكه‌اي مي‌ماند كه مثل هر سكه‌اي ديگر دو رو دارد و فرهادي يك روي آن را با فيلم فوق‌العاده‌اش تصوير كرده است. اما روي دوم بعد از تبريكات مكرر برعهده ماست و هركدام از ما سعي مي‌كنيم در كارمان موفق باشيم.

درمورد سينماي ما بايد ديد مسوولان سينما از اين فرصت طلايي چه استفاده‌اي مي‌كنند و اينجاست كه برمي‌گردم به اسم آن برنامه‌اي كه در شروع آوردم. از آنجا كه من تا اطلاع ثانوي خود را بازنشسته كرده‌ام اين‌قدر امروز به خاطر اين دوست جوان مسرور و سرحال هستم كه براي مسوولان سينما چند پيشنهاد ساده دارم:

1- «خانه سينما» را به اصناف سينما پس دهيد و بعد از تغيير آن دو بند اساسنامه كه قبول نداريد، بگذاريد كه اصناف مختلف سينما، هيات‌مديره خانه سينماي خود را انتخاب كنند.

2 – حكم ممنوع‌الكاري و ممنوع‌الخروجي جعفر پناهي را لغو كنيد و بگذاريد اين كارگردان مهم سينماي ايران بار ديگر به ساخت فيلم برگردد.

در خاتمه از شما دعوت مي‌كنم به ميمنت و مباركي اين موج شادي سينماي ايران بياييد با هم سينماي كشورمان را دور از تسويه‌حساب‌ها و دشمني‌هاي بي‌اساس به عنوان يك پديده افتخارآميز بستاييم و سد راه پيروزي‌هاي آينده‌اش نشويم.

2012-03-01T09:50:00.000+01:00

«برف بازی» در دانشگاه شهرکرد قدغن شد

عطر خوش ِ زن ، قدغن // تو قدغن ، من قدغن // برای روز تازه ، اجازه بی اجازه...

به گزارش دانشجونیوز، پس از بارش برف در شهرکرد، شماری از دانشجویان دختر و پسر این دانشگاه به شکلی مجزا به تفریح پرداخته و آدم برفی هایی با شال و کلاه سبز درست نمودند. پس از این اقدام تفریحی، حراست دانشگاه با شناسایی تعدادی از این دانشجویان، آنها را احضار نموده و تفریح دانشجویان را عملی خلاف شرع وقانون عنوان کرده است.

قدغن!!! شعر و اجرا: شهیار قنبری

ترانه قدغن

آبی دریا ، قدغن

شوق تماشا ، قدغن

عشق دو ماهی ، قدغن

با هم و تنها ، قدغن

برای عشق تازه ،

اجازه بی اجازه...

پچ پچ و نجوا ، قدغن

رقص سایه ها ، قدغن

کشف بوسه ی بی هوا

به وقت رویا ، قدغن

برای خواب تازه ،

اجازه بی اجازه...

در این غربت خانگی

بگو هرچی باید بگی

غزل بگو به سادگی

بگو ، زنده باد زندگی

برای شعر تازه ،

اجازه بی اجازه...

از تو نوشتن ، قدغن

گلایه کردن ، قدغن

عطر خوش ِ زن ، قدغن

تو قدغن ، من قدغن

برای روز تازه ،

اجازه بی اجازه...

2012-03-01T09:40:00.000+01:00

علی کشتگر:

جمعه، تحريم بزرگ!

همه احزاب و گرايش‌های سياسی ايرانيان از جريانات چپ، راست و ميانه، از جمهوری‌خواه، اصلاح‌طلب و مشروطه‌طلب تا احزاب و سازمان‌های مبارز کردستان ايران در اين تحريم، چه در مضمون و چه در شکل آن که اعتصاب خانگی است همراه شده‌اند. هيچ‌گاه در تاريخ ۳۳ ساله‌ی جمهوری اسلامی شاهد چنين همبستگی وسيعی برای يک اقدام همگانی عليه استبداد نبوده‌ايم! ويژه خبرنامه گويا

نخستين پادشاهی که به دشمنی با پارلمان برخواست و خواستار عدم مداخله نمايندگان مردم در سياست شد، چارلز اول پادشاه انگستان بود. اوسرانجام جان خود را بر سر اين سودا گذاشت و نامش به عنوان تنها پادشاه انگليس که به خاطر دشمنی با پارلمان اعدام شد( در ميانه سده هفدهم) ثبت گرديد.

يکصد سال پيش نيز محمدعليشاه قاجاراستقلال مجلس نوبنياد ايران را برنتافت. به فرمان او مجلس به توپ بسته شد، برخی از نمايندگان اعدام شدند و گروهی نيز از مهلکه جان سالم به در بردند تا به قيام ملی عليه سلطنت مطلقه محمدعليشاه بپيوندند.

قيام حماسی ايرانيان بويژه مردم تبريز و لرستان سرانجام ديکتاتور را وادار به فرار کرد و تهران به دست مشروطه خواهان تسخير شد. اعدام شيخ فضل اله نوری مجتهدی که همدست اراذل و اوباش شاه عليه مشروطه خواهان بود، و دين را به ابزار دشمنی با آزاديخواهان تبديل کرده بود، نشانه خشم مردمی بود که از همدستی سلطنت مطلقه و روحانيت دين فروش به ستوه آمده بودند.

شگفتا که امروز يک قرن پس از انقلاب مشروطه خامنه ای به دنبال احيای سلطنت مشروعه و مجلس مشروعه است. انگارروح شيخ فضل اله در جسم او حلول کرده است. مجلسی که به قول رئيس الوزراء محمد عليشاه، اعليحضرت آن را مرحمت می کنند بشرط آن که در سياست وارد نشود.

مجلسی از قداره بندان و اوباشان به جای نمايندگان راستين مردم، مجلسی به دور از هر گونه دغدغه حقوق و منافع ملت و گوش به فرمان اعليحضرت.

حکومت امروز خامنه ای آلياژی است ازاستبداد مطلقه محمد عليشاه قاجار و افکار ارتجاعی شيخ فضل اله نوری. آلياژی که مقاومت آن در برابر فشارها و اعتراضات مردم از سلطان های مطلق العنان گذشته بيشتر است. خامنه ای مثل يک اشغالگر که از تبار مردم اين سرزمين نباشد عمل می کند. گويی نمی داند که اين ملت بيش از قرنی است برای همان چيزهايی با دل و جان پا به ميدان نبرد عليه استبداد و ستم گذاشته است که او با آنها از بيخ و بن بيگانه است.

بيش از يک قرن است که ايرانيان به دنبال دو گوهر ناياب در سرزمين خود هستند:

- آزادی، که تجسم آن را ايرانيان در انتخابات آزاد و برپايی مجلسی از نمايندگان واقعی ملت و در بالندگی روزنامه ها و رسانه های حقيقت گو و حقيقت جو، جستجو می کنند.

- عدالت خانه، نهادی که داد مردم را از بيداد گران و ستمگران بستاند و بر صندلی های آن داورانی تکيه زنند که بدون ترس از خداوندان زروزور پاسدار حق و عدالت باشند.

امروز بيش از صدسال پس از انقلاب مشروطه، بيش از پنجاه سال بعد از نهضت ملی و۳۳ سال پس از انقلاب بهمن، درست همين خواسته های عادلانه ملت ايران است که آماج اصلی کينه های علی خامنه ای قرار دارند.

به زندانيان سياسی و حصر شدگان جنبش سبز بنگريد، به هزاران تبعيدی دوراز وطن بنگريد، به جان باختگان جنبش دموکراسی خواهی ايران از انقلاب تا به امروز بينديشيد، به همه آنهايی که در ايران مورد خشم و نفرت دستگاه جبار حکومت خامنه ای قرار دارند نظر افکنيد تا ببينيد که گناه همه آنها دفاع از همين خواسته های ديرينه و آرزوهای هميشگی ايرانيان است.

و حالا به حلقه کوچک "خودی ها" که گماشتگان و ماموران درجه اول و مورد اعتماد خامنه ای را تشکيل می دهند بنگريد تا ببينيد که همه آنها در دشمنی با فضايل ملی و معنوی ايرانيان صاحب مدال اند.

جعفری، طائب، نقدی، مصباح يزدی، رادان، جنتی، مقدم، برادران لاريجانی، محسنی اژه ای، حجازی، سعيد مرتضوی، احمدی نژاد، دری نجف آبادی، پورمحمدی، احمد خاتمی، حسين شريعتمداری...همگی در حق کشی، دين فروشی، دزدی، فساد و تجاوز به شرافت ايرانيان صاحب کارنامه اند، همگی هويت خود را در دشمنی با خواسته های مردم و سرسپردگی به استبداد کسب کرده اند. اين حاکميت به سرکردگی خامنه ای عصاره رذالت های همه انواع ديکتاتوری ها و خودکامگی های تاريخ ايران است. و طبيعی است که با انتخابات آزاد و مجلس ملی، مجلسی که محصول رای و اراده آزاد ملت و در نتيجه تجلی فضايل ايرانيان است، نمی تواند دمساز باشد.

مجلسی که قرار است در روز جمعه ۱۲ اسفند ماه از دل صندوق های خالی انتخابات فرمايشی شکل بگيرد مجلس اراذل و اوباش است، مجلس قاتلان آزادی و آزادگی است. مجلس دزدان و خائنان به ايران و ايرانی است. مجلسی است برون آمده از دل کودتای خونين ۲۲ خرداد ۸۸، هرگونه شرکت در اين نمايش ضد آزادی يا از سر خيانت است و يا جهالت.

مردمی که در گشودن دريچه ای به سوی آزادی در دوم خرداد ۷۶ و ۲۲ خرداد ۸۸ با هجوم ميليونی به سوی صندوق های آرا به استبداد و نماينده مدعی آن نه گفتند اين بار نيز در روز جمعه هوشيارانه عمل خواهند کرد؟

گزافه نيست اگر بگوئيم مردم در همه فرصت های گذشته با هوشياری و همبستگی خواسته ها و آرزوهای خود را به بهترين وجهی ابراز کرده اند.

همه احزاب و گرايش های سياسی ايرانيان از جريانات چپ، راست و ميانه، از جمهوريخواه، اصلاح طلب و مشروطه طلب تا احزاب و سازمانهای مبارزکردستان ايران در اين تحريم، چه در مضمون و چه در شکل آن که اعتصاب خانگی است همراه شده اند. هيچ گاه در تاريخ ۳۳ ساله جمهوری اسلامی شاهد چنين همبستگی وسيعی برای يک اقدام همگانی عليه استبداد نبوده ايم.

ماندن در خانه يعنی همبستگی با زندانيان و همراهان جنبش سبز،

ماندن در خانه يعنی به تماشا گذاشتن انزوای استبداد در انظار جهانيان.

ماندن در خانه يعنی نقش برآب کردن نمايشی که اهانت به مردم ايران است،

ماندن در خانه يعنی همبستگی ملی در برابر استبداد!

اين همبستگی می تواند سرآغاز دوره جديدی در شکوفائی و پويش جنبش ملی دموکراسی خواهی عليه استبداد باشد.

چهارشنبه ۱۰ اسفندماه ۱۳۹۰

علی کشتگر

Ali.keshtgar@yahoo.fr

منبع: سایت میهن

2012-03-01T09:30:00.001+01:00

سازمان سوسياليست های ايران ـ سوسياليست های طرفدار راه مصدق

در انتخابات دوره نهم مجلس شورای اسلامی شرکت نمی کند،

چونکه شورای نگهبان بنابر دستور مقام رهبری ، آيت الله سيد علی خامنه ای،

با توسل به قانون ارتجاعی « نظارت استصوابی » ،

انتخابات يک درجه ای ، که در چنين انتخاباتی ،

رأی مردم ايران تعيين کننده اصلی نتيجه انتخابات باشد را به

انتخابات دو درجه ای و در واقع انتخابات فرمايشی تبديل نموده است!

برای برگزاری انتخابات آزاد و دمکراتيک ،

يعنی لغو قانون ارتجاعی « نظارت استصوابی» و

حق شرکت تمام فعالين سياسی، احزاب و سازمانهای سياسی وابسته به

طيف های سياسی چپ و راست ، مذهبی و غير مذهبی (سکولار) ... و

آزادی تمام زندانيان سياسی مبارزه کنيم،

تا در نتيجه ، ملت ايران حق انتخاب بين برنامه های انتخاباتی و

نامزدهای معرفی شده برای نمايندگی مجلس را داشته باشد!!

بدون برگزاری انتخابات آزاد، «حاکميت ملت» برقرار نخواهد شد!

اسفند ماه ١٣٩٠

http://www.ois-iran.com/

socialistha@ois-iran.com

2012-03-01T09:30:00.000+01:00

حسن بهگر

در انتظار گودو

رضا پهلوی

داریوش همایون بنیان گذار حزب مشروطه در مصاحبه ی منتشر نشده ای که تازه درآمده به خطای همکاری خود با رژیم پهلوی اعتراف می کند و از آن نادم است.

زمانی که وی پیشنهاد حزب لیبرال دموکرات داد شاهزاده شخصا و یک تنه آن را نفی کرد و ترجیح داد با حزب کومله و حزب دموکرات کردستان که خواستار کردستانی مستقل هستند بنشیند و فدرالیسم را به رسمیت بشناسد.

همه ی اینها نشانگر آن است که رضا پهلوی قبل از رسیدن به شاهی و برای رسیدن به قدرت چوب حراج به ایران زده است، در این حالت باز بقول داریوش همایون دیگر از شاهی چه می ماند.

پس از گذشت 32 سال از سقوط استبداد حکومت پادشاهی هنوز عده ای به بازگشت آن امید بسته اند. چرا؟

1-ناکارآمدی رژیم جمهوری اسلامی چه در سیاست داخلی و خارجی

2-جنایات و فجایع رژیم جمهوری اسلامی

3- تشکیل نشدن دادگاهی عادلانه برای عوامل رژیم سابق تا جنایات و خطاها و دزدی های آن افشا شود

4- نبود یک اپوزیسیون فعال و منسجم دموکرات آزادیخواه و استقلال طلب

می بینیم که دستگاه های تبلیغاتی غرب بویژه رادیو آمریکا که همیشه یاور سلطنت طلبان بوده است، کمر به مخدوش کردن حافظه ی تاریخی ایرانیان و بی گناه جلوه دادن ساواک و شکنجه گران بسته اند تا شاید زمینه ی بازگشت رژیم دست نشانده را آماده کنند.

اگر سیاست را دانش مدیریت تشکیلات دولت بگیریم ؛ ملایانی که به حکومت دست یافتند ازاین دانش هیچ بهره ای نداشتند. بخاطر بیاوریم که در اول انقلاب در این باب بحث شد و رفسنجانی ضمن اعتراف به نادانی مدعی شد که بزودی این کار را یاد می گیریم. 32 سال حکومت با روش آزمون و خطا و هزینه کردن از ذخایر مادی و معنوی ملت برای عده ای کوته فکر این تصور را ایجاد کرده که تنها آلترناتیو همان استبداد سابق است که با تمام بی قابلیتی هایش ظاهری آراسته داشت.

استبداد مذهبی رژیم و تاراندن چند میلیون ایرانی به خارج کشور که کماکان ادامه دارد و استبدادش که مروج فساد و جهل و آدمکشی است رژیم سابق را در مقایسه ی سطحی برتر نشان می دهد ولی نیک که بنگریم هیچ یک از این دلایل حقانیتی به رژیم پادشاهی نمی دهد که اساسش بر مقدس بودن نطفه است .

رضا شاه پهلوی با حمایت بیگانگان و عمدتاً با پشتیبانی انگلیس برسرکار آمد و پسرش محمد رضا نیز در موقعیت بحرانی اشغال ایران توسط متفقین به ابتکار فروغی در مجلسی دست نشانده سوگند یاد کرد و پادشاه شد و بعد هم با کودتای 28 مرداد و حمایت علنی انگلیس و آمریکا حکومت پدر را احیا و پایه های استبداد خویش را محکم کرد ، بحرین استان چهاردهم ایران را محض خوشایند غرب واگذار کرد و به خفت کاپیتولاسیون تن داد و در نهایت راه قدرت گیری خمینی را هموار کرد.

آیا این عقلانی است که پس از این همه خسارت و هزینه های سنگینی که این خاندان به مردم ما تحمیل کرده و مبارزاتی که مردم ایران برای استقلال و آزادی کرده اند دوباره برای رهایی از استبداد دد منش آخوندی به استبدادی فکل کرواتی آراسته و دست نشانده ی بیگانه پناه ببریم ؟

میبینیم که رضا پهلوی همچون پدران خود به امید یاری بیگانگان نشسته است. چنان که در حمله آمریکا به عراق هم به امید این که آمریکایی ها او را سرکار بیاورند خود را پنهان کرد و وقتی از او پرسیدند چطور در این مدت خبری از تو نبود پاسخ داد که من کوشش می کردم تا به ایران حمله نکنند!؟

رضا پهلوی در این مدت هیچ کار مثبتی انجام نداده. فقط به سبک پدرش که توده ای های سابق را دور خود جمع کرده بود یک عده از چپگرایان سابق را به سوی محور سلطنت جلب نموده است . جمهوری اسلامی اگر میلیون ها دلار هم خرج می کرد متحدی بهتر از رضا پهلوی پیدا نمی کرد که در لباس اپوزیسیون هیچ کاری نکند و عده ای را هم به امید واهی منتظر نگاه دارد. رژیم میداند که کشتی نجات این اپوزیسیون قلابی دارای سوراخ های متعدد است و راه نیفتاده مشرف به غرق است. تا حال چند ژنرال و یاور رژیم گذشته را خبر دارید که به وعده ی انجام کاری پول گرفته و به چاک جاده زده اند؟ اگر این حکایت های جسته و گریخته این ژنرال ها!؟ و عقاب ها!؟ را جمع کنند به مطایبات عبید زاکانی طعنه خواهد زد.

شعار مشروطه سلطنتی شعاری بی محتواست و فقط با بودن شاه که یک نماد است تحقق پیدا نمی کند. باید حکومتی موجود باشد و نخست وزیری باشد و کسی هم به عنوان شاه مشروطه این عنوان را یدک بخشد. از یک طرف حکومت شاهی سرنگون شده است. از طرف دیگر رضا پهلوی در خارج کشور حتا با آخرین نخست وزیر قانونی حکومت پهلوی هم نتوانست توافق کند و آن نخست وزیر هم ترور شد. اکنون این مدعی شاهی چه محلی از اعراب دارد؟

داریوش همایون بنیان گذار حزب مشروطه در مصاحبه ی منتشر نشده ای که تازه درآمده به خطای همکاری خود با رژیم پهلوی اعتراف می کند و از آن نادم است . زمانی که وی پیشنهاد حزب لیبرال دموکرات داد شاهزاده شخصا و یک تنه آن را نفی کرد و ترجیح داد با حزب کومله و حزب دموکرات کردستان که خواستار کردستانی مستقل هستند بنشیند و فدرالیسم را به رسمیت بشناسد. همه ی اینها نشانگر آن است که رضا پهلوی قبل از رسیدن به شاهی و برای رسیدن به قدرت چوب حراج به ایران زده است ، در این حالت باز بقول داریوش همایون دیگر از شاهی چه می ماند.

حزب مشروطه منتظر از راه رسیدن مسافری است که به سوی مقصد دیگری حرکت کرده است . تنها شاه مشروطه قانونی در حقیقت احمد شاه بود که خطا کرد و به کودتای رضا خان صحه گذاشت. از او که گذشت، پادشاهان پهلوی هر وقت در موضع ضعف بوده اند از قانون اساسی و حقوق مردم حرف زده اند و تا سوار قدرت شده اند وعده هایشان را از یاد برده اند.

سلطنت طلبان دانسته و ندانسته برای یک نفر یعنی همان شاه اهمیت زیادی قایل می شوند و دایم بر آن تاکید می نمایند و مرتب می گویند که این بار پادشاه دموکرات است. درحالیکه اگر به گذشته برگردند همین تعابیر را در مورد محمدرضا با عنوان شاه جوانبخت تحصیلکرده ی سوئیس در روزنامه ها آن زمان می توانند بخوانند. سلطنت پهلوی دمکرات شدنی نیست. حالا اگر فقط می خواهید یک نفر در راس امور همه کاره باشد و ملت ایران به حساب نیاید مقام ولایت فقیه امروز چندان تفاوتی با پادشاهی استبدادی ندارد و فقط عمامه دارد وگرنه رئیس جمهور و دیگر مقامات دولتی برایش حکم مهره هایی بی مقداری را دارند که هر گاه بخواهد عوض می کند و می بینید که در صدد موروثی کردن حکومت هم هست. اگر حسرت ظاهر و آراسته شاه سابق را دارید کافیست فرصت بدهید کم کم درست خواهد شد.

ملت ایران سلسله ی پهلوی را نه یک بار که دوبار آزموده است و دلیلی ندارد برای بار سوم چنین کند. اگر دموکرات هستید ، دنبال احقاق حقوق مردم بروید نه شاه . رضا پهلوی در مقام رهبری قرار گرفته ولی از آنجایی که کاری از او بر نمی آید فقط تبدیل به مانعی برای پیدا شدن رهبری شایسته ی این نام گشته. کسانی هم که دنبال او می روند و این کار را با بهانه ی دمکرات بودن او توجیه می کنند، دنبال سراب می دوند. اگر طرح سیاسی درستی دارید بهتر است عرضه کنید وگرنه یک نفر که سابقه ی مبارزاتیش این است، به درد رهبری اپوزیسیون نمی خورد. اگر توانی دارید در این راه هدر ندهید و روشی در پیش بگیرید که به ملت ایران فایده ای برساند.

منبع: سایت ایران لیبرال

2012-02-28T10:00:00.000+01:00

ای مردم آزاده کجایید کجایید
آزادگی افسرد بیایید بیایید
علی اکبر دهخدا

نوع برخورد دکتر مصدق با انتخابات*

پرویز داورپناه

دکتر مصدق امتناع کرد و گفت: «شما به من بگوئید انتخابات آزاد است یا نه؟» هژیر بی آن که جواب بدهد دعوت خود را با اصرار زیاد تکرار نمود. دکتر مصدق نیز سئوال خود را دوباره مطرح ساخت و با صدای بلند گفت:

«عبدالحسین خان، اینجا در حضور مردم اگر شرف داری بگو انتخابات آزاد است یا نه ؟»

روز هجدهم مهرماه ۱۳۲۸ دکتر مصدق چند تن از یاران و مدیران جراید را به خانهً خود واقع در شمارهً ۱۰۹ خیابان کاخ تهران دعوت کرد تا «برای جلوگیری از دخالت دولت در انتخابات دورهً شانزده تقنینیه، تبادل نظر نموده و تصمیمی اتخاذ نمایند.»

جلالی نائینی (مدیر روزنامهً کشور)، عباس خلیلی (مدیر روزنامهً اقدام)، احمد زیرک زاده ( مدیر روزنامهً جبهه)، ابوالحسن عمیدی نوری (مدیر روزنامهً داد)، حسین فاطمی (مدیر روزنامهً باختر امروز) و احمد ملکی ( مدیر روزنامهً ستاره) در این جلسه شرکت می کنند و برای تحقق بخشیدن به آرمان ها و اهداف خود و تاًمین آزادی انتخابات برای دورهً شانزدهم مجلس به گفت و گو می پردازند. آن ها در جلسهً بعد به دکتر مصدق اختیار می دهند به «آن چه در صلاح مملکت» می داند عمل کند.

دکتر مصدق اعلام كرد كه ما باید مجددا برای جلب افكار عمومی و تحصیل آزادی انتخابات به تحصن برویم. گفتگو بر سر این بود كه محل تحصن در كجا باشد. برخی معتقد بودند كه در یكی از مساجد باشد ولی او تصمیم گرفت كه این بار نیز در دربار تحصن صورت بگیرد.

دکتر مصدق اعلامیه ای به امضای خود در جراید منتشر کرده و از مردم روشن فکر و خیرخواه مملکت دعوت کرد که دو ساعت قبل از ظهر روز جمعه ۲۲مهر ماه ۱۳۲۸در خیابان کاخ، مقابل کاخ سلطنتی حاضر شوند.

وقتی اعلامیهً مصدق در جراید منتشر می شود، بلافاصله ادارهً کل شهربانی هم به ریاست سرتیپ محمد علی صفاری اعلامیهً تهدید آمیزی منتشر می کند با این مضمون که عده ای اخلال گر می خواهند در امور مملکت اختلال ایجاد کنند. دکتر مصدق به هیچ وجه توجهی به اعلامیهً مذکور نکرده و با حال ناتوانی و کسالت سه ساعت قبل از ظهر از منزل خود برای رفتن مقابل کاخ سلطنتی حاضر می شود.

بعد ها دکتر مصدق با شرح این ماجرا خطاب به نمایندگان دورهً شانزدهم مجلس شورای ملی گفت:

«اگر عرض کنم شبی که فردای آن می خواستیم به کاخ سلطنتی برویم بر من چه گذشت و آنی از فکر خونریزی و کشتار، که احتمال داده می شد واقع شود، راحت نبوده ام خلاف عرض نشده، ولی چون شروع به یک مبارزهً ملی شده بود عقب نشینی مورد نداشت و به خود می گفتم که تا من و یک عده ای در راه آزادی از بین نرویم ملت ایران روی آسایش را نخواهد دید و به استفاده از حق ملی و حیاتی خود نایل نخواهد شد؛ ولی با این حال راضی نمی شدم که دعوت من منجر به خون ریزی و قتل عده ای بی گناه بشود و سعی می کردم حتی المقدور پیش آمدی نکند که مخالفین آزادی آن را وسیلهً پیشرفت مقصود خود قرار دهند و به جای این که ما می خواستیم از محدودیت هایی که برای ما درست کرده اند خلاص شویم دچار محدودیت های بیش تری شویم و روزگار مردم از این هم که هست سیاه تر شود.»[۱]

آن چه ساعتی قبل از حرکت دکتر مصدق و دوستانش به طرف کاخ به نگرانی و دل شورهً او افزود ملاقات سرهنگ سیاسی، یکی از افسران شهربانی، با مصدق بود که می گوید:

«چنان چه از این کار منصرف نشوید، ممکن است امروز در این خیابان، مقابل خانهً خودتان، حوادثی روی دهد و عدهً زیادی از بین بروند.» و مصدق که در موقعیتی قرار داشته که راه بازگشت نداشته پاسخ می دهد: «هر چه پیش آید تحمل می کنیم و از دعوتی که شده است صرف نظر نمی شود؛ زیرا مردم مملکت از انتخاباتی که شده راضی نیستند و ما غیر از این که شکایت مردم را به دربار برسانیم چارهً دیگری نداریم.»

دکتر مصدق و دوستانش قدم به خیابان می گذارند.

دکتر مصدق می گوید: «من وقتی برای رفتن مقابل کاخ از خانه خارج شدم به وسیلهً بلندگو از مردمی که دعوتم را اجابت کرده و ابلاغیهً رییس شهربانی در آن ها ایجاد خوف و وحشت نکرده بود درخواست نمودم که بالاترین فداکاری این است که از کسی صدا بلند نشود.»

همدلی مردم موجب خرسندی مصدق و دوستانش می شود: «واقعا مردم از خود شایستگی بسیار نشان دادند و ثابت کردند که مردمی هستند فداکار و دارای رشد ملی در آن موقع از کسی صدایی در نیامد که موجب دخالت پلیس بشود. اگر عرض کنم که در آن معبر غیر از صدای کفش صدای دیگری شنیده نشد بیان واقع است و سکوت سبب شد که نتوانند ما را ماجراجو قلمداد کنند و موفقیت نصیب ما بشود. فقط به تحریک ماًموران شهربانی شخصی به نام لارودی در مقابل کاخ سلطنتی فریاد می کشد: «دکتر محمد مصدق باید رییس جمهور بشود» به اشارهً مصدق مردم او را محاصره می کنند و مانع شعارهای او می شوند. ماًمورین شهربانی وقتی متوجه می شوند که با این شگردها نمی توانند مردم را از کوره در ببرند، لارودی را کت بسته به شهربانی می برند و وقتی دوستان مصدق به شهربانی می روند او را نمی یابند؛ در پاسخ آنان درباره ی هویت وی گفته می شود که لارودی خُـل مزاج است و به آسایش گاه منتقل شده است.

موقعی كه مصدق و یارانش و پشت سر آنان، مردم به طرف دربار می رفتند، عبدالحسین هژیر كه در آن زمان وزیر دربار بود به استقبال دكتر مصدق آمد و از او دعوت نمود تا وارد کاخ سلطنتی گردد تا همانجا مذاکره نمایند. دکتر مصدق امتناع کرد و گفت: «شما به من بگوئید انتخابات آزاد است یا نه؟» هژیر بی آن که جواب بدهد دعوت خود را با اصرار زیاد تکرار نمود. دکتر مصدق نیز سئوال خود را دوباره مطرح ساخت و با صدای بلند گفت: «عبدالحسین خان، اینجا در حضور مردم اگر شرف داری بگو انتخابات آزاد است یا نه ؟»

هژیر که قادر به جواب مثبت یا منفی نبود سکوت اختیار می کند.

هژیر به مصدق می گوید: «چون دربار محلی ندارد که بتوان از جمعیت زیاد پذیرایی کند فقط از بیست نفر پذیرایی می شود.»

همانجا ۱۹ نفر برگزیده شدند كه با دکتر مصدق وارد تحصن شوند. این ۱۹ نفر عبارت بودند از:

آیت الله غروی، مشار اعظم، محمود آیتی، حایری زاده، دکتر بقایی، دکتر شایگان، حسن صدر، عباس خلیلی، ابوالحسن عمیدی نوری، ارسلان خلعتبری، شمس الدین امیرعلایی، مهندس احمد زیرک زاده، دکتر کریم سنجابی، دکتر کاویانی، عبدالقدیر آزاد، احمد ملکی، جلالی نایینی، دکتر حسین فاطمی و حسین مکی.

تحصن سه روز طول کشید. دکتر مصدق با واسطه هژیر مذاكراتی با شاه كرد.

در این چند روز تحصن، انتخابات هم در جریان بود و مردم هم رای می دادند و مصدق از مردم خواسته بود كه رای بدهند. مردم فعالیت فوق العاده ای در انتخابات كردند و از فردای آن روز كه قرائت آراء شروع شد و رئیس نظارت هم سید محمدصادق طباطبایی بود در ردیف اول منتخبین تهران تمام كاندیداهای جبهه ملی بودند و نكته جالب این است كه جبهه ملی در همین تحصن تشكیل شد یعنی موقعی كه دکتر مصدق و یارانش در كاخ متحصن بودند، آنجا پیشنهاد شد كه این هیئت و این تشكیلات بنام جبهه ملی نامیده بشود و دكتر مصدق هم موافقت كرد.[۲] چندی بعد ابوالحسن عمیدی نوری و عباس خلیلی از جمع بیست نفری جدا شدند و به جای آن ها اللهیار صالح و امیر تیمور کلالی به هستهً مرکزی جبههً ملی پیوستند. روز اول آبان ۱۳۲۸همگی در منزل دکتر مصدق گرد آمدند و تصمیم گرفته شد که از این پس نام «جبههً ملی ایران» را بر گروه خود بگذارند و هیاًتی متشکل از مشار اعظم، دکتر شایگان، محمود نریمان و کریم سنجابی اساسنامه و آئین نامه های مربوط به جبههً ملی را تهیه و تنظیم کنند.
اما طرح تشكیل جبهه ملی با مشاركت احزاب و گروههای موجود در آن زمان پس از کودتای ۲۸ مرداد و تبعید دکترمصدق به احمد آباد پی ریزی شد.

روز ۱۷ آبان به دعوت جبهه ملی، متینگ بزرگی در میدان بهارستان برپا شد. دکتر مصدق بعنوان رهبر جبهه ملی، از مردم خواست که برای انتخاب نمایندگان ملت و پیروزی آنها، همچنین مبارزه برای استیفای حقوق ایران از نفت، به مبارزه ادامه دهند. در نیمه دوم آن ماه انجمن مرکزی نظارت بر انتخابات تهران به استناد گزارشهائی که در بارهً سوء جریان انتخابات دریافت کرده بود، بطلان انتخابات تهران و حومه را اعلام داشت و با تجدید انتخابات تهران، کاندیداهای جبهه ملی حائز اکثریت شدند. دکتر مصدق که نمایندهً اول مردم تهران شده بود، در توضیح برنامهً نمایندگان جبهه ملی به روزنامه نگاران گفت: «برنامه کار ما در مجلس مخالفت با قرارداد گس ـ گلشائیان و حفظ و حراست از آزادی های فردی و اجتماعی خواهد بود.[۳] باید گفت که فرق مصدق با سایر سیاستمداران این بود که او به رای مردم اعتقاد داشت چنانکه می گفت:« هیچ قانونی بالاتر از ارده ملت نیست»؛ و یا «قنون اساسی برای ملت است نه ملت برای قانون اساسی».

دکتر مصدق در مجالس قبلی هم به شدت به دنبال اصلاح قانون انتخابات بود تا به عنوان مثال حداقل کسی بتواند رای دهد که نام کاندیدای مورد نظر خود را بر برگه بنویسد نه اینکه اربابان رعایای خود را به پای صندوق بیاورند و ... به این لحاظ بود که دکتر مصدق بعداً هم طرح اصلاح قانون انتخابات و تقسیمات کشوری را به مجلس ارائه کرده بود که در این مورد هم مشکل پیش آمد. حتی دولت او در صدد اعطای حق رای به زنان هم بود اما با مخالفت شدید روحانیون روبرو شد واین اقدام نیز ناتمام ماند و با توجه به شرایط بحرانی کشور و ابعاد اعمال نفوذ گستردهً ارتش و عدم توفیق قانون اصلاح انتخابات کار به مرحلۀ عمل نرسید.

جالب است بدانیم مساله اصلاح قانون انتخابات و انتخابات آزاد به حدی برای دکتر مصدق اهمیت داشت که همیشه بر آن تاکید داشت و به محض تشکیل دولت هم برنامۀ خود را چنین اعلام کرده بود:

۱- اجراي قانون ملي شدن صنعت نفت در سراسر كشور بر طبق قانون طرز اجراي اصول ملي شدن صنعت نفت و تخصيص عوائد حاصله از آن به تقويت اقتصادي كشور و موجبات رفاه و آسايش عمومي.

۲ ـ اصلاح قانون انتخابات مجلس شوراي ملي و شهرداري‌ها.

و اجرای این دو اصل هم در حقیقت ضامن تامين استقلال و برقراري دموكراسي در ايران بود. زيرا با ملي شدن نفت، گام بسیار بزرگی در راه استقلال برداشته می شد، و با انتخابات آزاد و مناسب، ملت به یکی از مهم ترین شرایط دموكراسي دست می یافت.

روز۲۶آذرماه ۱۳۳۰(۱۷دسامبر۱۹۵۱) دكتر محمد مصدق نخست وزير وقت در آستانه انتخابات دوره هفدهم قانونگذاري در يک نطق مهم سياسي ـ آموزشي خطاب به ايرانيان تاكيد كرد:

«اين انتخابات، نخستين انتخابات پس از مشروطيت خواهد بود كه در آن نفوذ خارجي و دخالت ارباب قدرت و سياست وجود نخواهد داشت. اين انتخابات، كاملا آزاد خواهد بود و راي دهندگان بايد با درنظرگرفتن وجدان و منافع ملي (وطن) هركس را كه مايلند و به شایستگی، دلسوزي و درستی او اطمینان دارند انتخاب كنند و تحت نفوذ و تلقين هيچكس نبايد باشند جز اراده و خواست خودشان و باچشم باز؛ و فلسفهً دادن راي مخفي هم همين است.» وي خطاب به ملت افزود: «شما با ورقه اي كه به صندوق مي اندازيد براي دو سال سر نوشت خود و كشور را در اختيار وكيل خويش مي گذاريد، لذا بايد قبلا اين فرد يا افراد را به خوبي بشناسيد که امانت دار باشند. وطن امانتي است كه شما به دست ايشان مي سپاريد. وظيفه دولت درجريان انتخابات تنها اين است كه از صندوقها محافظت شود و آراء شما محفوظ بماند و خوانده شود و روز راي گيري آرامش و امنيت برقرار باشد. از سر و صداها در جريان مبارزات انتخاباتي واهمه نكنيد كه دمكراسي همين است، همان طور كه نبايد از قهر و آشتي هاي نمايندگان و اظهارات تند و تيزشان در مجالس نگران نشويد كه اينها هم از جزئيات دمكراسي هستند و از آن جدا نيستند. بايد توجه داشته باشيد با كارهايي كه شده است، وطن ما ايران اينك زير ذره بين جهانيان قرار دارد، بايد رشد سياسي و فرهنگي خود را در اين انتخابات آزاد به ثبوت برسانيد تا سلطه گران در اراده و رشد شما منفذي نيابند تا دوباره از آنجا وارد شوند و رخنه خودرا شروع كنند كه اخراج مجدد شان نياز به زحمت و مرارت فراوان و صرف وقت دارد.»

انتخابات دوره هفدهم مجلس شوراي ملي در دورهً نخست‌وزيري دكتر محمد مصدق بود و در همين دوره بود كه مصدق درصدد برآمد تا اصلاح قانون انتخابات را جهت كم كردن دخالت‌هاي دربار به اجرا بگذارد. او كه قصد داشت اين قانون را در مجلس شانزدهم به سرانجام برساند به دليل اهميت پرداختن به موضوع نفت ايران، نتوانست اقدامي در مورد اين قانون انجام دهد، بنابراين علي‌رغم تمايل وي، انتخابات مجلس هفدهم به همان ترتيب گذشته انجام گرفت و همان قانون انتخابات پيشين در مورد انتخابات مجلس دوره هفدهم مجلس شوراي ملي نيز به اجرا درآمد.

انتخابات دوره هفدهم مجلس در حال برگذاري بود كه مصدق به دليل شركت در دادگاه لاهه مجبور به ترك ايران شد و به همين سبب براي اين كه نظارت دولت را بر روند انتخابات از دست ندهد دستور توقف رأي‌گيري را داد و ادامه انتخابات را به بعد از بازگشت خود از لاهه موكول كرد و اين در حالي بود كه ۸۰ نفر از نمايندگان انتخاب شده بودند. در واقع اين عمل مصدق مبني بر توقف انتخابات در نبود خود او، مي‌توانست به دليل ترس مصدق از اعمال نفوذ طبقه حاكمه دربار و منتفذان كشور باشد.[۴]

اکنون نیز، چهل و پنج سال پس از درگذشت دکتر مصدق، سلب حقوق و آزادي‌هاي اساسي ملت ايران، کودتاگران حاكم را در معرض بحران‌هاي جدي سياسي و اجتماعي در عرصه‌‌هاي داخلي و بين‌المللي قرار مي‌دهد. از اين رو باید به ملت ایران هشدار داده، خاطر نشان کرد كه مجموعه‌ً سرکوب ها و تضييقاتي كه پس از کودتای انتخاباتی ۲۲ خرداد ۱۳۸۸صورت پذيرفته است، مانند نقض حاكميت ملت از سوي کودتاگران كه به بازداشت فعالان سياسي، حقوق بشری، جنبش كارگري، جنبش زنان، جنبش دانشجويي، معلمان و شکنجه ها و اعدام های معترضان ... انجاميده است، دارای منشاء و هدفي مشترك بوده‌ است.

مصدق می گفت: گرسنه می مانيم و آزادی و استقلال خود را از دست نمی دهيم. مصدق خود را خدمتگزار مردم می دانست. اما منبع اصلی نيروی مصدق، نيروی شکست ناپذير مردم بود. او فقط به اين نيرو تکيه می کرد، فقط به اين نيرو اعتماد داشت و فقط از اين منبع نيرو می گرفت و ايمان داشت که بالاخره مردم روزی پيروز می شوند.

دکتر پرویز داورپناه

*به مناسبت ۱۴ اسفند ۱۳۹۰، سالروز درگذشت دکتر محمد مصدق

منابع:

[۱] نطق های دکتر مصدق در دورهً شانزدهم مجلس شورای ملی، چاپ اوّل ۱۳۴۸، انتشارات مصدق(پاریس).

[۲] معرفی و شناخت دکتر محمد مصدق، محمد جعفری قنواتی، چاپ اوّّل۱۳۸۰، نشر قطره، تهران

[۳]حنبش ملی شدن صنعت نفت ایران و کودتای۲۸ مرداد ۱۳۳۲، سرهنگ غلامرضا نجاتی،

چاپ دوّم، ۱۳۶۵، شرکت انتشار.

[۴]مصدق، به اهتمام علی جان زاده، چاپ اوّل ۱۳۵۸، انتشارات همگام.

2012-02-28T09:50:00.000+01:00

مسیح علی نژاد

ترس از تغییر

«پنهان نمی کنم که این روزها دلم می خواهد بیشتر زن باشم. آراسته باشم و لباس هایی بپوشم که سال ها نپوشیده ام.»

از حسِ مردان خیلی خبر ندارم اما برخی از ما زنان گاهی از دو چیز می ترسیم: از تغییرِ خودمان و از قضاوتِ دیگران...از آنجایی که زندگیِ این روزهای همه ی ما در یک حباب شیشه ای جریان دارد هم از تغییر هایی که دامن می گیرد و گاهی به جان می نشیند و گاهی جان به لب می رساند می نویسم و هم از ترس هایی که گاهی گلو می گیرد و گاهی نگران می کند. در برابر این هر دو «ترس و تغییر» ما ناگزیریم. نه اینکه بگوییم «من همان که بودم، هستم و اصلا تغییری نمی کنم»، افتخار است و نه اینکه بگوییم «اصلا نمی ترسم از قضاوت دیگران و شجاعتِ تغییرِ یک شبه دارم، افتخار است». این نظرِ شخصیِ من است چون هنوز، هم از تغییر می ترسم و هم نگرانم دلی، دوستی، پدری یا هر رفیقِ دوری از تغییرِ ما که اتفاقا به خودمان هم ربط دارد و آزاری هم به کسی نمی رساند برنجد...اما پنهان نمی کنم که این روزها دلم می خواهد بیشتر زن باشم. آراسته باشم و لباس هایی بپوشم که سال ها نپوشیده ام. مهم نیست که لباس ها گران باشند مهم این است که این تغییر گاهی برایمان گران تمام می شود...

و اما مطلب زیر، یک زن نوشت قدیمی است، خیلی قدیمی؛ از روزهایی که حتی یک دامن هم در بساطِ زنانه ام نبود:

عروسی رسوا

دو بار دامن پوشیده ام. بار نخست زمانی که پشتِ دری، فالگوشِ صحبتِ بزرگترها ایستادم تا ببینم عاقبت به تعدادِ امام هایشان رضایت می دهند یا رقمِ پیامبران شان را سکه می کنند برای مهریه ی دخترکی که نمی خواست عروس شود. بارِ دوم زمانی بود که اگر چه میانِ مهمانان، درست راه می رفتم اما دائم در هول و ولا بودم که آخرش این دامنِ لعنتی می پیچد توی پایم و کِل زدن های مهمانان تبدیل می شود به شیون و رسوایم میسازند.

نام مراسمِ پرطمطراق اولی، خواستگاری بود و دومی جشنِ عروسی. در اولی دامنِ سبزِ کوتاه پوشیدم و در دومی دامنی سیاه و بلند و هیچ کس هم نبود که بگوید حالا که عروس شدن و یال و کوپال هایی که برای عروس می گذارند را خوش نداری دیگر دامنِ سیاهت برای چیست؟

البته اوضاع مان آنقدر زار و نزار بود که کسی کاری به کارم نداشت. شاید هم جراتش را نداشتند که توی این شرایط با من یکی به دو کنند.

سیاه، رنگ اعتراضِ من به عشق نبود. رنگِ اعتراضِ من به مراسم پلوخوری اقوامی نبود که سال به سال نمی دیدمشان. حتی رنگِ اعتراض من به سنت هم نبود. فقط وقت نبود. دل و دماغ نبود. حتی داماد هم نبود و من فقط برای این عروس می شدم تا آبرویی را که از پدر برده بودم، شاید دوباره برایش بخرم و قدری از پچ پچ هایی که توی فامیل، درباره ام پیچیده بود را، ختمِ به خیر کنم. چرا که من و شاه داماد سال ها پیش از جدایی، به همان خواستگاری، رضایت داده بودیم و رسماً خانه ی مشترکی ساخته بودیم تا از این مراسمِ دست و پاگیر برهیم.

آقاجان، مردِ مومن روستای کوچکِ ما بود و چشمِ اهالی، همیشه به خانه اش بود تا شاید خبط و خطایی بیینند و نَقل و نُقلِ شب نشینی های شان رونقی بگیرد. بالاخره هم اهالیِ محل فهمیدند در این خانه خبری هست که کسی میلی به درز دادنش ندارد. خبرِ این خانه ما بودیم: عروس و داماد.

یعنی من و تو که در کوچک ترین اتاقِ خانه ی پدری، با یک قیلوله ی کوتاه در یک بعدازظهر تابستان، غم و غصه ی عالم را فراموش کرده بودیم. غصه داشتیم که چطور به خانواده های مان بفهمانیم که علاقه ای به برگزاریِ مراسم عروسی نداریم و ساده ترین شکلِ آن را دوست داریم. زنگِ در خانه، خواب من و تو را شکست اما خوابِ سخت و سنگین آقاجان را نه.

مردی با یقه ی سفیدِ حسنی و شکمی وَرقلمبیده پله های خانه را جوری دو تا یکی بالا آمد که انگار سال ها این خانه را می شناسد. تو توی حیاطِ خانه، آشفته دور خودت می چرخیدی و من کنار ِپنجره یک چشم به تو داشتم و چشمی دیگر به آقاجان که با صدای آهسته و تکان های دستِ مردِ یقه حسنی از خواب بیدار شده بود. عجب حالِ بدی داشت آقاجان. گیج شده بود. حق هم داشت. یکی سرزده آمده بود بالای سرش و بیدارش کرده بود و با لبخند خیرخواهانه و مهربان، مثلاً از او اجازه می گرفت که دختر و دامادش را دستگیر کند.

من و تو را به بازداشتگاه می بردند، اما آقاجان کوهِ غمی روی دلش می افتاد و رسوای جماعتی می شد اگر اهالیِ ده من و تو را با دستبند می دیدند.

همان هفته های اولِ بازداشت، بازجوها همت کردند و خبر حضور کودکی در بطنم را از طرفِ تو به منی که سربه هوا بودم و این چیزها را نمی فهمیدم رساندند و بعد هم رضایت دادند تا روزِِ برگزاری دادگاه آزاد شوم و بروم پی بچه داری ام. اما تو ماندی و التماس های آقاجان از آقایان برای یک روز مرخصی.

همّ و غمِ آقاجان این بود که دستت را بگیرد و از سلول انفرادی بکشاندت وسط ِ یک مجلس عروسی و بزند توی دهانِ همه ی آن هایی که پخش کرده بودند دختر و داماش دستگیر شده اند. فقط می خواست تو را به همسایه ها نشان دهد. حتی به این فکر نمی کرد که شکمِ بالاآمده دخترکش را به چه لباسِ عروسی باید بپوشاند که به چشمِ اَغیار نیاید.

کمرِ آقاجان شکسته بود، اما هنوز سعی داشت سرش را بالا بگیرد. می خواست جلوی همه در بیاید. عمری زیرِ علم و کُتلِ انقلاب سینه زده بود و نمی خواست باور کند دختر و دامادش زندانی سیاسی هستند.

شاید ترجیح میداد به جرم دیگری به حبس می رفتیم.

بالاخره دست و بال زدن های آقاجان جواب داد و برای تو یک روز و نصفی مرخصی گرفت. خودش هم ضمانت کرد که تازه داماد را برگرداند به زندان. آقاجان همه را دعوت کرد. انگار مراسم عروسیِ من نبود. چون هیچ کس خبر و نظری از من نمی خواست.

از لباسِ عروس بدم می آمد. مخصوصاً از تاج عروس. برای پدر هم که اساساً مراسم عروسی مهم نبود. پس تا اینجای کار همه چیز خوب بود و دلم آرام بود که دلِ آقاجان آرام می گیرد با این مراسمِ کذایی. اما صداقتش همه چیز را خراب کرد. به برادرانِ گمنام و زندانبانان شهر کوچکِ ما اعتماد کرد و قاطی التماس هایش برای گرفتنِ مرخصی، گفت که هنوز خبر زندانی شدنِ دختر و دامادش را در و همسایه ها نشنیده اند و این عروسی برای برگرداندنِ آب رفته به جوی است.

زندانبانان هم برای آبروی آقاجان، سنگ تمام گذشتند. تا به آن روز، کسی کاری به کارِ آشفتگی موهای یک زندانیِ سیاسی نداشت و اصلاً تا حکمی برای محکوم غیرِ سیاسی هم صادر نشده باشد، مویش را کوتاه نمی کنند. اما تنها ساعاتی پیش از زدنِ مهرِ مرخصی، تشخیص دادند خوب است که داماد را برای یک عروسیِ مخصوص، حسابی بسازند و او را به آرایشگاهِ زندان ببرند و موهای داماد را از ته بزنند.

به همین سادگی همه چیز با رذالتِ بازجویان خراب شد، سرِ تراشیده ی داماد و دامنِ سیاهِ عروس و پچ پچ های یک جشنِ کذایی، سمفونیِ سرافکندگی و سرخوردگیِ آقاجان شد آن روز. این جشن برای رسوایی ما بود انگار....

دو روزِِ بعد داماد به زندان برگشت و من همانجا پشت درِ زندان بابل از حال رفتم، نه از نشانِ «وی» و پیروزی در آن شهرستان خبری بود و نه خبرنگار و روزنامه ای جز آن دو خط کوتاهی که آن زمان روزنامه ی همشهری از دستگیری گروه کوچکِ ما در بابل نوشته بود ....

***

۱۵ خرداد هفتاد و پنج ما در بابل دستگیر شده بودیم و حالا پانزده سال گذشت و همه چیز تغییر کرده است.... دلم دوباره عاشق شده است با این تفاوت که حالا زندانیِ هیچ کس نیستیم جز زندانیِ ترسِ خویش و قضاوتِ دیگری....دلم آزادی می خواهد، همان آزادی که آزارش به هیچ کسی نمی رسد...

2012-02-28T09:45:00.000+01:00

«مامان چرا تو؟»

دستور وزارت آموزش و پرورش
برای شناسايی دانش آموزان بهايی / به همراه سند

وزارت آموزش و پرورش ايران طی يک بخشنامه به ادارات کل آموزش و پرورش کشور خواهان شناسايی و معرفی دانش آموزان بهايی به حراست اين وزارت خانه شده است.

در يک نمونه از اين اقدامات اداره کل آموزش و پرورش شهرستانهای تهران در نامه به مدارس شهرستان های تهران خواهان اجرای اين بخشنامه شده است.

در سند محرمانه ای که به دست گزارشگران هرانا رسيده است اداره کل آموزش و پرورش شهرستانهای تهران در نامه محرمانه که به مديران مدارس تابع شهرستان شهريار ارسال شده است خواهان اجرای اين طرح در فرمهای پيوستی ارسالی همراه با اين سند شده است.

بر اساس سند پيش رو اين طرح شامل نو آموزان پيش دبستانی نيز شده و از مسئولين اجرای اين طرح خواسته شده به صورت محرمانه اسامی اين دانش آموزان را به کارشناس حراست آموزش و پرورش تحويل دهند.

«مامان چرا تو؟»

سوسن تبیانیان با دو فرزند ۳ و ۹ ساله او

سوسن تبیانیان، شهروند بهایی، در تاریخ چهارشنبه ۹ تیر ماه ۸۹ دوره محکومیت یک سال و نیم حبس خود را آغاز کرده است. وی هم اکنون به همراه دو شهروند بهایی دیگر به نام‌های صهبا رضوانی و منيژه منزويان در زندان اوین به سر می‌برند. وی دارای دو فرزند ۳ و ۹ ساله است. متن زیر نامه‌ای است که فرزند ۹ ساله‌ی وی به مادر دربند خود نوشته است.

«مامان چرا تو؟»

می خواهم از دنیا سوال کنم که اگر بهائی بودن جرم است من هم یک بهائی هستم. پس چرا من نه؟ می‌خواهم بپرسم اگر مربی بودن در این دنیا جرم است پس چرا همه تلاش می‌کنند مربی باشند؟ می‌خواهم بپرسم اگر مربی اخلاق و ادب بودن جرم است پس چرا در مدرسه، سر کلاس، پشت نیمکت‌ها یاد می‌گیریم و می‌نویسیم: تعلیم و تعلّم عبادت است؟ آیا تا به حال شده است که چشم از خواب باز کنید و ببینید مادرتان در کنارتان نیست؟ آیا تا کنون شده است از درب مدرسه خارج شوید و ببینید کسی منتظر شما نیست؟ آیا تا به حال وارد خانه ای شده اید که بدانید بوی مهر مادر در آن به مشام نمی رسد؟

آیا تا به حال بهانه‌های خواهر کوچکترتان را شنیده‌اید که به دنبال مادر تا جلوی در می‌دود و مادر بالاجبار دستش را رها می‌کند و به همراه ماموران به طرف زندان روانه می‌شود؟ آیا هیچ وقت صدای گریه های شبانه‌تان را که ناشی از احساس دلتنگی‌تان است ،در زیر پتوی‌تان مخفی کرده اید؟ آیا تا به حال صدای دختر بچه‌ای را شنیده‌اید که از پشت گوشی تلفن با بغض به مادرش می‌گوید: مامان! چرا در جشن تولد من نبودی؟ ویا در زمان ملاقات در حالی که گوشی دستش است، چشم در چشم مادرش دوخته، با حسرت به او نگاه می‌کند و می‌گوید: مامان چرا از پشت شیشه بیرون نمی آیی؟!

در حالی که صدای تپش قلبش را هنگامی که در پشت شیشه ها به انتظار دیدار مادر ایستاده ،می توان شنید. آیا کسی هست که به سوالاتم پاسخ دهد که چرا نیمه شب ها شعله آتشی خانه مان را روشن می‌کند که صدای مهیبش اهل کوچه را بیدار می‌کند؟

چرا ما از رفتن به مغازه مادرم محروم شده ایم؟ چرا باید روی درب و شیشه مغازه مادرم شعار بنویسند و مغازه پدرم را آتش بزنند؟ آیا کسی هست که به این سوالاتم پاسخ گوید؟

در گوشه گوشه شهرمان، در اطراف کشورمان و در تمام دنیا به دنبال عدالت می‌گردم. کجا می‌توانم این عدالت را پیدا کنم؟ آیا کسی صدای من را می‌شنود؟ چرا دنیا به جای آنکه کودکانش را در دامان مهر و محبت و عشق و صداقت پرورش دهد آنها را در دریای ظلم و بی عدالتی و تعصبات گرفتار کرده است؟

مامان جان اگر تو را به خاطر بهائی بودنت زندانی کرده اند پس من هم یک بهائی هستم. بیایید و مرا هم با خود ببرید.

2012-02-28T09:40:00.000+01:00

حمید مصدق ـ محمد نوری

گریز

من بر تو بستم دل ؟ / دریغ / دریغ از دل که بستم

در من غم بیهودگی ها میزند موج

در تو غروری از توان من فزونتر

در من نیازی میکشد پیوسته فریاد

در تو گریزی میگشاید هر زمان پر

ای کاش در خاطر گل مهرت نمیرست

ای کاش در من آرزویت جان نمی یافت

(ای کاش دست روز و شب با تار و پودش

از هر فریبی رشته عمرم نمی بافت)

اینک دریغا آرزوی نقش بر آب

اینک نهال آرزو بی برگ و بی بر

در من غم بیهودگی ها می زند موج

در تو غروری از توان من فزونتر

(اندیشه روز و شبم پیوسته این است)

من بر تو بستم دل ؟

دریغ

دریغ از دل که بستم

(افسوس بر من گوهر خود را فشاندم

در پای بت هایی که باید میشکستم)2

ای خاطرات روزهای گرم و شیرین

دیگر مرا با خویشتن تنها گذارید

در این غروب سرد درد انگیز پاییز

با محنت گنگ و غریبم واگذارید

در من غم بیهودگی ها می زند موج

حمید مصدق

2012-02-28T08:50:00.000+01:00

فیس بوک، سایه و روشن یک شبکه اجتماعی

فيس‌بوك در حالي هشتمين سالگرد تاسيس خود را جشن مي‌گيرد كه از سايتي گمنام در يكي از دانشگاه‌هاي آمريكا، به يك غول شبكه اجتماعي در سطح بين‌الملل تبديل شده است. اينها در حالي است كه اگر عرضه عمومي سهام فيس‌بوك طبق پيش‌بيني‌هاي تحليل‌گران پيش رود، مارك زاكربرگ، مدير عامل و بنيانگذار بزرگ‌ترين شبكه اجتماعي جهان با مالياتي 5/1 ميليارد دلاري روبه‌رو خواهد شد. به گزارش فايننشيال تايمز، در حال حاضر ارزش هر سهم فيس‌بوك در بازارهاي ثانوي شخصي 40 دلار است كه تقريبا ارزش سهام زاكربرگ را به 8/4 ميليارد دلار مي‌رساند. اين خبر خيلي خوبي براي ميلياردر جوان نيست. با اين‌حال درست تولد فیسبوک‌ همانند تولد شبكه اينترنت در دنياست؛ شبكه‌اي كه در ابتدا براي كاربردهاي نظامي مورد استفاده قرار گرفت و سپس به دانشگاه‌هاي آمريكا راه يافت اما پس از مدتي دنيا را به هم متصل كرد تا بر اساس آن نظريه دهكده جهاني شكل بگيرد. حال از آن روز تاكنون رويدادهاي گوناگوني در اين شبكه به وقوع پيوسته كه هركدام از آن نسل جديدي از ادبيات و كاركردهاي شبكه‌هاي اينترنت را معرفي مي‌كند. تا ۳۱ دسامبر سال گذشته (۱۰ دي ۱۳۹۰) تعداد كاربران فيس‌بوك بالغ بر ۸۴۵ ميليون نفر برآورد شده است. فيس‌بوك در چهارم فوريه سال ۲۰۰۴ در دانشگاه هاروارد متولد شد. مارك زاكربرگ، اين سايت را از اتاق خود در دانشگاه هاروارد آمريكا، به عنوان يك وب‌سايت اجتماعي كوچك ويژه دانشجويان اين دانشگاه طراحي و راه‌اندازي كرد. او در آن زمان، 20ساله بود. بدون شك امروزه نام فيس‌بوك با «مارك زاركربرگ» گره خورده است. او اكنون به عنوان يكي از چهره‌هاي سرشناس جهاني، لقب جوان‌ترين ميلياردر جهان را يدك مي‌كشد. حضور مدير فيس‌بوك در اجلاس روساي جمهور گروه جي۸ كه تابستان سال‌جاري در كشور فرانسه برگزار شد و نيز انتشار عكس‌هايي از ديدارهاي دوستانه او با شخصيت‌هاي مهم سياسي، از جايگاه ويژه‌اي كه فيس‌بوك در طول اين سال‌ها به دست آورده، حكايت مي‌كند. همچنين ساخت فيلم «شبكه اجتماعي» توسط ديويد فينچر كارگردان نامدار هاليوود پيرامون چگونگي به وجود آمدن فيس‌بوك و موسس آن، به شهرت هرچه بيشتر آن كمك كرد. جامعه مجازي فيس‌بوك، در واقع محفلي از دوستان و آشنايان يك كاربر به شمار مي‌آيد و هر كس مي‌تواند در هر لحظه دوستان جديدي را به مجموعه دوستان خود اضافه كند. امروزه سايت‌هاي بي‌شماري در جهان از دكمه Follow فيس‌بوك استفاده مي‌كنند و اين خود دليل ديگري بر قدرت روزافزون اين شبكه اجتماعي محبوب به شمار مي‌رود. اما در اين ميان فيس‌بوك با انتقادهايي نيز روبه‌رو بوده از جمله ورود به حريم خصوصي، جاسوسي، افشاي اطلاعات كاربران و ديگر موارد. از طرفي اين شبكه اجتماعي از سوي مسوولان برخي دولت‌ها متهم به براندازي، ايجاد آشوب و بر هم زدن نظم كشورشان نيز شده است به اعتقاد برخی کارشناسان، دركشورهايي مانند مصر، تونس و ليبي شبكه اجتماعي فيس‌بوك تاثیرگذار بود. گمانه‌‌زني‌ها در مورد خريد اين شبكه اجتماعي از سوي برخي سران عرب نيز حكايت از اين امر دارد كه آنها خواهان مديريت اين شبكه هستند كه مبادا پايه‌هاي حكومت‌شان به لرزه در‌آيد. فيس‌بوك رفته‌رفته تبديل به دومين كشور بزرگ جهان _ به صورت مجازي _ شد. بسياري از شركت‌هاي بزرگ فناوري خواهان خريد بخشي از سهام اين شركت بودند و هستند. ارزش آگهي‌هاي تبليغاتي در اين شبكه روز به روز افزايش پيدا كرد. نظرسنجي شركت استراتا از دست‌اندركاران آژانس‌هاي تبليغاتي نشان مي‌دهد ۸۹ درصد از آژانس‌ها براي استفاده تبليغاتي از فيس‌بوك در سه ماهه چهارم سال ۲۰۱۱ برنامه‌ريزي كرده‌اند. در اين ميان ۳۹ درصد از آژانس‌ها نيز به فكر استفاده از توييتر بوده‌اند. سهم يوتيوب و شبكه اجتماعي LinkedIn نيز در اين ميان به ترتيب ۳۶، ۲۱ و گوگل‌پلاس ۱۸ درصد بوده است. در اين ميان بسياري از كشورها نيز براي مقابله با اين شبكه اقدام به راه‌اندازي شبكه‌هاي اجتماعي شبيه به فيس‌بوك كردند. شبكه‌هاي اجتماعي كه كشورهايي مانند تركيه، پاكستان و عربستان ايجاد كردند در مقابل تهديدات ديني و فرهنگي فيس‌بوك است.

پليس فيس‌بوك را چك مي‌كند

امروزه شبكه‌هاي اجتماعي همچون فيس‌بوك يكي از پرطرفدارترين شبكه‌هاي مجازي در ايران است و سرگرمي‌ بسياري از جوانان ايراني تنها گذراندن ساعاتي در اين فيس‌بوك است. اين در حالي است كه پليس فتاي ناجا با ابراز نگراني در اين مورد، به تازگي به خطرهاي اين شبكه مجازي اشاره كرده است. اما شايد اين پرسش براي كاربران ايراني به وجود آمده باشد كه پليس فيس‌بوك را چك مي‌كند؟ پرسشي كه معاونت اجتماعي پليس فتا در گفت‌وگو با بازتاب پاسخ داده و بيان كرده است پليس با تمام امكانات و مقدوراتش به مطالعه‌ عميق در زمينه شبكه‌ اجتماعي فيس‌بوك پرداخته و كارگروه‌هايي در اين زمينه مشغول به فعاليت شده‌اند. مقامات دستگاه قضايي نيز به دليل داشتن محتواي مجرمانه اين شبكه اجتماعي اقدام به فيلتر كردن آن كرده‌اند، هرچند مسوولان پليس فتا پيشتر گفته بودند كه فيس‌بوك مي‌تواند رفع فيلتر شود چرا كه هم مي‌تواند مصاديق مجرمانه داشته باشد و هم نداشته باشد و اين بستگي به كاركرد كاربران دارد. اين مساله با واكنش مقامات قضايي روبه‌رو شد. به گفته دبير كارگروه تعيين مصاديق مجرمانه جرم بودن يا نبودن استفاده از فيس‌بوك بستگي به اقداماتي دارد كه كاربران در فيس‌بوك انجام مي‌دهند. اگر شخصي از طريق فيس‌بوك اقدام به انتشار محتواي مجرمانه عليه امنيت داخلي و خارجي كشور كند يا محتوايي عليه مقدسات اسلامي منتشر كند يا محتوايي را در آن سايت قرار دهد كه با اخلاق و عفت عمومي مغايرت داشته باشد، قطعا عمل آن شخص «جرم» محسوب مي‌شود و اگر كسي اعلام كرده باشد كه اقدامات كاربران فيس‌بوك جرم محسوب نمي‌شود قطعا سخن صحيحي نگفته است. اما وزارت اطلاعات نيز از كاربران خواسته بود براي مقابله با تهديدات رژيم صهيونيستي در فيس‌بوك، اقدام به ايجاد صفحه‌اي در اين زمينه كنند. بسيج نيز از فعاليت هزاران عضو در اين شبكه براي مقابله با تهديدات جنگ نرم كه توسط شبكه‌هاي اجتماعي مانند فيس‌بوك صورت مي‌گيرد، خبر داده بود. بنا بر اظهارات سرهنگ ميربهرسي با اشاره به اينكه امروزه فيس‌بوك با بيش از ۷۵۰ ميليون كاربر است، درباره وضعيت امنيت اطلاعات در آن چنين مي‌گويد: هنگام عضويت در اين شبكه صفحه‌اي به نام صفحه شخصي وجود دارد كه به زبان انگليسي نگارش شده است و كاربران بايد تمام قوانين اين صفحه را بپذيرند تا بتوانند از اين صفحه استفاده كنند. در كنار چنين قانوني توليدكننده اين صفحه ثروتمندترين فرد در آمريكاست. از سويي صفحات فيس‌بوك به صورت رايگان در اختيار كاربران قرار مي‌گيرد. با كنار هم قرار دادن اين نكات به اين نتيجه مي‌رسيم كه صاحبان اين صفحه اطلاعات كاربران را در قبال دريافت هزينه به ديگران به فروش مي‌رسانند. اما نكته‌اي كه اين مقام نيروي پليس فتا به آن اشاره مي‌كند اين است كه پليس آمار دقيقي از كاربران ايراني و افرادي كه دست به اقدامات مجرمانه در فيس‌بوك مي‌زنند، دارد. فيس‌بوك در ايران بر اساس ماده 21 جرايم رايانه‌اي كه به مسايلي مانند انتشار مطالب عليه اخلاق، عفت عمومي، مقدسات اسلامي و امنيت و آسايش جامعه مي‌پردازد، فيلتر شده است.

منبع: شرق

2012-02-27T15:30:00.000+01:00

ثابتی، جنایتکاری که از مرزهای وقاحت وشرم گذشته است...

مهدی مؤیدزاده

ثابتی چون اربابش شاه از زنده یاد دکتر مصدق و جبهه ملی دلی پر کین دارد و درهرفرصت می کوشد این کینه را که ریشه در دشمنی با حاکمیت ملی و آزادیخواهی دکتر مصدق دارد بیان کند. مرد شماره دو ساواک شاه وآمر شکنجه در زندانهای امروز که دستش از قدرت کوتاه است می گوید باشکنجه موافق نیستم ومزورانه می افزاید: درزمان دکتر مصدق این آقایان جبهه ملی، که مردم آنان را سمبل دموکراسی وآزادیخواهی می دانند، درتمام مدت در زندانها مردم را شکنجه می کردند.
ازکودتای ننگین ۲۸ مرداد ۱۳۳۲قریب ۵۸ سال میگذرد وآنانکه برقدرت نشستند قبل وبعد از انقلاب ۵۷ اگر می توانستند دلیلی براین دروغ بی شرمانه داشته باشند، با امکانات وسیعی که داشته ودارند آن دلائل را علیه مصدق ونهضت ملی ایران بدون تردید اقامه می کردند.
باگذشت نزدیک به سی وسه سال از زمانیکه ملت ایران در شرایطی ویژه توانست خط بطلان برسلطنت استبدادی خاندان پهلوی بکشد، هنوزوابستگان وعوامل آن رژیم درپی یافتن راههایی دیگر برای سلطه مجدد برکشور ایرانند و از گوشه وکنارجهان گاهگاه این نغمه ناموزون را ساز می کنند.

پس از سی وسه سال بخشی از برنامه ای بنام افق در رادیوـ تلویزیون VOA (آمریکا) به مصاحبه با یکی از جنایتکاران رژیم شاه اختصاص یافت جنایتکاریکه ازمرزهای وقاحت وشرم گذشته است ...

شاید بروشنی نتوان گفت که چه ماموریتی از سوی قدرتهای بیگانه برای این مصاحبه شونده درنظردارند ولی پخش این برنامه در پی پروژه ای بود که ازطرف بعضی امریکائی ها بنام اتحاد وهمبستگی برای دموکراسی در خارج ازکشوربرای ایران مدتی است کلید خورده است.
دراینجا باید یادآوری شود که دموکراسی وآزادی صادراتی نیست وآنچه بیگانگان بنام دموکراسی بیاورند نه فقط در راستای منافع ملی مردم ایران نیست بلکه هدفی جزتامین وحفظ منافع بیگانگان نخواهد داشت. مردم ایران خود درراه دموکراسی و استقرار حاکمیت ملی درتلاشند ودر دامهای رنگارنگ نخواهند افتاد.
روزدوشنبه هفتم فوریه ۲۰۱۲ مصاحبه ای با پرویز ثابتی مرد شماره دو ساواک ایران در بیست سال پایانی حکومت پهلویها پخش گردید. رادیوتلویزیون امریکا سالهاست که در هرفرصتی برای برگرداندن آبروی برخاک ریخته شده دست اندر کاران حکومت پهلویها اقدام می کند اما این بار تهیه کنندگان برنامه به امیدی بس باطل وبیهوده تر از پیش به توجیه اعمال یکی از جنایت کارترین گردانندگان آن رژیم برآمده اند، سخن از فردی ۷۵ ساله بنام مردشماره ۲ ساواک مطرح نیست آنچه مطرح میشود بیست سال خیانتها وجنایت هایی است که درایران تحت عنوان امنیت داخلی انجام شده است. بنظرمیرسد این برنامه رادیو تلویزیون امریکا در راستای پاک کردن جنایات ساواک تنظیم شده بود.
درسالهای بعد از انقلاب ۵۷ باید دادگاههای عادلانه با حضور هیئت منصفه وقوانین بین المللی تشکیل می شد وبه خیانت های چنین افرادی رسیدگی می کرد ومسئولین تباهی ها وسیاهی های آن روزگاران درپیشگاه ملت ایران ومردم آزاداندیش جهان بادلایل روشنی که موجود بوده وهست به مجازات می رسیدند ولی دریغا که چنین نکردند تا مردم ایران درجریان آنچه که درفقدان آزادی و دموکراسی بر ملت ایران گذشته مطلع شوند و پس از سی وسه سال یک آمر آبروباخته چون پرویز ثابتی نتواند از چنگال عدالت بگریزد وبعد ازسالها زندگی آرام در امریکا واروپا با ماموریتی دیگر وبرای پاک جلوه دادن یکی از سازمانهای سرکوبگر وجنایتکار به مصاحبه اقدام کند. گفته می شودآیت الله خلخالی درنخستین سال بعداز انقلاب اورا غیابی محکوم به مرگ کرده است، لیکن ثابتی ونظایر او باید در پیشگاه ملت برای اوامر شکنجه وکشتاری که داده اند پاسخگو باشند، کسیکه خودرا پژوهشگرمیداند و بین کشور ایران وامریکا سالهاست در رفت وآمداست با ثابتی گفتگوهایی کرده تا بصورت کتابی منتشر شود (هرچند درباره این محقق تردیدهای فراوان موجود است که دراینجا به آن نمی پردازم ) وپس ازین گفتگو است که رادیو امریکا به این بهانه با اومصاحبه می کند و ثابتی میدانی برای اظهار نظر پیدا می کند. گویا این سه دهه نه تنها از تزویر وبی شرمی وی نکاسته است بلکه وی می خواهد با توسل به دروغ وبا وقاحت سخنان شکنجه شدگانی که برخی خوشبختانه در قید حیاتند را تکذیب کند، بدرستی که بویی از شرم در پیشگاه مردم در وجودش نیست.
پرویز ثابتی از بدو تشکیل ساواک جهنمی شاه به ریاست سرهنگ تیمور بختیار به این سازمان اطلاعاتی وامنیتی پیوسته وتا پایان سلطنت استبدادی پهلوی دوم، یعنی درزمان ریاست پاکروان، نصیری ومقدم که در روزهای نخستین آغاز حکومت جمهوری اسلامی اعدام شدند همچنان مسئولیت های مهمی داشته است.
در سازمان امنیت واطلاعات مرد شمارهً دومسئول "امنیت داخلی" ایران بوده است. به این معنی که همه حرکت های محدود کننده آزادیها ی فردی واجتماعی واحزاب واجتماعات با نظر مستقیم اداره ای بوده که این آمر شکنجه ریاست آنراداشته است. او خود می گوید که با سیا و موساد و اینتلیجنت سرویس نیزدر ارتباط سازمانی بوده است. درسازمان امنیت رژیم شاه هردگراندیشی مورد خشم وغضب قرار داشت. دارندگان اندیشه های مارکسیستی، نیروهای مذهبی که استبداد را نمی پذیرفتند و ملی گرایان همگی برابر مقررات امنیتی می بایست شدیدا تحت کنترل می بودند. گزارشی کافی بود که امنیت را بخطر افتاده انگارند و از زن و مرد تا کوچک و بزرگ گرفتار ماموران شکنجه گر ساواک شوند. در ایران جنایت علیه انسانیت می شد. مقاوم بودن، تسلیم دیکتاتوری نشدن بزرگترین جرم به حساب می آمد.
اگر به سالهای آخر آن رژیم نگاهی بیافکنیم تشکیل حزب فرا گیر رستاخیز را می بینیم که شاه در سخنانی در باره ی آن گفت ملت ایران فقط باید به اصول این حزب باورداشته باشند وگرنه جایی در ایرانزمین ندارند. پرویزثابتی در اجرای خشونت آمیزاین نوع فرامین نقش نخست را داشته است. گرچه آمار شمار دگراندیشانی که با انواع شکنجه های جسمی، جنسی و روانی در آن زمان مورد آزار واقع شدند، جایی دراین نوشته کوتاه ندارد، چون شاید نتوان از همه نام آورد، اما در ساسر جهان بسیارند زندانیان شکنجه شده ای که حاضربه شهادت دردادگاهی برای رسیدگی به جنایات ثابتی باشند. ثابتی چون اربابش شاه از زنده یاد دکتر مصدق و جبهه ملی دلی پر کین دارد و درهرفرصت می کوشد این کینه را که ریشه در دشمنی با حاکمیت ملی و آزادیخواهی دکتر مصدق دارد بیان کند. مرد شماره دو ساواک شاه وآمر شکنجه در زندانهای امروز که دستش از قدرت کوتاه است می گوید باشکنجه موافق نیستم ومزورانه می افزاید: درزمان دکتر مصدق این آقایان جبهه ملی، که مردم آنان را سمبل دموکراسی وآزادیخواهی می دانند، درتمام مدت در زندانها مردم را شکنجه می کردند.
ازکودتای ننگین ۲۸ مرداد ۱۳۳۲قریب ۵۸ سال میگذرد وآنانکه برقدرت نشستند قبل وبعد از انقلاب ۵۷ اگر می توانستند دلیلی براین دروغ بی شرمانه داشته باشند، با امکانات وسیعی که داشته ودارند آن دلائل را علیه مصدق ونهضت ملی ایران بدون تردید اقامه می کردند. حال آنکه دنیا می داند که دکتر مصدق مظهر آزادیخواهی و دموکراسی در ایران است. صدها کتاب ومقاله وکنفرانس به زبانهای گوناگون در سراسر جهان درباره ی دکتر مصدق و جبهه ملی ایران منتشر شده است و دشمنان آزادی، استقلال و دموکراسی درایران نتوانسته اند برنام پاک و بلند این ابرمرد آزادیخواه خدشه ای وارد سازند.
بیگانگان نمی توانند دموکراسی های مهندسی شده خود را به ملت ایران تحمیل کنند، و ازآنجا که اندیشه های مصدق را مانع راه خویش می بینند، چندیست بازمعدودی با کوشش بیشتر یاوه های جدیدی علیه راه مصدق پیش کشیده اند و پرویز ثابتی نیز یکی ازآنهاست.
جنین است که یکی مدعی است که مصدق علیه شاه کودتا کرد و ماموری سر شکنجه گر نیز از شکنجه در دوران دکتر مصدق می گوید! اما راهی که دکتر مصدق گشود راه استقرار حاکمیت ملی و استقلال ایرانزمین بود و این راه است که سرانجام آزادی و دموکراسی را برای ملت ایران به ارمغان خواهد آورد.

هشتم اسفند۱۳۹۰ تهران ـ مهدی مؤیدزاده

2012-02-27T08:30:00.000+01:00

اولین اسکار برای یک فیلم ایرانی، جدایی نادر از سیمین

برای اولین بار در تاریخ سینمای ایران، جدایی نادر از سیمین جایزه بهترین فیلم خارجی اسکار را از آن خود کرد.

اصغر فرهادی در زمان دریافت جایزه به فارسی به مردم ایران سلام کرد و گفت: سرزمین من فرهنگ کهن و غنی دارد که زیر غبار سنگین سیاست مخفی شده است. جایزه ام را به مردمم تقدیم می کنم. مردمی که مخالف خشونت هستند و با تمدن ها و فرهنگ های دیگر سر سازگاری دارند.

وی گفت: بسیارى در سرتاسر جهان در حال تماشاى این لحظه‌اند. و گمان دارم خوشحال‌اند. نه فقط به خاطر یک جایزه‌ى مهم یا یک فیلم یا یک فیلمساز. آن‌ها خوشحال‌اند چون در روزهایى که سخن از جنگ، تهدید، و خشونت میان سیاستمداران در تبادل است نام کشورشان ایران از دریچه‌ى باشکوه فرهنگ به زبان مى‌آید. فرهنگى غنى و کهن که زیرگرد و غبار سیاست پنهان مانده. من با افتخار این جایزه را به مردم سرزمینم تقدیم مى‌کنم. مردمى که به همه‌ى فرهنگ‌ها و تمدن‌ها احترام مى‌گذارند و از دشمنى کردن و کینه ورزیدن بیزارند.

فیلم “جدایی نادر از سیمین” با نام انگلیسی “A Separation” در دو بخش فیلم خارجی و فیلم‌نامه در بین کاندیداهای این دوره از اسکار قرار داشت.

جدایی نادر از سیمین در بخش فیلم‌های غیر انگلیسی‌زبان، بافیلم‌های آقای لازار از کانادا، پانویس از اسرائیل، کله‌شق از بلژیک، و در تاریکی از لهستان رقابت کرد و این جایزه را از آن خود نمود.

این در حالی است که فرهادی در بخش بهترین فیلمنامه نیز با فیلمسازانی چون وودی آلن برای فیلم میشل هازاناویسیوس برای فیلم آرتیست، نیمه‌شب در پاریس،آنی مامولو و کریستن وگ برای فیلم ساق‌دوش‌ها، و جی سی چندر برای فیلم مارجین کال به رقابت می پرداخت.

جدایی نادر از سیمین تاکنون دهها جایزه بین المللی را از آن خود کرده است و فرهادی بر بام موفقیت سینمای ایران ایستاده است.

روز گذشته نیز، “جدایی نادر از سیمین” در بیست و هفتمین دوره جوایز سالانه اسپیریت جایزه بهترین فیلم بین‌المللی را از آن خود کرد.

فیلم سینمایی “جدایی نادر از سیمین” به نویسندگی، تهیه کنندگی و کارگردانی اصغر فرهادی و با هنر نمایی لیلا حاتمی، پیمان معادی، ساره بیات، شهاب حسینی و جمعی از بازیگران سینمای ایران که در سال ۱۳۸۹ در جشنواره فیلم فجر موفق به کسب ۵ سیمرغ بلورین و ۲ دیپلم افتخار شد، در جشنواره های بزرگ بین المللی نیز خوش درخشید.

در کنار ده ها جایزه بین المللی از جشنواره های مختلف در سراسر دنیا، جدایی نادر از سیمین موفق به کسب خرس طلایی جشنواره فیلم برلین به عنوان بهترین فیلم و جایزه گلدن گلوب برای بهترین فیلم خارجی شد.

2012-02-27T08:00:00.000+01:00

پرستو دو کوهکی آزاد شد

پرستو دوکوهکی در تاریخ ۲۵ دی ماه ۱۳۹۰ توسط مأموران امنیتی در منزلش در تهران بازداشت و به بند ۲ الف زندان اوین منتقل شده بود.

به گزارش «خانه حقوق بشر ایران» دوکوهکی در حالی از زندان آزاد شد که یک روز قبل مرکز مبارزه با جرائم سازمان یافته سپاه پاسداران با انتشار اطلاعیه‌ای با نام «عملیات چشم روباه» اتهامات سنگینی را متوجه وی کرده بود.

دوکوهکی با تودیع وثیقه ۳۰۰ میلیون تومانی از زندان آزاد شده است.

دو کوهکی از سال ۱۳۷۷ با مجله فمینیستی «زنان» همکاری می‌کرد. همچنین همکاری با روزنامه‌های اصلاح‌طلبی چون یاس نو، اقبال، اعتماد ملی و شرق در کارنامه او است. وی در سال ۲۰۰۷ میلادی در دانشگاه سواز انگلستان و در رشته مطالعات رسانه دوره کارشناسی ارشد را گذرانده است.

وبلاگ او به‌نام «زن‌نوشت» در سال ۱۳۸۴ برنده جایزه بهترین وبلاگ ژورنالیستی دویچه وله شد. دوکوهکی همچنین پیش از این نیز یک بار در ۱۳ اسفندماه ۱۳۸۵ در یک گردهمایی مقابل دادگاه انقلاب در اعتراض به اتهاماتی که به سوسن طهماسبی، فعال حقوق زنان وارد کرده بودند، بازداشت شده بود.این روزنامه‌نگار در آن زمان همراه با ۳۲ زن دیگر به اتهام «اقدام علیه امنیت ملی» دستگیر شد و مدتی را در زندان اوین گذراند اما در چهارم خرداد ۱۳۸۹ در دادگاه از این اتهام تبرئه شد.

دوکوهکی در سال‌های اخیر از فعالیت‌ روزنامه‌نگاری دست کشیده و در «بنیاد شریعتی» کار می‌کرد.

2012-02-27T07:30:00.000+01:00

ملاقات آقازادهً رهبر، مجتبی خامنه ای با میر حسین موسوی

"شما کوتاه بیایید. وضعیت کشور خیلی بحرانی است"

به گزارش منابع خبری جرس در تهران حجت الاسلام سید مجتبی خامنه‌ای فرزند رهبر جمهوری اسلامی حدود یک ماه قبل (اوایل بهمن ماه ۱۳۹۰) در آستانه یک سالگی حبس غیرقانونی رهبران جنبش سبز به ملاقات مهندس میرحسین موسوی می‌رود. در این ملاقات ابتدا مجتبی خامنه ای به میرحسین موسوی می گوید برای مشورت آمده ام. میرحسین موسوی پاسخ می دهد در این شرائط با کسی مشورتی ندارم.

در نهایت مجتبی خامنه ای مطالبی با این مضمون به مهندس موسوی می گوید: شما کوتاه بیایید. وضعیت کشور خیلی بحرانی است.

مهندس میرحسین موسوی در پاسخ به سخنان مشروح فرزند رهبر جمهوری اسلامی - که اطلاعی از آن در دست نیست - قاطعانه می گوید: «اولا پاسخ آنچه را شنیدم به مقام رهبری خواهم داد به شرطی که دوربین و شنودی در کار نباشد و در این دیدار هیچکس غیر از من و ایشان حضور نداشته باشد. ثانیا فرصتی به من داده شود تا در تلویزیون بطور زنده با مردم سخن بگویم.»

مجتبی خامنه ای بی آنکه به مقصود خود برسد با ناراحتی از زندان موسوی - که مشخص نیست کجاست - بیرون می آید.

چندین روز پس از این ملاقات مهم پس از چندین ماه بی خبری مطلق از وضعیت مهندس موسوی و خانم دکتر زهرا رهنورد تماس کوتاه تلفنی بین این دو همراه جنبش سبز و فرزاندنشان برقرار می شود. در همان ابتدای مکالمه و پیش از احوالپرسی، مهندس موسوی با صدایی محکم و قاطع چندین بار تاکید کرده است که: «هیچ چیز عوض نشده» و خطاب به فرزندان خود گفته است: «دخترانم شما بدانید که من بر سر مواضع پیشین خود همچنان ایستاده ام. ممکن است به دلایلی همین تنها امکان حداقلی چند ماه یکبار برای کسب خبر از وضعیت ما با شما را هم قطع کنند.» خبر این مکالمه تلفنی مهم در روز سوم اسفند ۱۳۹۰ در سایت کلمه منتشر شد.

چند روز بعد آقای خامنه ای در روز جمعه ۱۴ بهمن ۹۰ خطبه های جنگی خود را ایراد می کند. خبر منابع خبری جرس در اینجا به پایان می رسد.

***

انتشار این خبر در جرس نزدیک دو هفته برای اطمینان از صحت آن به تاخیر افتاد. از مفاد این ملاقات مهم جز همین خبر کوتاه اطلاعی واصل نشده است. انتشار همین بخش از این ملاقات مهم را با همه ابهاماتش مناسب تر از عدم انتشار آن دانستیم. پاسخ میرحسین موسوی به درخواست فرزند رهبری بسیار روشن و صریح است. اینکه مجتبی خامنه ای به نمایندگی پدرش رهبر جمهوری اسلامی به ملاقات موسوی رفته یا این ملاقات ابتکار شخصی خود وی بوده است، مشخص نیست.

در هر دو صورت این ملاقات با چه هدفی صورت گرفته است؟ حداقل آن اطلاع از وضعیت میرحسین موسوی پس از تحمل یک سال حبس خانگی بوده است. آیا او متنبّه شده یا همچنان بر مواضع «فتنه گرانه» خود پافشاری می کند؟ احتمال دیگر کمک خواستن از موسوی در قبال بحران عمیق پیش روی کشور است، با چنین پیامی: برای حفظ امنیت کشور شما از مطالبات خود دست بکشید. اینکه کدام یک از دو احتمال یادشده محور سخنان مجتبی خامنه ای بوده است، خبری در دست نیست. تنها از پاسخ میرحسین می توان به برخی نکات دست یافت.

میرحسین موسوی هیچ پاسخی به پیک رهبری یا فرد متنفذ بیت رهبری نمی دهد. او می گوید پاسخ مشخص خود را تنها با خود آقای سیدعلی خامنه ای مقام رهبری در میان می گذارم. در حقیقت او از آنجا که از اوضاع بیرون از محبس خود بی خبر نگاه داشته شده، و احساس کرده این ملاقات تحمیلی می تواند دامی باشد برای سوء استفاده رژیم از آن، درخواستهای مجتبی خامنه ای را با ظرافت به درخواستی زیرکانه پاسخ داده است: سخن گفتن زنده با مردم از طریق تلویزیون. اگر بپذیرند که موسوی در موقعیتی طلایی با مردم راز درغلتیدن کشور به بحران را تشریح می کند و اگر نپذیرند ماهیت استبدادی خود را تثبیت کرده اند.

بعلاوه موسوی همچون کارشناسی باتجربه مذاکره با حاکمیت را رد نمی کند، بلکه می گوید طرف مذاکره با این همراه جنبش سبز شخص رهبری است نه هیچکس دیگر و البته مردم بلافاصله از طریق امین خودشان بطور زنده گزارش این دیدار را خواهند شنید. موسوی قاطعانه مذاکره در زندان را نمی پذیرد و درخواستهای مجتبی خامنه ای یا رهبری را اجابت نمی کند.

او در نخستین امکان تماس با فرزندانش بدون مقدمه نقشه محتمل زندان بانان را نقش برآب می کند. اگر قصد داشته باشند از این ملاقات تصویر دیگری واژگونه به مردم ارائه دهند، لذا قاطعانه پیشگیری می کند: «هیچ چیز عوض نشده، من بر سر مواضع پیشین خود همچنان ایستاده ام.» انگار کسانی آمده اند تا او را به بهانه بحران از پیگیری مطالبات قانونی و برحق مردم منصرف کنند و او محکم ایستادگی می کند. او این احتمال را نیز می دهد که به دلیل نپذیرفتن درخواستهای رهبری یا پسرش همین ارتباط اندک تلفنی هرچند ماه یک بار با فرزندانش نیز قطع شود. لذا آنها را با خبر می کند میرحسین بر مواضعی که در منشور جنبش سبز و بیانیه هایش نوشته تا آخر ایستاده است.

اگر چه بخشهایی از این خبر مهم به دست ما نرسیده اما همین بخش اندک آنقدر گویا هست که مواضع محکم این همراه ارشد جنبش سبز را به اطلاع مردم برساند. شیر در زنجیر هم شیر است.

2012-02-27T07:20:00.000+01:00

مهران ادیب

توطئه دشمنان ایرانزمین در نهم اسفند ماه ۱۳۳۱

علیه دکتر مصدق،

پیشوای نهضت ملی و ضد استعماری ایران

پس از ملی شدن صنعت نفت که به پیشنهاد جانباخته راه آزادی دکتر حسین فاطمی و به رهبری دکتر مصدق انجام گرفت ، استعمار پیر بریتانیا که منافع نامشروع خود را بویژه در خاورمیانه سخت در خطر می دید ، اقدام به توطئه های گوناگونی برای از میان برداشتن دکتر مصدق و نابودی نهضت ملی ایران که موجب بیداری ملت های دربند استعمار و استبداد خاورمیانه و شمال آفریقا گردیده بود ، طرح ریزی و توسط مزدوران داخلیش اجرا می نمود . توطئه نهم اسفند ماه ، جهت به قتل رساندن دکتر مصدق، یکی از آن طرح های ننگینی بود که خوشبختانه با شکست روبرو گردید .در این توطئه ننگین جمعی از دستاربندان به رهبری آیت الله سید ابوالقاسم کاشانی و آیت الله سید محمد بهبهانی وحجت الاسلام شمس قنات آبادی و...؛ جمعی از اوباش و چاقوکشان بد نام به سرکردگی شعبان بی مخ ( شعبان تاجبخش ) و طیب حاج رضائی و رمضان یخی ، همچنین کانون افسران باز نشسته به رهبری سپهبد شاه بختی و سرلشگر معینی ، و...؛ شرکت مستقیم داشتند

برنامه طرح ریزی شده بر این منوال بود که شاه و همسرش ثریا اسفند یاری در روز نهم اسفند ماه قصد سفر بخارج کشور را داشته باشند ، بدون صدور اطلاعیه از سوی دربار تا مردم از آن مطلع نگردند فقط هیأت دولت و شخص نخست وزیر در جریان مسافرت قرار گیرند.

در روز نهم اسفند دکتر مصدق نخست وزیر کشور برای خداحافظی به کاخ سلطنتی که نزدیک منزلش بود رفت . در این زمان آیت الله کاشانی از شعبان بی مخ و جمعی از ارازل و اوباش خواست خودشان را به جلوی کاخ برسانند و جلوی مسافرت "شاهنشاه اسلام پناه " را بگیرند از سوی دیگر آیت الله بهبهانی با دار و دسته اش به جلوی کاخ آمدند تا مخالفت خود را با سفر شاه اعلام نمایند و گروهی از افسران باز نشسته نیز به جمع آنها پیوستند. حال چگونه این گروه ها مطلع شده بودند هواداران نظام پیشین باید پاسخ آنرا بدهند!! .برنامه بدین ترتیب طرح ریزی شده بود که پس از مراسم خداحافظی زمانی که دکتر مصدق از در کاخ خارج می شود اوباش حمله ور شده و او را بقتل برسانند. خوشبختانه دکتر مصدق پیش از خروج متوجه دسیسه شد و با راهنمائی یکی از کارکنان دربار که از اصل قضایا بی خبر بود از درب شمالی کاخ که کمی پائین تر ازمنزلش بود خارج شد و به خانه اش رفت . اوباش که متوجه خروج دکترمصدق از در دیگر کاخ شدند با عجله خود را به در خانه پیشوای نهضت ملی ایران رساندند تا اجرای امر نمایند که با خروج مصدق از حیاط پشت خانه و رفتن به ستاد ارتش این برنامه اهریمنی دشمنان ایران نیزبا شکست روبرو شد .

امروزه با افشای بخشی از اسناد محرمانه دولت های انگلیس و آمریکا همه چیز به روشنی آشکار شده است که ادامه دولت ملی دکتر مصدق موجب می شد تا دست دولت های استعمار گر از روی کشورهای جهان سومی بریده گردد و منافع نامشروع خود را ازدست بدهند . بهمین علت بود که در طی بیست و هفت ماه و اندی حکومت ملی دکتر مصدق ، از سوی عوامل خود فروخته دولت های انگلیس و شوروی سوسیالیستی و آمریکا ، توطئه های گوناگونی جهت سقوط دولت ملی و ضد استعماری ایران انجام می گرفت تا بالاخره با کودتای ننگین بیست و هشت مرداد موفق به اجرای هدف های اهریمنی خود شدند که نتیجه اش را امروزه همگان می بینیم . متأسفانه مزدورانی پیدا می شوند که خود را تاریخ شناس و مورخ و سیاستمدار و مبارز معرفی کرده و با بی شرمی تمام اراجیفی را سر هم کرده و علیه پیشوای نهضت ملی ایران برزبان آورده و یا می نویسند. ودر کمال وقا حت ، دکتر مصدق را عامل انگلیس ویا شوروی معرفی می کنند . این مزدوران اگر قدری شرف داشته باشند نه به اسناد فاش شده دولت های انگلیس و آمریکا بلکه فقط نگاهی به آخرین کتاب محمدرضا شاه " پاسخ به تاریخ " و" چهره هائی در آئینه " خاطرات اشرف پهلوی خواهر همزاد شاه بیاندازند تا ببینند چه کسی عامل و گوش به فرمان بیگا نه بوده است . برای نمونه به این بخش از آخرین نوشته شاه مخلوع توجه شود تا عامل سیه روزی ایران امروز را بشناسند و اگر ریگی در کفش ندارند از ملت ایران پوزش بخواهند.

" در مردادماه 1332 پس از حصول اطمینان از پشتیبانی ایالات متحده آمریکا و انگلیس که سرانجام سیاست مشترکی را آغاز کرده بودند و پس از بررسی اوضاع با کرمیت روزولت نماینده سازمان مرکزی اطلاعات آمریکا ، برآن شدم که برای یافتن راه حلی وارد عمل شوم" ( پاسخ به تاریخ صفحه 73)

شاهی که بر اساس قانون اساسی از دخالت در امورسیاسی کشور منع شده است . مخفیانه در نیمه های شب با فرستاده سازمان جاسوسی بیگانه نشست برگزار می نماید تا علیه دولت ملی کشورش طبق دستور بیگانگان وارد عمل شود.!!!

حال اگر گفته آیت الله خمینی را بعنوان یک پیشوای مذهبی در باره بی دینی مصدق دستآویز قرار بدهند نمی توان از آن ایرادی گرفت. . .

آیت الله خمینی در بهار سال یکهزار و سیصد و شصت پس از عزل آقای بنی صدر از مقام ریاست جمهوری ، خطاب به حاضرانی که در حسینیه جماران گرد آمده بودند گفت :

"ملی گرائی از اسا س کفر است . نگذارید نامش را ببرم (منظور دکتر مصدق است ) او هم مسلم نبود می خواست به اسلام سیلی بزند که خداوند سیلی را به او زد .

از دید ایشان مصدق مسلمان نبود بهمین جهت دست خدا از آستین آمریکا و انگلیس درآمد و به مصدق سیلی زد . اما باید از مریدان ایشان پرسید

" مرگ برآمریکا "

دیگر چه صیغه ای است این توهین به خداوند نیست . ؟!!

هم میهن گرامی :

در حالی که زندان های قرون وسطائی نظام ولایت فقیه جایگاه جوانان مبارز و شخصیت های آزادیخواه گردیده و فساد و تباهی بر جامعه سایه شوم خود را آنچنان گسترانیده است که آقازاده ها و وابستگانشان در سایه حمایت آیات عظام مشغول تاراج ثروت های ملی و حیف ومیل بیت المال ملت تحت ستم ایران بوده و آنچه را به یغما می برند به خارج کشور منتقل می کنند تا چراغی باشد برای فردای تاریکشان . آنوقت ما روز به روز از هم فاصله گرفته و بهم می تازیم و اجازه می دهیم تا مزدوران بیگانه برای جلب نظر اربابان خود ، نوامیس ملی ما را مورد توهین قرار بدهند . در این زمان وظیفه تک تک ما ایرانیان چیست ؟ ساکت نشستن و بی تفاوت به قضایا نگریستن در شأن یک ملت با فرهنگ و آزاده نیست .سی ودو سال پیش ملت ایران یک پارچه بپا خاست تا آزادی و داد گری را در کشورش حاکم نماید و خود بر مقدرات کشورش حاکم گردد ولی بر اثر غفلت و اختلاف های شخصی و گروهی ، صف یک پارچه مردم از هم گسیخته شد و مشتی دستاربند دغلباز از نام دین سوء استفاده کرده و انقلابی را که می رفت تا سرمشق ملت های اسیر سلطه استبداد درجهان گردد به کجراهه کشاندند . باید با عبرت گرفتن از گذشته ، اختلاف ها را کنار گذاشت و برای رهائی کشور عزیزمان ایران از این گرداب مهلک در یک جبهه واحد گرد آئیم وبه کمک زنان دلاور و جوانان مبارزو کارگران غیور درون کشور که قهرمانه بپا خاسته اند و از ته دل فریاد مرگ بردیکتاتور سر می دهند و با این رشادت قابل ستایش، پایه های نظام جنایتگر دستاربندان را به لرزه درآورده اند ، بشتابیم نه اینکه از این جنبش خود جوش ملی هر گروه بخواهد بسود خود بهره برداری نموده و آنرا بخود نسبت دهد . خون هزاران جانباخته در عرض این سی و دو سال خاک پاک میهن ما را به رنگ سرخ درآورده است که ما بخود آئیم و یکپارچه شویم و با هر ایده و عقیده و مذهبی که داریم دست از اختلاف برداشته و در یک صف قرار گیریم تا برای همیشه آزادی و دادگری و مهرورزی را در گستره ایرانزمین برقرار سازیم . نباید از سیاست اهریمنانه نظام ولایت فقیه واهمه داشت که برای خنثی نمودن جنبش ملت ایران در این چند ماه اخیر دست به عملیات جنایتکارانه زده است .عاقبت دیکتاتورهای جهان سرنگونی است همچون هیتلر ، موسولنی ؛ صدام حسین ، قذافی ، مبارک و... در روزهای اخیر هم شاهد آینده اسد رئیس جمهور سوریه خواهیم بود که در سایه یک پارچگی ملت سوریه به ته دره بدنامی سقوط خواهد کرد مانباید از این جنبش های عقب بمانیم و تماشاچی باشیم ما ملتی هستیم در یک سده پیش که ملت های آسیا و آفریقا در خواب بودند برای رسیدن به آزادی ومردمسالاری به پاخاستیم ولی با افسوس بسیار تا خواستیم به خواسته خود جامه عمل بپوشانیم بعلت جدائی ها و اختلافات گروهی و شخصی نتوانستیم به آرمان های مقدس خود برسیم و تا امروز سرگردان و در برابر هم صف آرائی نموده ایم همان چیزی که خواست دیکتاتورها و دشمنان ایران بویژه نظام فاسد جنایتکار دستاربندان می باشد .

هم میهنان گرامی ؛ بیائید اختلافات را کنار گذاشته دست به دست هم داده و یک پارچه شویم و از جنبش آزادیخواهانه زنان ؛ جوانان ؛ کارگران و دانشچویان مبارز حمایت کرده و درکنار آنها بایستیم و تا پیروزی کامل گام برداریم و با برقراری آزادی و دادگری و مهرورزی در سایه نظامی مردمسالار پرچم سه رنگ شیر و خورشید نشان میهن مان را برای هیشه برفراز قله رفیع دماوند به اهتزاز درآوریم.

هشتم اسفند ماه یکهزار و سیصد و نود خورشیدی

مهران ادیب

2012-02-27T06:30:00.000+01:00

به نام خدایی که آغوش آفرید
نخبگان خاموش، پخمگان مدهوش

محمد نوری زاد: از رهبر و خبرگانی که بر رهبری نظارت نمی کنند، شکایت داریم

سلام به رهبر گرامی حضرت آیت الله خامنه‌ای

من صمیمانه و صادقانه اعتراف می‌کنم که شما از توانمندی‌های بسیاری برخوردارید که این توانمندی تنها و تنها مختص خود جناب شماست. مثلاً آقای رجب طیب اردوغان که در جهش همه جانبهٔ کشورش ترکیه به توفیق‌های بزرگ ملی و جهانی دست یافته، بهره‌ای از این توانمندی ندارد. یا اوباما و صد پشتِ اروپایی‌اش حتی. «چرا» یش را خواهم گفت. اما چه خوب اگرکه سخن مرا همچنان سخن یک دوست بدانید و ازاحالهٔ پایان کارمن به حضرت طائب – رییس ادارهٔ اطلاعات سپاه، یا همکاران اطلاعاتی‌اش – پرهیزفرمایید.

آقای طائب گفته بود بعدِ انتخابات برای ما خواب‌هایی دیده است. اما صبوری‌اش به سررسید و نرسیده به انتخابات– همین هفتهٔ گذشته – جوانک دیپلمه‌ای را که در کارهای ابتدایی سایت به من کمک می‌کرد، بازداشت کرد و به جای نامعلومی برد. تا شاید با تکاندن او، چیزکی عایدش بشود. به حضرت ایشان بفرمایید: هرچه باشد من رهبرم و دیگران؛ مردم. و یکی از اولین شرط‌های رهبری صبوری است. و اینکه رهبر باید سخن تند مشفقان و منتقدان خویش را نوش جان کند و روی ترش نکند و دست به انتقام نبرد.

یک: ما و شما نخبگان را فرا خواندیم. نخبگانی با عمرهای کهن. با نعلین‌ها و عبا‌ها و عمامه‌هایی که به گمان خود از پیامبر بر پای و بر تن و بر سر داشتند. و بحث‌ها و درس‌های فراوان پشت سر. که بیایند و مجلس آرایی کنند. و طبق قانون، به کار رهبری نظارت کنند. و یا اگر رهبر به کسالتی و مرگی ناگهانی در افتاد، دیگری را بجویند و بر سریر رهبری بنشانند. و این البته عین قانون بود و هست. قانونی که گویا برای خاک خوردن نوشته شده بود و برای خود جایی درسخنان همارهٔ ما و شما می‌جست.

دو: هزینه‌های فراوانی برای انتخاب نخبگان صورت پذیرفت. هم به لحاظ مالی و هم هزینه‌هایی که از گوشت تن ما و تن خدا واسلام و پیامبرکند و بجایش زخم تازه نهاد. این زخم هنوز هست. البته تا شما هستید. مگرکه در این چند نفس بجای مانده به ترمیم و مداوای این زخم مهلک همت کنید. آیا صدای سخن مرا و التماس مرا می‌شنوید؟

سه: توانمندی منحصربفرد شما از همینجا رخ نمود. طوری که نخبگان ازه‌مان ابتدا برای این گزینش می‌شدند تا به تأیید مکررشما اجتماع کنند. گویا سرلوحهٔ کارشان ازروزنخست همین بود. که تنها و تنها به بقای شما بیندیشند. و به خطاهای شما وآسیب‌هایی که از کانون رهبری شما به جان جامعه سرازیرمی شد کاری نداشته باشند. شما برای نخبگان دایره‌ای ترسیم کردید که جز بر آن قرار نگیرند. نخبه‌ای اگر از دایرهٔ حتمی‌اش گریز می‌کرد، ناسزاهای کمین کرده بکار می افتاد، همو که تا دیروز آیت الله مجاهد و نستوه و اهل مراقبه و مراتبِ بلندِ معنوی تبلیغ می‌شد، یک شبه منافق و مزدور و سر سپرده می‌شد، شیشه‌های خانه‌اش می‌شکست، و دیلم‌های مهیا به زیر مسجد ودفترش می‌رفت. اوباشان مذهبی را ما برای همین روز‌ها و برای همین آدم‌ها تربیت کرده بودیم.

چهار: قانون به انتخاب و حق نخبگان تأکید ورزیده بود. باید جای خالی بند بند آن پرمی شد. و شما با گزینش مکرر نخبگان خاموش، که هر از گاهی از هر کجا فرا بیایند و قیل و قال محتضرانه‌ای سر بدهند و همچنان از شما سپاس بگویند و بنای موجودیت خویش را در همین تأیید و تکریم تمام نشدنی شما بدانند، اجرای قانون را به ما و به جهانیان نشان دادید. که بله، می‌ببینید که ما انتخابات داریم و مردم نخبگان مورد اعتماد خویش را برمی گزینند تا مجلس خبرگان طبق قانون به وظایف محوله‌اش عمل کند! چه وظایفی؟ معلوم است. اینکه پرسیدن ندارد. پیش از داوطلب شدن این وظایف مو به مو به همهٔ نخبگان تفهیم شده است.

پنج: من بنای توهین به نخبگان این سالهای سپری شده ندارم. بل که می‌گویم بجای نخبگانی که در این سال‌ها به مجلس خبرگان راه یافته‌اند و صباحی بعد جای به دیگران سپرده‌اند، با اعتنا به عمر‌ها و تخصص‌ها وکتاب‌هایی که شیرازه‌اش ازهم دریده‌اند، اگر قصابان و جوشکاران و گله داران بر صندلی‌های مجلس خبرگان می‌نشستند، نتیجه آیا همین نمی‌شد که شده است؟ تأیید مکرر یک رهبر که نیاز به خبرگی ندارد. و به این همه هیاهوی علم و معرفت و تخصص دینی و شیعی.

شش: نخبگان هر از چندی از کنار آشفتگی‌های شهر‌ها و استان‌های خود و تماشای تأثیرخطاهای جناب شما می‌آمدند ومی نشستند و مثل یک موجود رام و یک ابزار بی ارادهٔ کوکی زبان به تقدیر و سپاس شما می‌گشودند و جای خالی‌‌ همان بندهای فلک زده قانونی را پرمی کردند و به صندلی نخبگی شهرخویش باز می رفتند. ‌ای دریغ و درد که این ستایش مکرری که نخبگان شما در این سال‌ها به اسم نخبگی برآورده‌اند، از باربران محترم صنف مسگران نیز بر می آمده است. ما و شما در این ملک نخبگی را فرو کشتیم آقا. و تعریف تازه‌ای از نخبگی آراستیم.

هفت: اخیراً خبری از جناب شما منتشر شد که فرموده بودید به خبرگان اجازهٔ ورود به جزییات کارهای خویش نمی‌دهید. و راهنمایی فرموده بودید که خبرگان باید به کلیات وظایف رهبری بپردازند. من کاری به درستی یا نادرستی این خبر ندارم. بل می‌گویم نخبگانِ این سال‌ها – بنا به‌‌ همان تفهیم روز نخست – دره‌مان کلیات هم مجاز به دخالت نبوده‌اند.

هشت: بله، من نیز چون شما قبول دارم که نباید به جزییات کار رهبری ورود کرد. مثل دزدیدن وسایل کار نوری زاد که بیش از دو سال ونیم از زمان دزدیدنشان توسط مأموران وزارت اطلاعات و سپاه می‌گذرد و هیچ دستگاهی نیز پاسخگوی مراجعات مکرر او نیست. من خود می‌پذیرم که شأن رهبری نه در اندازه‌ای است که به یک چنین قضایای پیش پا افتاده دخول کند.

نه: اما مثلاً قتلهای زنجیره‌ای آیا یک کار جزیی است یا کلی؟ که رهبری یک پوزش مختصر از مردم نخواست. که ‌ای مردم، من رهبر بودم و در زمان رهبری من یک چنین فاجعه‌هایی رخ داد. بیایید و مرا ببخشایید. یا برآوردن پدیدهٔ لرزانی چون احمدی‌نژاد؟ و اصرار بر بقای او با وجود دزدی‌های فراوان او و همراهانش؟ یا رعبی که بر چهارستون مجلس شورا و یا رعبی که بر همین مجلس خبرگان نشسته؟ این آیا یک امرجزیی است یا کلی؟ یا برآوردن دستگاه فشل قضایی که به یک تلفن بیت شریف، بشود جوان ماجراجو و فاجعه آفرینی چون مرتضوی را بر مسند دادستانی نشاند و با‌‌ همان تلفن، مسیر قانون را در دستگاه قانونگذار برگرداند؟

رهبرگرامی،

ده: فشردن خبرگان در یک تُنگِ تَنگ، و تخلیهٔ ارادهٔ آنان، تنها و تن‌ها در تخصص ما و شما بوده است. و بدیهی است که اگر نیک به این «آکواریم» منحصربفرد بنگریم، جز زخم بر تن قانون و خدا و پیغمبر و قرآن و البته: مردم، نمی‌بینیم. شما با تخلیهٔ اراده از نمایندگان مجلس خبرگان، ارثیهٔ ناجوری برای مردم و برای رهبری بعد از خویش بجای می‌نهید. مگر که به سخن خدا گوش دل بسپارید و بجای سخن نمامان و سخن چینان و هیولایان، سخن خوبان خدا را شنود کنید.

یازده: مجلس خبرگان اگر شأن بایستهٔ خویش را به کار می‌بست، شما خیلی زود کنار گذارده می‌شدید. با یک قلم،‌‌ همان قتل های زنجیره‌ای. چرا که دستگاه مخوف اطلاعاتیِ قاتل و شکنجه گرِ ما، به هیچ دستگاه جز شخص جناب شما پاسخگو نبوده و نیست. و سال‌ها این فاجعه‌ها در بطن این دستگاه مخوف دست به دست می‌شده است. امروز نیز کار به‌‌ همان منوال است. امروز نیز فرزندان پاک ما اسیر این دستگاه بی‌حساب و کتاب‌اند و قانون خاک آلود ما شهامت پرسیدن یک «چرا» از او را ندارد.

دوازده: نمایندگان مجلس خبرگان می‌توانستند به حساب های پولی پنهان شما و هدردادن سرمایه‌های همه جانبهٔ آحاد مردم در افغانستان وعراق و سوریه و لبنان و فلسطین اعتراض کنند که نکردند. ما خود مگر کم نیاز داشتیم که باید از جیبمان بدر برده می‌شد و به جیب دیگران ریخته می‌آمد؟ آن هم بدون رضایت ما! خبرگان می‌توانستند به دخالت‌های پرخسارت جزیی و کلی شما در کار‌ها اعتراض کنند که نکردند. می‌توانستند به حمایت شما از پدیدهٔ شرم آوری چون احمدی‌نژاد اعتراض کنند که نکردند. می‌توانستند به فاجعه‌های دوسال پیش و زندانی کردن‌های بی‌دلیلی که به دستور مستقیم جناب شما صورت پذیرفته و می پذیرد اعتراض کنند که نکردند. اگر بنا بر دیدن این همه فاجعه است و بنا بر اعتراض نکردن، خوب مادربزرگ‌های روستایی ما نیز می توانستند برصندلی‌های مجلس خبرگان بنشینند و از آوازهٔ خبرگی به‌‌ همان تأیید مکررش بسنده کنند.

سیزده: نمایندگان مجلس خبرگان اگر نمایندگان واقعی ما بودند، می‌توانستند به از ریخت افتادن شأن جهانی کشورمان ایران در حوزه‌های وسیع اقتصادی و سیاسی و نظامی و نقش شما در این به خاک افتادگی دخالت کنند. می‌توانستند به ریخت و قیافه‌ای که شما از سپاه پرداخته‌اید اعتراض کنند. دزدان فربه را مگر جز درسپاه می‌توان یافت؟ کجایند نمایندگان و خبرگان واقعی؟ این کهنسالان خموش، فردا پاسخ خدا و این مردم را چه خواهند داد؟ نماینده شدند که سکوت کنند؟ و جز سپاس نگویند؟ پخمگان و هالوهای مدهوش مگر از این استعداد بی‌بهره‌اند؟ ما را که فریاد رسی نیست. پس چرا فریاد نزنیم‌ ای خدا و‌ ای علی مرتضا شما شاهد باشید که ما بعنوان شهروندان این نظامی که مدعی مسلمانی است، از رهبر و خبرگانی که باید بر کارهای رهبری نظارت کنند و نمی‌کنند شکایت داریم. دستگاه های مخوف اطلاعاتی و امنیتی و قضایی راه بر ما بسته‌اند و ریسمان اوباشان مذهبی را برای آسیب ما و ساکت کردنِ ما واگشوده‌اند.

چهارده: من این نوشته را در چهارده بند به پایان می‌رسانم. به نیت چهارده معصومی که شما بدان‌ها سخت مشتاق و پای بندید. تنها یک پرسش و: تمام. آیا اگر همین کارهای شما را شاه پهلوی می‌کرد، او را تأیید می‌کردید؟ یا نه، بر او بر می آشفتید و گریبان چاک می‌زدید و دنیا را خبرمی کردید؟ نمی‌دانم این روز‌ها آیا دلتنگ آغوش خدا شده‌اید یا نه؟ می‌خواهید نشانی‌اش را بدهم؟ آغوش مردم!

بدرود تا پنجشنبهٔ آینده پنجم اسفند ماه سال نود

با احترام و ادب محمد نوری زاد

منبع: وب سایت محمد نوریزاد

2012-02-26T11:45:00.000+01:00

ما برنامه ی نظامی ـ سیاسیِ اسرائیل علیه تمامیت و موجودیت ایران را به شدّت محکوم می کنیم

دکتر علی راسخ افشارـ دکتر پرویز داورپناه ـ علی شاکری زند ـ مهندس مهدی مقدس زاده ادامه مطلب

2012-02-26T11:40:00.000+01:00

هاآرتص: ما با جنگ زنده‌ایم!

«تمدن‌‌هایی هستند که در آن‌ها واژه «جنگ» با ترس و لرز بیان می‌شود؛ اما نه در اسرائیل که

«جنگ بعدی» شب‌‌ها با ما به خواب می‌رود و صبح با ما قهوه می‌نوشد...».

روزنامه اسرائیلی «هاآرتص» امروز با انتشار مطلبی به ریشه‌یابی دلایل پافشاری مقامات این رژیم به جنگ با ایران پرداخته و نتیجه گرفته که مهمترین دلیل این امر، سرشت جنگ طلب رژیم اسرائیل است و این ویژگی از آغاز تاکنون همواره عاملی ثابت بوده است.

به گزارش «تابناک»، تحلیلگر ‌‌هاآرتص با بیان اینکه امروز همه مردم در رژیم اسرائیل از «جنگ بعدی» سخن می‌گویند، به بخشی از اظهارات ژنرال «بنی گانتز»، رئیس ستاد ارتش رژیم اسرائیل اشاره می‌کند که در آن، بر آماده‌سازی نیروهای این رژیم برای جنگ در جنوب این کشور صحبت شده بود.

با این حال، این تحلیلگر می‌گوید: اگر این جنگ در جنوب نباشد، در شمال و اگر در شرق نباشد، در غرب خواهد بود.

وی در ادامه می‌نویسد: «تمدن‌‌هایی هستند که در آن‌ها واژه «جنگ» با ترس و لرز بیان می‌شود؛ اما نه در اسرائیل که «جنگ بعدی» شب‌‌ها با ما به خواب می‌رود و صبح با ما قهوه می‌نوشد...».

وی با بیان اینکه هر بار نشانه‌ای از صلح در رژیم صهیونیستی بوده، این رژیم به سرعت از آن فاصله گرفته و به جنگی جدید روی آورده است، ادامه می‌دهد: هنگامی این باور چیره شود، که منازعه حل شدنی نیست؛ «جنگ بعدی» نقش طبیعی خود در زندگی مردم این رژیم را دوباره بازی خواهد کرد.

این تحلیلگر می‌نویسد: در تاریخ رژیم اسرائیل، همواره مسأله‌ای بوده که به نام «تهدید حیاتی» از آن یاد شود.

وی همچنین به سازمان آزادی‌بخش فلسطین، جمال عبدالناصر، صدام حسین، یاسر عرفات و سید حسن نصرالله اشاره کرده و می‌گوید: گویا اینک نوبت ایران است تا به عنوان چنین تهدیدی از سوی مقامات این رژیم معرفی شود.

وی در پایان نتیجه می‌گیرد، حتی اگر تهدید ایران هم مطرح نبود، تهدید دیگری از سوی مقامات این رژیم مطرح می‌شد و جای آن را می‌گرفت. همچنین به باور وی، حتی اگر همه دنیا هم اسرائیل را به استفاده از گزینه‌‌های دیپلماتیک و ابزارهای غیرنظامی دعوت کنند، این رژیم نمی تواند چنین ابزارهایی را بشناسد.

2012-02-26T11:30:00.000+01:00

نلسون ماندلا در بیمارستان بستری شد

من باور دارم ... که گاهى کسانى که انتظار داریم در مواقع پریشانى و درماندگى به ما ضربه بزنند،
به کمک ما مى‌آیند و ما را نجات مى‌دهند.

فرارو: پزشکان گفته اند که بستری شدن او به دلیل یک بیماری مزمن بوده است. یک سخنگوی رییس جمهور کنونی آفریقای جنوبی گفته است که حال عمومی آقای ماندلا در بیمارستان خوب است و خطر جدی سلامت او را تهدید نمی کند.

وی حاضر نشد در خصوص خبرهای غیر رسمی مبنی بر عمل جراحی آقای ماندلا اظهار نظر کند. بیمارستان محل مداوای آقای ماندلا هم مشخص نیست اما برخی ناظران گفته اند که وی از محل سکونت خود به یک بیمارستان نظامی در پرتوریا، پایتخت آفریقای جنوبی، منتقل شده است.

آخرین باری که آقای ماندلا در انظار عمومی حاضر شد، حدود دو سال پیش در جریان مسابقات جام جهانی فوتبال در سال ۲۰۱۰ بوده است که با میزبانی آفریقای جنوبی برگذار شد.

ماندلا که ۹۳ سال سن دارد و برنده جایزه صلح نوبل است، برای بسیاری یک قهرمان مقابله با تبعیض نژادی در آفریقا تلقی می شود. او که ۲۷ سال از عمر خود را در دوره حکومت تبعیض نژادی در زندان سپری کرده است، پس از سقوط نظام تبعیض نژادی و در فاصله سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ اولین رییس جمهور سیاهپوست آفریقای جنوبی بود.

یادداشتی بسیار آموزنده از نلسون ماندلا

من باور دارم ...

که زمان زیادى طول مى‌کشد تا من همان آدمی بشوم که مى‌خواهم.

من باور دارم ...

که قهرمان کسى است که کارى که باید انجام دهد را در زمانى که باید انجام گیرد، انجام مى‌دهد، صرفنظر از پیامدهاى آن.

من باور دارم ...

که بلوغ بیشتر به انواع تجربیاتى که داشته‌ایم و آنچه از آن‌ها آموخته‌ایم بستگى دارد تا به این که چند بار جشن تولد گرفته‌ایم.

من باور دارم ...

که ما مسئول کارهایى هستیم که انجام مى‌دهیم، صرفنظر از اینکه چه احساسى داشته باشیم.

من باور دارم ...

که دو نفر ممکن است دقیقاً به یک چیز نگاه کنند و دو چیز کاملاً متفاوت را ببینند.

من باور دارم ...

که زندگى ما ممکن است ظرف تنها چند ساعت توسط کسانى که حتى آن‌ها را نمى‌شناسیم تغییر یابد.

من باور دارم ...

که دعوا و جرّ و بحث دو نفر با هم به معنى این که آن‌ها همدیگر را دوست ندارند نیست.

و دعوا نکردن دو نفر با هم نیز به معنى این که آن‌ها همدیگر را دوست دارند نمى‌باشد.

من باور دارم ...

که هر چقدر دوستمان خوب و صمیمى باشد هر از گاهى باعث ناراحتى ما خواهد شد و ما باید بدین خاطر او را ببخشیم.

من باور دارم ...

که همیشه کافى نیست که توسط دیگران بخشیده شویم، گاهى باید یاد بگیریم که خودمان هم خودمان را ببخشیم.

من باور دارم ...

که اگر من نگرش و طرز فکرم را کنترل نکنم، او مرا تحت کنترل خود درخواهد آورد.

من باور دارم ...

که ما مى‌توانیم در یک لحظه کارى کنیم که براى تمام عمر قلب ما را به درد آورد.

من باور دارم ...

که همیشه باید کسانى که صمیمانه دوستشان دارم را با کلمات و عبارات زیبا و دوستانه ترک گویم زیرا ممکن است آخرین بارى باشد که آن‌ها را مى‌بینم.

من باور دارم ...

که گاهى کسانى که انتظار داریم در مواقع پریشانى و درماندگى به ما ضربه بزنند، به کمک ما مى‌آیند و ما را نجات مى‌دهند.

من باور دارم ...

که دوستى واقعى به رشد خود ادامه خواهد داد حتى در دورترین فاصله‌ها. عشق واقعى نیز همین طور است.

من باور دارم ...

که گاهى هنگامى که عصبانى هستم حق دارم که عصبانى باشم امّا این به من این حق را نمى‌دهد که ظالم و بیرحم باشم.

من باور دارم ...

که صرفنظر از اینکه چقدر دلمان شکسته باشد دنیا به خاطر غم و غصه ما از حرکت باز نخواهد ایستاد.

من باور دارم ...

که زمینه‌ها و شرایط خانوادگى و اجتماعى برآنچه که هستم تاثیرگذار بوده‌اند امّا من خودم مسئول آنچه که خواهم شد هستم.

من باور دارم ...

که نباید خیلى براى کشف یک راز کند وکاو کنم، زیرا ممکن است براى همیشه زندگى مرا تغییر دهد.

من باور دارم ...

که گواهى‌نامه‌ها و تقدیرنامه‌هایى که بر روى دیوار نصب شده‌اند براى ما احترام و منزلت به ارمغان نخواهند آورد.

من باور دارم ...

شادترین مردم لزوماً کسى که بهترین چیزها را دارد نیست،

بلکه کسى است که از چیزهایى که دارد بهترین استفاده را مى‌کند.

2012-02-26T10:30:00.000+01:00

تهمینه منزوی، عکاس اجتماعی بازداشت شد

عکس از تهمینه منزوی

تهمینه منزوی عکاس حوزه مستند اجتماعی هفته گذشته در محل کار خود بازداشت شد و پس از گذشت حدود یک هفته از وضعیت او اطلاعی در دست نیست.

به گزارش خبرنگار کلمه، ماموران امنیتی شنبه ۳۰ بهمن‌ماه با حضور در آتلیه‌ای که خانم منزوی در آن مشغول به کار است او را به همراه کامپیوتر و سایر وسایل شخصی‌ بازداشت کردند. ماموران امنیتی پس از تفتیش محل محل کار او به منزل این عکاس رفته و آنجا را نیز مور تفتیش و بازرسی قرار داده و سپس تهمینه منزوی را با خود می برند.

این عکاس ۲۲ ساله برنده جایزه عکس شید (که توسط عکس آنلاین برگزار می‌شد) است و همچنین جایزه استعداد جوان سال ۱۳۹۰ در زمینه عکاسی مستند اجتماعی را نیز از آن خود کرده است.

خانواده او پرای پیگیری وضعیت فرزندشان به اوین رفته اما پاسخی نگرفته اند و به آنها گفته شده که فعلا قرار نیست آزاد شود.

2012-02-26T10:00:00.000+01:00

ناصر فكوهي

نسبت فرهنگ و خودشيفتگي

خودشيفتگي (narcissism) را مي‌توان موقعيتي ذهني تعريف كرد كه يك فرد يا يك گروه اجتماعي در قالب آن درباره خود دچار نوعي توهم مثبت و مبالغه‌آميز باشد. اگر توهم منفي سبب نوعي تحقير خويشتن و زمينه‌اي براي فرهنگ‌پذيري به حساب مي‌آيد، خودشيفتگي مي‌تواند برعكس زمينه‌هايي را ايجاد كند كه فرد در برابر محيط بيرون خود، چه محيط بلافصل و چه محيط دورادور، به گرد خويش حصار بكشد و با قرار دادن واقعي يا توهمي خود درون اين «جزيره» امن، به خود نوعي مصونيت غيرواقعي نسبت به آن محيط بدهد.
بحثي كه ما در اينجا به دنبال آن هستيم از اين اصل اوليه حركت مي‌كند كه مورد پذيرش و تاكيد اكثر انسان‌شناسان و فرهنگ‌شناسان است: اينكه خودمحوربيني فرهنگي اصلي تقريبا جهانشمول در ميان فرهنگ‌هاي مختلف به شمار مي‌آيد به صورتي كه حتي در ساختارهاي زباني – همان‌گونه كه فرانسواز هريتيه انسان‌شناس و استاد كلژ دو فرانس اخيرا در گفت‌وگويي با روزنامه لوموند 11 فوريه 2012 بر آن تاكيد كرده است– نيز خود را نشان مي‌دهد: در اكثر زبان‌ها وقتي از «ما» صحبت مي‌شود از آن معنايي نزديك به «انسان» فهميده مي‌شود و به نسبتي كه از اين مركز معنايي فاصله مي‌گيريم «آنها»يي تعريف مي‌شوند كه زباني ديگر و كم‌ارزش دارند (همچون بربرها براي يونانيان) يا ديگراني كه اصولا در رده انسان‌ها قرار مي‌گيرند (همچون «وحشي»هاي سرخپوست براي اروپايي‌هاي قرون 18 و 19). بنابراين خودشيفتگي را فراتر از مفاهيم و تعاريف روان‌شناسانه‌اش، بايد يك آسيب اجتماعي و فرهنگي به حساب آورد زيرا سبب مي‌شود كه واقع‌بيني يك گروه نسبت به خود او از ميان برود و رفته‌رفته و تا مراحلي كه مي‌توانند بسيار حاد باشند ساختارهاي اسطوره‌اي و خيالي جايگزين آنها شوند. پرسشي كه اكنون در رابطه با فرهنگ ايراني پيش مي‌آيد اين است: آيا ما كمتر يا بيشتر از ديگر فرهنگ‌ها در معرض خودشيفتگي قرار داريم و با چه آسيب‌ها و تبعاتي؟ در نگاهي نخستين و براي آنكه پاسخي اوليه به اين پرسش بدهيم بايد بگوييم كه برخورداري از يك تمدن باستاني يا نوعي تداوم تاريخي كه خود را در اشكال زبان‌شناختي، مادي و ذهني نشان مي‌دهد (همان‌گونه كه در مورد ايران وجود دارد) به ويژه زماني كه موقعيت كنوني آن تمدن با موقعيت‌هاي تاريخي آن يا موقعيت‌هاي متصورشده يا پنداشته‌شده تاريخي آن، همخواني نداشته باشند مي‌توانند منبعي اساسي براي سوق دادن آن فرهنگ به طرف خودشيفتگي باشند. اين مورد درباره كشور ما تا حد زيادي صدق مي‌كند. به نظر مي‌رسد كه ايرانيان (البته بيشتر گروهي از نخبگان منظور نظر است) نسبت به خود، رابط دروني فرهنگ خويش و رابطه فرهنگ خود با ساير فرهنگ‌ها دچار نوعي خودشيفتگي‌اند كه از حد خودمركزبيني رايج ميان اكثر فرهنگ‌ها فراتر رفته و آثار سوء آسيب‌شناسانه‌اي نيز داشته و دارد. اما بعد ديگري از اين خودشيفتگي در رابطه با جهان است: شايد لازم به يادآوري زيادي نباشد كه بسياري از ايرانيان خود را از هر لحاظ «گل سرسبد» تمدن‌ها و فرهنگ‌هاي جهان مي‌شناسند و اينكه از آنها تجليل و تمجيد شود را امري بسيار «طبيعي» ارزيابي مي‌كنند. اما در اين ارزيابي ابدا توجهي به اين نكته نمي‌كنند كه در جهان كنوني در بسياري موارد مولفه‌هاي ديگري به جز فرهنگ‌هاي ملي، «ارزش ذاتي» يك اثر يا يك هنرمند يا شخصيت و غيره مبناي اين ارزيابي‌ها براي «افتخارآفريني» است كه گاه حتي در تضاد با آن مولفه‌ها قرار دارند. و آنچه در خودشيفتگي فرهنگي خطرناك مي‌نمايد نيز دقيقا همين گونه آسيب‌هاست كه موقعيت‌هاي متعارف و پايدار را از ميان برده و به جاي آنها موقعيت‌هاي مقطعي اسطوره‌اي را قرار مي‌دهد.

2012-02-26T09:30:00.000+01:00

علی کشتگر

پروژه جانشینی مجتبی خامنه ای!

حداد عادل می گوید:" دشمن مدت هاست روی تخریب آقا مجتبی کار می کند و تحت عنوان آقا زاده ایشان را مطرح می کنند که انصافا از آن بی اخلاقی های بزرگ دوران است. ایشان همان گونه که حضرت آقا فرمودند خودشان آقا هستند. اگر کسانی گرد شمع وجود ایشان جمع می شوند به خاطر اندیشه والا، روحیه انقلابی، ساده زیستی و عطر افشانی معنوی ایشان است...از دوستان دیگر بپرسید و تحقیق کنید. بعد از حضرت آقا با بصیرت ترین فرد و انقلابی ترین فرد در کشور کیست؟ یقینا نفر دوم هستند در کشور."

نخستین چهره جمهوری اسلامی که از نقش مجتبی خامنه ای در کنش ها و تصمیمات پشت پرده جمهوری اسلامی پرده برداشت، مهدی کروبی بود. زمانی که محمود احمدی نژاد به دور دوم انتخابات سال 84 رفت، کروبی علنا از دخالت مجتبی خامنه ای در انتخابات پرده برداشت. در کودتای انتخاباتی 22 خرداد نقش مجتبی خامنه ای آشکارتر شد و برای نخستین بار مردم علیه او شعار دادند (مجتبی بمیری رهبری را نبینی).

از آن زمان تابه امروز این شایعه که مجتبی خامنه ای برای جانشینی پدر آماده می شود روزبه روز قوت بیشتری گرفته است. در سالهای گذشته برای مهیا کردن زمینه جانشینی سید مجتبی خامنه ای عوامل مورد اعتماد بیت رهبری در پستهای حساس نظامی و امنیتی رژیم گماشته شده اند.

حذف چهره های استخواندار و تاریخی جمهوری اسلامی از صحنه و برگماشتن مهره هایی که به خودی خود ریشه و نفوذی در دستگاههای دولتی ندارند وهویت و قدرتشان از بیت رهبری کسب می کنند در سالهای اخیر گام به گام و به دقت توسط شخص مجتبی خامنه ای و پدرش دنبال شده است.

درک و تحلیل این مساله که چرا بیت رهبری کودتای انتخاباتی 22 خرداد 88 را مهندسی کرد، چرا کسانی مثل هاشمی رفسنجانی را تحمل نمی کند، چرا فرماندهان صاحب نام و نفوذ سپاه را در سالهای گذشته به حاشیه رانده اند؟ و چرا مجلس خبرگان و مجلس شورا تا به این حد، بی اختیار و بی مقدار کرده؟ بدون ارتباط دادن آن با پروژه جانشینی مجتبی خامنه ای ناممکن است.

خامنه ای بدون این پروژه نیازی به سرکوب و حذف تمام چهره های مسوول سالهای رهبری آیت اله خمینی و حذف اصلاح طلبان از قدرت که هزینه های سنگینی را به نظام حاکم و شخص خامنه ای تحمیل کرده است، نمی توانست داشته باشد. اما وقتی قرار بر آن باشد که جمهوری اسلامی به نظام سلطنتی اسلامی سلسله خامنه ای تبدیل شود، طبعا باید همه چهره ها و کانون های احتمالی مانع ومخالف با این دگردیسی نظام از میان برداشته شوند و محافل نظامی و امنیتی تحت رهبری خامنه ای و آقازاده او بر همه ارکان نظام مسلط شوند. این مرحله که فاز نخستین پروژه موروثی کردن جمهوری اسلامی به شمار می رود، اینک تقریبا کامل شده است.

فازدوم نشاندن شجره خامنه ای در هاله تقدس و همزمان تقدس زدایی از آیت اله خمینی است. چرا که هنوز روشهای خمینی و چهره های تاریخی مورد اعتماد او تهدیدی بزرگ برای عملی کردن پروژه سلطنتی کردن جمهوری اسلامی است. به همین منظور است که مبلغان و مداحان در بی اعتبار کردن چهره های دوره آیت اله خمینی و شخص بنیان گذار نظام و همزمان تقدیس خامنه ای به هر کاری مجاز می شوند.

"امام خامنه ای" لقبی که رسانه های وابسته به بیت رهبری و مداحان، مدتی است برای خامنه ای برگزیده اند، بصیرت خداداد خامنه ای و برعکس ساده لوح وانمود کردن خمینی که سخنرانی حداد عادل نمونه ای از آن ارائه می کند، برنامه ای است که با پیگیری در میان سپاه و بسیج تبلیغ می شود. خامنه ای بر خلاف خمینی از آغاز نیت همه را می داند و در صراط مستقیم فریب اطرافیان را نمی خورد. برای پیشبرد این گونه تبلیغات عوامفریبانه چه کسانی بهتر از آنانی که در دوره رهبری آقای خمینی مطرود و یا در حاشیه بودند و امروزه برای پیشبرد منویات خامنه ای میداندار شده اند.

مصباح یزدی، محمد یزدی، و جریان موسوم به انجمن حجتیه که اعضای آن در بارگاه خامنه ای قرب و منزلت پیدا کرده اند، همگی این روزها برای تقدیس خامنه ای و فرزند او و انتقام وانتقاد از آیت اله خمینی و اطرافیان او که در زمان مسوولیت خود این دسته ها را به حاشیه رانده بودند به صحنه آورده شده اند. گوشه ای از این فعالیتهای پشت پرده را می توان در سخنرانی عضو پیشین انجمن حجتیه، حداد عادل پدر خانم مجتبی خامنه ای که اخیرا برای گروهی از فرماندهان سپاه ایراد شده مشاهده کرد.(متن این سخنان حداد در "روزآن لاین" و "میهن" آمده است) حداد عادل در این سخنرانی ابتدا از ساده لوحی و خوشباوری خمینی سخن می گوید و آنگاه از اطرافیان بی لیاقت او حرف می زند و بعد خامنه ای را نابغه ای بی لغزش و مقدس وانمود می کند و در نهایت نیز مجتبی خامنه ای را پس از رهبر با بصیرت ترین و لایق ترین فرد برای رهبری جمهوری اسلامی معرفی می نماید.

حداد می گوید: "امام خمینی نیت و باطن خالصی داشت. اما در سن هفتاد و شش سالگی رهبری نظام را برعهده گرفت که بعضا اطرافیانی آلوده داشت... شما این هایی که در بیت حضرت امام بودند و زمانی از امام حکم داشتند و مملکت را اداره می کردند ببینید. اینها الان ماهیتشان روشن شده، اما افکار این ها از همان ابتدا نیز چنین بود و متاسفانه به خاطر باطن پاک و زلال اما [بخوانید ساده لوحی امام] اینها توانسته بودند به بالاترین لایه های حکومت اسلامی رخنه کنند... این اشتباه است که بگوئیم فلانی یار امام بود پس انقلابی بوده است. نه، اینها از ابتدای انقلاب نیز روحیه انقلابی نداشتند. آقای هاشمی از ابتدا نیز ماهیتش همین بود و الان فقط بصیرت مردم زیاد شده و ایشان را شناخته اند. آقای خاتمی یازده سال در این کشور وزیر فرهنگ بود، آیا او لیاقت وزارت فرهنگ نظام اسلامی را داشت؟ آقای موسوی با اصرار امام نخست وزیر بود، آیا او لیاقت نخست وزیری نظام اسلامی را داشت. آقای کروبی رئیس مجلس بود، آیا او لیاقت داشت."

کارتون از نیک آهنگ کوثر

در لابلای همه این سخنان حداد عادل بر ساده لوحی و بی لیاقتی آیت اله خمینی که با اصرار او آدم "بی لیاقتی" مثل موسوی نخست وزیر می شد و شخصی مثل کروبی رئیس مجلس بود، تاکید شده است تا برتری خامنه ای بر آیت اله خمینی آشکار شود.

حداد چنین القاء می کند که این پدر و پسر یعنی خامنه ای و فرزندش شجره طیبه ای هستند که رسالت آنان رهبری جمهوری اسلامی است ولابد سلسله خامنه ای باید تا ظهور حضرت مهدی در ایران سلطنت کند!

می گوید:" دشمن مدت هاست روی تخریب آقا مجتبی کار می کند و تحت عنوان آقا زاده ایشان را مطرح می کنند که انصافا از آن بی اخلاقی های بزرگ دوران است. ایشان همان گونه که حضرت آقا فرمودند خودشان آقا هستند. اگر کسانی گرد شمع وجود ایشان جمع می شوند به خاطر اندیشه والا، روحیه انقلابی، ساده زیستی و عطر افشانی معنوی ایشان است...از دوستان دیگر بپرسید و تحقیق کنید. بعد از حضرت آقا با بصیرت ترین فرد و انقلابی ترین فرد در کشور کیست؟ یقینا نفر دوم هستند در کشور." پس همان گونه که اشاره شد همه کسانی که در دوران آیت اله خمینی صاحب مسوولیت بوده اند، و ممکن است در لحظه تصمیم گیری به مانعی در راه عملی کردن این نقشه تبدیل شوند باید از سرراه برداشته شوند. همه مسوولیتها باید در دست کسانی قرار گیرد که هرچه دارند از بیت رهبری دارند. و موجودیشان به عنوان مسوولان حکومتی مدیون و در گرو ادامه سلطه سلسله خامنه ای بر ایران است.

سلسله ای که شاید پیش از به قدرت رسیدن مجتبی خامنه ای (خامنه ای دوم) منقرض شود!

Ali.keshtgar@yahoo.fr

*پانویس: پس از علنی شدن سخنان حداد عادل او آن را تکذیب کرد و مدعی شد که در جلسه هادیان سپاه و انصار حضور نداشته است.

برگرفنته از گویا